Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

творчасьць

Яшчэ не ацэнена

Ляжа Слова не чорнай замовай
І не змовай - каб багацець,
Ды й, па сьпінах і па галовах,
Да ўладных, промецьцю, бегць.

Слову гэтаму толькі і нада;
Вам напомніць як была спярша,
Як цяпер ёсьць і што засталась
На рассыпанных крошках жыцьця.
-03.10.12.



Яшчэ не ацэнена

Як ліст капустный точыць вусень,
Як рэчка мые берагі,
Так грудзі нудзіць, часам, скрухай,
Хвіліна млосная тугі,

Яна, няпрошаная госця,
Яе, не гнаць трэба - прасіць,
Радкамі новых сугалосьсяў
І накарміць, і справадзіць,

Што бы, на крыллах узьляцела,
Ад марнатраўства, на работу:
Адтуль - вясёлкай зіхацела,
Скруха-туга, нуда-нудота.
-26.08.12.



Яшчэ не ацэнена

Сьляза ўпадзе на радкі,
Душа замрэ зачаравана,
А ты - хто працу дбаў, вяршыў -
Адрынь нявер і нараканьні;

Ты цар і бог толькі сабе,
Другі хто - гэта ці спазнае? -
Чаму душа і сэрца мрэ,
А на радках - сьляза каханьня.

-02.10.12.