Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

словы

Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Зь цягам часу так мала пішу,
Бо, напэўна, цябе забываю.
І часьцей у нябёсы гляджу,
Толькі сонца ніяк ня спаткаю.

Зь цягам часу зьмяніліся словы,
Пасталелі вар’яцтвы мае.
Непатрэбныя болей размовы,
Толькі вобраз чароўны яе..



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Не шкадую зусім,
                 што даўгая размова
След парою цяжкі
                 ў тваім сэрцы пакіне.
...Я на словы скупы,
                      калі гэтыя словы
Толькі раз у жыцці
                  гаварыць я павінен.


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Вавёркі ярка-агнявы клубок
Зрабіў скачок і знік у лапах хвоі.
Мы крочылі павольна, бок аб бок.
Было нам добра, бо было нас двое.

Кастрычнік нас лістотай абсыпаў,
Пярэстыя алеі ўдалеч беглі,
І на масце праз Свіслач ты спытаў ...
Я адказала "Так". На бурай цэгле

Застаўся след тых слоў, як напамін,
Аб вечным пачуцці, аб вечным цудзе.
І гэта грэе душу, як камін
У час зімы. Няхай сабе так будзе!

14.10.2012



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Самотнікі і перасмешнікі,
збіральнікі і рыфмаловы,
паэты — вялікія грэшнікі —
таму, што гуляюць са словам.

Замовамі "чыркаюць" палкімі —
пажар выклікаюць (цунамі?).
Як дзеці малыя з запалкамі —
што твораць — не ведаюць самі.

Сваволяць, пакуль не пазбавяцца
апошняй саломінкі ў моры.
Ды, тонучы, нават, не каюцца
ў накліканым імі ж — учора.

I знаюць жа (колькi гаворана!):
прарокі мы ўсе, хоць і людзi!
І свет не рукамі быў створаны,
а Словам
Адвечным:
"Ды будзе..."

Таму...
Асвяжаем забытае:
ствараць "абы-што" небяспечна.

І хай Ўсявышні нас літуе
ў нямудрым людскім — чалавечым.

16.02.2019