Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

воля

Сярэдняя: 4.8 (53 галасоў)

Дарэмна сьвістамі нагаек
Застрашыць хочуць тыраны,
Нагнаўшы чорных соцень шаек,
Акулі рукі ў кайданы, –
Душой я вольны чалавек,
І гэткім буду цэлы век!

Не страшны мне Сібір, астрогі,
Меч катні над шыяй маёй,
Хоць і скуюць мне рукі й ногі,
Хоць зрэнкі выдзеруць з вачэй, –
Душой я вольны чалавек,
I гэткім буду цэлы век!

Нам есьці хочацца тым болей,
Чым горай голад прыгняце,
Тым рвёмся больш мы і да волі,
Чым меней к нам яе ідзе.
Душой я вольны чалавек,
I гэткім буду цэлы век!

Дарэмна гіканьне нясецца
Дэспотаў подлых над зямлёй,
Што воля ў путы акуецца,
Згняцецца сілаю, пятлёй.
Душой я вольны чалавек,
I гэткім буду цэлы век!

Ці ж людзі сонца згасіць могуць,
Згасіць, як сьвечку, яснасьць дня?
I волі ж дэспаты не змогуць,
Бо воля сонейку раўня.
Душой я вольны чалавек,
I гэткім буду цэлы век!



Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

Свабода – тое пачуццё
Без якога нельга людзям.
Без свабоды будзе забыццё,
Без волі людзьмі ужо не будзем.

Няма свабоды – і ты ўжо раб.
Незадаволены, але трываеш.
Назірае за табою цэлы штаб,
Ты толькі ежу з чаркай маеш

Праходзіць час, мінае час.
Ты не змагаешся, ты прывыкаеш.
І хто цябе карміў і пас,
Сабе за гаспадара ты маеш.

Праз колькі часу для цябе
Здаецца гэта добрым.
І забіваеш у сябе
Свабодны волі водар.

Ты прызвычаіўся да гэтага,
Для цябе усё прыстойна.
І з краіны разумення светлага
Перасяліўся ты у стойла.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

У дзіцячых вачах стаяла сляза.
Нябёсы бусел крыламі гладзіў
І што б мне хто, калі не казаў
Я, як бусел, свабодным быць марыў.

Яго клекат у вушах і дагэтуль стаіць,
Але гэта гук страчанай волі.
Чорны бусел... і сэрца ўсё болей баліць,
Не забыць гэтых сценаў ніколі.

Чорны бусел, даруй мне свабоду ў жыцці
Ад тых дзён, што мне жыць, асалоду.
Дай мне шанец цябе ў небе знайсці,
Каб у снах той палёт бачыць потым.

І, каб наяву той здзейсніўся сон,
Я б аддаў усё, чым багаты.
Мо ты чуеш той глухі стогн,
З-за надзеяй прасякнутых кратаў?

Тытунёвы грэе лёгкія дым.
Чарнеюць у небе вароны.
Мы сумленне і гонар кідаем у млын,
Набіваем пакорай вантробы.