Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Лянок

Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Акрыяла гэтым часам зайздрасць,
Упэўнены кірунак да хлусні,
І зноў на карак абцугамі прагнасць,
Паміж панурай жыццёвай мітусні.

Знікаюць мроі ў тугой задусе,
Знікла пяшчота ў бязлітасных вачах,
Знямеў анёл, усе нябёсы ў скрусе,
Малюючы на лёсе змрочны шлях.



Сярэдняя: 4.9 (17 галасоў)

Усё ж гады тыя бягуць і бягуць,
Як вада ў пеністай плыні.
Не заўважыш,як імгненні лятуць,
Як ужо кажаш- былі маладымі.

Фотаздымкі з альбома,як часткі жыцця.
Усе мінулае перад вачыма...
Бацька,шчэ малады,як і я,
Побач матуля - дзяўчына.

Гартаю старонкі каторы ўжо раз,
Усе хутчэй у грудзях сэрца б'ецца,
Мне здаецца святлейшым той час,
Бестурботным мне час той здаецца.

І напрацягу ўсіх гэтых гадоў
Не звяртаў увагі ніколі,
Як жыццё маршчынамі ссекла бацькоў,
Расфарбавала срэбрам іх скроні.

Божа,як сэрца баліць,
Ахапіла душу маю горыч.
Я не магу сабе ўявіць,
Што калісьці не будзе іх побач.



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Без надзей, але гатовыя на ўсё,
Мы крочым да ратоўнай плошчы.
З марамі пра лепшае жыццё
Слязяцца на марозе вочы.

Мы не здамося, не зробім крок назад,
Ніколі мы не ўстанем на калені.
Хай памятае мае словы кат,
Хутка гарэць яму ў агне пякельным.

І ён ілье на нас свае памыі,
Ён выкрасліў са спісу жывых нас.
Вось прыйдзе час, пазнае моц той плыні,
Патрыятычнай плыні, хутка прыйдзе час.

І тая хеўра, што побач з табою,
Разбягіцца па глухіх кутах.
Ты іх карміў народнаю крывёю,
Сам сілкаваў народа таго страх.

Без надзей, але гатовыя на ўсё,
Мы крочым да ратоўнай плошчы.
З марамі пра лепшае жыццё
Слязяцца на марозе вочы.

Гісторыя ў маіх руках,
Гісторыя ў маіх далонях,
Бела-чырвона-белы сцяг,
Магутная літоўская пагоня.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Белы снег на далоні трымаю,
Растае ён у халодны ручай,
Быццам родную мову губляю,
У сэрцы гнеўны боль ды адчай.

Хаты, дрэвы, поле, дарогу -
Завіруха ўсе замяла.
Уся зямля, як і родныя словы,
У выгнанні чакаюць цяпла.

Ледзяныя сняжынкі завеі
Аплявухай кладуцца на твар.
Не халоп я баяраў з расеі,
Я зямлі сваёй вольны спадар

Сню, як хуткія рэчкі
У шэры лёд скавала зіма,
Быццам стогн цяжкі чалавечы
Пад тым лёдам схавала яна.

Неспакой на душы і трывога
У маім сне як і у жыцці.
Льецца песня аднекуль з усходу
Родных слоў у ёй не знайсці.

І здзічэлыя белыя коні
Праляцяць звонкім гімнам вясне.
Сэрцу блізкая гэтак пагоня
Усё далей і далей ад мяне.