Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1922

Сярэдняя: 4.7 (33 галасоў)

Балотам снежным праз сасоннік,
Які смаловым пахам вабіць,
Прастор балот зімою соннай
Люблю санямі разухабіць.

Люблю, як кусцік нізкарослы,
Калі з саней назад паглянеш,
Нібы адкінуўшы ён вёслы,
Плыве па белым акіяне.

Пукаты стог люблю аб'ехаць,
Сляды наўкол зрабіць палоззем
І сена, выскубнуўшы вехаць,
Люблю раскідаць па дарозе.

Люблю, як санкі мчацца з плачам,
Пісклявы гімн зіме заводзяць,
А конь, падкуты чортам, скача,
Нібы па шкле, па гладкім лёдзе.

Люблю закутацца кажухам,
Згайсаць ад меж да меж краіну
І крыкнуць гучна завірухам,
Што ў хвалях белых не загіну.

І зноў ляцець... Дуга хай звоніць,
Пакуль конь лейцы не аслабіць...
Прастор балот зімою соннай
Люблю санямі разухабіць...



Сярэдняя: 4.3 (338 галасоў)

Залатая, асенняя раніца!
Хараством ты на свеце адна.
Сонца ў пушчы глыбокай купаецца
і ніяк не дастане да дна...

Мітусіцца лісцё па аселіцы,
як дзвіна матылькоў-мітульгі.
І узвее яна, і пасцеліцца,
распаветрыцца на берагі.

А яны, берагі беражыстыя,
не стрымаюць асенні напеў.
І ліецца, віецца сукрысты ён,
і разгортваецца каля дрэў.

Прытулі, прыхіні на апошняе
і згадай гэты дзень залаты,
што над пушчай, згалелымі пожнямі
рассыпаў залатыя лісты.

Рассыпаў і раскідваў прыгоршчамі
на акрасу, на жаль, на ўспамін.
Развітальная хвіля найгоршая,
яна можа і сэрца спаліць.

Не бядуй, не гаруй - пад цяжарамі
мне не йсці, шчасця ў іх не шукаць,
з-за балота мігціць, за выгарамі
прамяніцца пярэстая гаць.

Не гаруй! Ты дарэмна заплакала:
я прыйду, я вярнуся ізноў.
Лёс для ўсіх не бывае аднакавы,
як для тых засмучоных лістоў.

Залатая, асенняя раніца!
З хараством, з пекнатою - бывай!
Ужо сонца за пушчу хаваецца,
кармазынам гарыць небакрай...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

                    Ц.Гартнаму
 
Поле ціха шаптала калоссем,
Як находзіла ворагаў раць.
Гэта ты у чырвоную восень
Сонны край свой пачаў вартаваць.
 
На шляху, на прыбітым гасцінцы,
На здратованых коньмі палёх
Гучны кліч твой, як водбліск зарніцы,
Адгалоскам жывучым разлёг...
 
Кургану не пяяліся песні.
Кім насыпаны, хто там ляжыць, -
У зямлі спачываць ім не цесна,
Не гнятуць іх гнілыя крыжы.
 
Ты вярбою шумеў пры дарозе,
Голлем вабячы неба блакіт,
Да тых гоней хіліўся бярозай,
Дзе прастор быў крывёю заліт.
 
Шмат разоў ты у полымі жыцця
Захліпнуцца збіраўся без слёз,
Калі вецер пажоўклае лісце
Па загонах спустошаных нёс.
 
І на хвалях вады ружаватай
Човен твой пераплыў ужо мель.
Разагнаў ты штандарам узнятым
Над балотам туманную бель.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Мяжою вузкаю ішоў я родным полем,
Мой хмуры твар чапалі жыта каласы,
Шапталі мне яны чароўну казку волі,
Манілі на прастор — у свет жыцця красы...
Пеў пташак стройны хор у паднябеснай высі,
А на зямлі трашчалі кавалі-стракозы...
Шмат кветак між травы вяночкамі спляліся...
I пах свой разлілі, каб быў я нецвярозы...
Хацелася мне пець... хацелася маліцца,
Хацелася за ўсё прынесці свету дар...
Зірнуў я ў сіню даль... аж бачу, мітусіцца
Між хвалі каласоў дзяўчыны белы твар.
Застукала ў грудзях... туман спавіў мне вочы...
Хацеў я уцякаць, нібы яе не бачыў...
Яна ж — жывая здань... Жартуе і рагоча
I бліжай да мяне, падняўшы рукі, скача.
Прыгожы, гібкі стан, а вочы — нібы зоркі,
А валасы — нібы травы шаўковай пук...
I чую раптам я салодкі спеў гаворкі,
Які і узбудзіў у грудзях сэрца стук.
"Прыгожы, мілы мой, ідзі у хвалі жыта,
Спазнаеш ласку ты загінуўшай дзяўчыны.
З красою гэтых ніў душою будзеш зліты...
Я веру, дарагі, што тут мяне не кінеш.
Ці помніш ты лясок, гамонку дрэў шумлівых,
Ці помніш погляд зор у вечнай сіняве,
Калі ў каханні ты мне кляўся жартаўліва
Пад ззяннем месяца ля рэчкі на траве?
Ці помніш, калі ноч свае паслала чары,
Як шчадна прыхіліў к гарачым губам шчокі?
I рой дзявочых дум разнёс, як вецер хмары,
I шчасце ты спазнаў там з птушкай сінявокай.
Спазнаў мяне?.. Няўжо мінулае каханне
Загінула ў цябе?.. Твой дух жывы
Не думаў мець са мною тут спаткання,
Каб шчасце зноў спазнаць у полі між травы?..
Ідзі ка мне!.." "Яна!.. Загінь жа ты, загінь...
Яшчэ вясною... ты ў рэчцы затанула...
Але твой твар... твой погляд вочак сініх...
"Ідзі ка мне" паціху, як тады, шапнула"...
"Ага, спазнаў!.." — панёсся рогат гучным звонам,
У шуме каласоў далёка дзесь заціх...
"Ратуйце!.." — крыкнуў я, нібы шалёны,
Калі сустрэўся зірк яе вачэй жывых...
...I помню, як праз сон, я дзіўны свіст у полі,
Як віхар гнуў к зямлі калоссі ўсе сцяною,
А ў небе гром грымеў так моцна, як ніколі,
I нейкі баль чарцей спраўляўся нада мною...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Калі прачнуўся я — была ўжо ціша ночы...
Нібы крылом якім зямлю акутаў змрок...
Мне страшна і цяпер... Здаецца, зноў рагоча,
Як вецер данясе калоссяў шум здалёк...
Здаецца, бачу я яе, нібы жывую,
Здаецца, зноў к сабе, чаруючы, гукае...
I ўспамінаю я дзяўчыну маладую,
Што, кінуўшыся ў вір, русалкаю гуляе...
Дзяўчынкаю была... Калісь мяне кахала,
I я яе кахаў, але кахаў на смех...
Цяпер яе няма... А здань яе паўстала,
Каб помсту цяжкую мне учыніць за грэх...