Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Андрэй Шайтар

Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)
Ля сцен блакітнай царквы, Стаю пахіліўшы чало. Ніяк не магу адказать, Сюды што мяне прывяло. У сэрдцы вар голы кіпіць, Нясцерпная горач у душы. Бяды давялося папіць, У неба ўзднялісь крыжы. Крыжы блакітнай царквы, Імкнуцца аблокі прадкнуць. Баюся падняць галавы, Малітвы па вуснах бягуць. З маленства сюды прыхадзіў, А зараз закінуў зусім. Пра Бога я не забыў, Схілю галаву перад Ім. Малітвы па вуснах бягуць, Малюсь на святы абразок. Старыя дзверы царквы, Даўно абдымае замок. У сэрцы вар голы кіпіць, Нясцерпная горач у душы. Сюды перастаў я хадзіць, У сэрдцы пакінуў крыжы. Крыжы блакітнай царквы, Імкнуцца аблокі прадкнуць. Баюся падняць галавы, Малітвы па вуснах бягуць. 2012 люты-сакавік SNEAKERS


Сярэдняя: 4.9 (23 галасоў)
Я прыкмеціў галінку ялінкі, Той, што ў Саўскім Бары расце. А на ёй сваю павуцінку, павучок-мужычок пляце. І на кожнай са срэбных нітак, Кроплі ззяюць у сіняве. Не хапае ў алфавіце літар, Каб ўсё перадаць табе. Саўскі Бор пасярод высокіх, Недасяжных, рубінавых хвой. Тут прастор для маіх глыбокіх, Паэтычных, ветлівых мрой. Зазірну я сюды вясною, На Вялікдзень прыеду, да брата. І прайдуся з бабуляй сваёю, Дзе калісьці была яе хата. Nike Sneakers


Сярэдняя: 4.6 (22 галасоў)
Хто сказаў, што яна белая? Хто асмеліўся так жартаваць? Прыгажэй я не бачыў у свеце той, І адразў пачаў я кахаць. Закахаўся ў дол той зялёненькі, У блакітнае неба ўзлятаў. Цалаваў твар мой вецер лагодненькі, Скражатаў мне на вуха ліхтар. У аблоках на захадзе сонейка, Прамянём яно зіхаціць. А на полі ўбачыў я коніка, Той у траве-мураве стрыкачыць. Гэта ўсё так цудоуна і ветліва, Сустракае мяне іздалёк. А над кветкамі рознымі белымі, Жаўтаваты ляціць матылёк Women's Fashion


Сярэдняя: 4.8 (22 галасоў)
Я прыехаў дадому, Каб прайсці па зямлі. Дзе нядаўна зусім нарадзіўся. Адчыніла мне дзверы, І з усмешкай глядзіць Пастарэлая, маці-царыца. Абдымаю яе, і сляза на абрус. Пажаўцелы, абшыты бусламі. Разумею цяпер - людзі, я Беларус! І за гэта я дзякую маме. 11.03.2011 Nike