Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Вячаслаў Жук

Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)
Гады?, нібы воды імклівай ракі, Адносяць нас ад берагоў, Дзіцячых жаданняў, ад блізкіх сваіх, Ад вёсак ды ад сваякоў. І як толькі год, нібы сон, праляціць, Далей і далей мы ад хат, Дзе з малку знаёмы калодзеж стаіць, Дзе за агародам раўчак… Вось толькі чаму, хоць міне шмат гадоў, Хоць будзе ўжо шмат перажыта, У памяці ўстане, забыты даўно, Бацькоўскі падворак, ды жыта, Што жала матуля, і, нават той серп, Да болю ў сэрцы знаёмы, І нават запахне ў той момант мне хлеб, Што ў печы сваёй прапячоны. Лажыцца на сэрца нуда. Да бацькоў! Хаця б і на дзень на радзіму! Усё кінуць, прыехаць, абняць сваякоў, Сказаць, што іх больш не пакіну. Матулю абняць і забыцца пры ўсіх, Што ты ўжо сталы мужчына, Ад шчасця вяртання дадому пусціць На волю ўсе слёзы, ўспаміны. А вечарам, пасля прыходу кароў, Калі адспявае падойнік, Пачуць цішыню, або крык крумкачоў І ціха заснуць, нібы школьнік. Пад ранне ляжаць і чакаць, што вось-вось Матуля падыдзе і скажа: “Прачніся, сыночак, да школы збірайсь, А я табе дранікі смажу” І нібы дзяцінства ў акно зазірне: Так хораша, Сонечна, Зычна… …………………………………………………………………….. Я снедаю хутка, як быццам мяне Сусед Сашка ў школу пакліча. Adidas


Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
У плацці зялёным вясенняй лістоты, Чаромхавай стужкай касу падвязала, Прабегла вясна скрозь лясы і балоты, Усмешкай і позіркам Лоеў абрала. Прылегла вясна на ўзбярэжжы Дняпра. Цудоўная, мілая сэрцу пара! І водар яе і жаданні яе Плывуць над вадой, як туман той плыве. І кожны, хто ў Лоеве бачыў такое, Навекі ў жыцці не знаходзіць пакою… І мне давялося вясенняй парою Ў цябе закахацца, маленькі мой Лоеў! Амаль непрыкметны, ды самы найлепшы, Мяне ты натхняеш на песні і вершы. Ну як мне цябе, ты скажы, не любіць, Калі паасобку не можам мы жыць. Што я без цябе? Так – праходзячы міма… А ты для мяне – ты не проста Радзіма, Ты той прыгажуні- вясны чараванне, Што ходзіць штогод да цябе на спатканне… NIKE


Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)
Памятаю, як маці У начоўках сцірала. Нешта ціха спявала, І абед гатавала. І чакала чагосьці, Пэўна, шчасця чакала. А пад вечар чытала Вершы Янкі Купалы, Каб дачушка яе Пад той спеў засынала… Праляцелі гады І калыскі не стала, Той, што плачам дзіцячым, Маці спаць не давала. Праляцелі гады І нічога не стала… Толькі кнішка жыве, Што з адбіткам “Купала” NIKE


Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
Бегала Верка з вядром да крыніцы, Каб зачарпнуць там студзёнай вадзіцы. Зранку бяжыць і пад вечар бяжыць, Верку пабачыш – і хочацца жыць. Стан яе гібкі, рухомы, дзявочы, Адразу кідаецца хлопцам у вочы, Тварык бялюткі, чырвоныя губы, Ямкі на шчоках – дорага-люба, Глянуць на цуд ад матулі-прыроды – Убачыш яе і адступяць журботы. Як да царквы да крыніцы ідзе: У новай сукенцы і лента ў касе. Людзі даўно ўжо калодзежы маюць, І да крыніцы сцяжынка зрастае. Толькі вось Верка і ходзіць туды, Каб зачарпнуць там іскрыстай вады. Дзіўная Верка – ды што з яе ўзяці: Хоць прыгажуня – ды розум дзіцяці. Людзі ўсё роўна любілі яе, Людзі вясковыя, людзі ж свае. Толькі аднойчы здарылася гора: Вёсцы падмогу аказвае горад. Шмат іх прыехала ў вёску тады, Хлопцаў чужых на чужую бяду. Згвалцілі дзеўку ў першы жа вечар, Розум, напэўна, згубіў чалавечы. Гвалтоўнікаў тых злавілі, судзілі, Іх, зразумела, у турму пасадзілі. Толькі вось Верка, што сталася з ёй, Той, што здзіўляла ўсіх доўгай касой? Усё. Да крыніцы яна ўжо не ходзіць, П’е як і ўсе ўжо з калодзежа воду. Хтосьці тут скажа: “Вялікая справа: Дзеўка – дурніца больш кемлівай стала.” Хай сабе так, але ў вёсцы с тых пор Сталі вышэйшымі крыху заборы. Я запытаўся ў суседа: “Чаму?” Вуліцы ж з вокнаў не відна яму. “Хай сабе й так, але што там пабачыш: П’яную спрэчку ці морду сабачу? Верка ж па воду не ходзіць цяпер. Веры няма, людзі сталі як зверы. Вера то есць – ды яна не для. У Бога няма нават веры ў наш час.” Бегала Верка з вядром да крыніцы Нібы ў царкву кожны дзень памаліцца, Зранку бяжыць і пад вечар бяжыць, Верку пабачыш – і хочацца жыць.” adidas