Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

захапленне

Сярэдняя: 4.8 (18 галасоў)

Расказалі дзяды ля балота
Не паданне, не казку, а так...
Ёсць на свеце такая істота,
Што вачэй не адвесці ніяк.

І такая яна прыгажуня,
Недахопаў ніякіх няма.
І здаецца, вітае фартуна.
Як цудоўная німфа сама.

Закахацца нічога не варта.
Стан прыгожы, а пах ад валос...
Ён такі што стаіш ты ўпарта,
І вось вырашан твой ужо лёс.

Улятае душа на нябёса,
І зыходзіць з мяне цеплыня.
А фігура і вочы, валосы...
Будзеш толькі маё, Ваўчаня!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Што мне рабіць? Куды мне дзецца?
Ратуйце, людцы, ад бяды!
Мне "знесла дах" ад песень Лепса -
Сама не ведаю, куды.

Душу працялі стогны-крыкі,
Парвалі сэрца на шматкі.
Адчайны выбух страсці дзікай
Рвануў з шалёнасцю ракі .

Спявак – бы бура ў кратах цела–
Таміўся, кідаўся, рыдаў.
Ад плачу песня звар’яцела,
Свет абамлелы замаўчаў.

Са сцэны полымя рвалося.
З нябёсаў лівень прасякаў.
І голас – сола – шматгалоссем
Душу і цела апякаў.

І не было вакол нічога,
Што гэты гук перамагло б.

Цяпер без даху я, нябога,
І разумею, што я – тло...