Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Станіслаў Скорб

Сярэдняя: 4.8 (22 галасоў)
Кожны дзень прачынаюсь і бачу Свае вочы, далоні і вусны. Быццам помер, але я не плачу, Атрымаў невялікія плюсы. Ёсць жаданне адчуць подых плоці. Так хачу да сябе дакрануцца Не для дрэнных учынкаў, наўпроці, Але ўсё ж не магу дацягнуцца... Дзевяноста адзін сантыметр Раздзяліў маю душу і цела. Паміж намі ёсць толькі паветра І не стаць нам ужо адным цэлым. Цела больш не адчуе пакуты І праблему маралі ў душы. Ну а дух не паддасца спакусам, Што зыходзяць на цела ўначы. Але ўсё ж такі звязаны ніткай, Бо адлегласць нічога не значыць. Аб'яднаныя мэтай-агіткай: Свае сны ўраз наяве ўбачыць. Nike React Element 87


Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)
Звыклы свет наш раптоўна змяніўся, Павуціннем расколіны сталі. Вечны сум на зямлі зарадзіўся, Загубілі старыя скрыжалі. Быццам мора раптоўна ўзнялося Ды закрыла сабою ўсё неба, Прадказанне ў імгненне збылося, Вывяргаецца змрок цераз нетры. Сонца болей не свеціць яскравым, Нібы шчасцем акружаным, светам, Тым бясконцым жыццём так жаданым... І ніхто не пазнае пра гэта. Зарыпела гнілая аснова, На вачах пасялілася шэрань. І жыццё не пачнецца нанова... Засталася вакол толькі бездань. Nike Hypervenom Phantom III Low


Сярэдняя: 4.8 (19 галасоў)
Расказалі дзяды ля балота Не паданне, не казку, а так... Ёсць на свеце такая істота, Што вачэй не адвесці ніяк. І такая яна прыгажуня, Недахопаў ніякіх няма. І здаецца, вітае фартуна. Як цудоўная німфа сама. Закахацца нічога не варта. Стан прыгожы, а пах ад валос... Ён такі што стаіш ты ўпарта, І вось вырашан твой ужо лёс. Улятае душа на нябёса, І зыходзіць з мяне цеплыня. А фігура і вочы, валосы... Будзеш толькі маё, Ваўчаня!adidas Yeezy kaufen


Сярэдняя: 4 (7 галасоў)
Калі ёсць сэнс, дык намалюйце сонца! Хай промні азараюць ваш пакой. Пляваць жа вам, што свеціць не з аконца, Галоўнае — было каб пад рукой. Яно не свеціць? Дык пастаўце лямпу. Вось будзе цень, святло, быццам з нябёс. Цень не патрэбэн — замалюйце фарбай, Трымайце дужа, кантралюйце лёс! Яно не грэе... Ацяпленне трэба. Так стала цёпла і ўтульна, няма слоў! Пазагараць бы... Быццам я прычэпа, Бо ўсё знаходжу недахопы зноў і зноў. Ну вось, усё ж такі стварылі сонца. Чаго ж тады не прарастае дрэва? Усё проста — можа, гэта ўвогуле не сонца? Падробка. Свеціць сонца толькі з неба.Footwear