Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

дзяўчына

Сярэдняя: 4.8 (18 галасоў)

Расказалі дзяды ля балота
Не паданне, не казку, а так...
Ёсць на свеце такая істота,
Што вачэй не адвесці ніяк.

І такая яна прыгажуня,
Недахопаў ніякіх няма.
І здаецца, вітае фартуна.
Як цудоўная німфа сама.

Закахацца нічога не варта.
Стан прыгожы, а пах ад валос...
Ён такі што стаіш ты ўпарта,
І вось вырашан твой ужо лёс.

Улятае душа на нябёса,
І зыходзіць з мяне цеплыня.
А фігура і вочы, валосы...
Будзеш толькі маё, Ваўчаня!



Сярэдняя: 4.5 (16 галасоў)

Маленькая дзяўчынка
стаяла перад Богам на каленях.
Маліла: памажы мне –
згубілася, не ведаю, не веру…
Маліла: дай дажыць мне
хаця ж бы толькі ночку да світанку.
А не… даруй за ўсё
і беражы каханых матку, татку…

А Бог маўкліва слухаў з вышыні
дзіцячыя малітвы.
І не было мо часу памагчы
і выцягнуць з той дрыгвы.
Дзяўчынка памірала,
і побач ўжо ні веры ні надзеі.
“А мо шчэ утрываю, мо выжыву –
не замяце завея?…”

А за вакном мароз
малюе сваё свята зноў на шыбах.
Мяцеліцай занёс
вячорак шлях ад дому да магілак.
Дарога за вакном
у месяца святле зачаравана.
Дзяўчынка спіць даўно,
малітва пацішэла і апала.

Бог цяжка уздыхнуў.
Мо проста не хапіла часу...
Дзяўчынка разам з ім
аддала свой апошні подых разам.
І вецер гэтак млосна застагнаў
у коміне, тужліва.
Мароз заказытаў
пасля пяшчотай свежую магілу.

Маленькая дзяўчынка
стаяла перад Богам на каленях
Маліла: памажы мне –
згубілася, не ведаю, не веру…
А Бог маўкліва слухаў з вышыні
дзіцячыя малітвы.
І не было мо часу памагчы,
ды выцягнуць з той дрыгвы…



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Калі надыходзіць вечар
І бачна захад вераснёвы,
Басая Ў светлай кашулі
Стаіць у рамонкавым полі.
Спявае і шэпча, смяецца,
Цякуць чорны косы да неба.
Навокал усё замірае,
Каб толькі ўпрысмак наглядзецца.
Яна не для ўсіх, яна тая,
Хто птушкай у небе б'ецца
І родных сваіх пакідае
З надзеяй, што дадому вярнецца.
Калі надыходзіць вечар,
Пабачыш дзяўчыну на волі,
Смяецца і плача балюча
Адна ў рамонкавым полі.

Дар'я



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Пхну варэнне лыжкай,
У глотку каб маўчала,
Цераз нос хай дыхае,
Толькі б не крычала.

Ноччу сон з'явіўся,
У свеце самы лепшы,
Толькі вось здаецца,
Далей пайду пешшу.

Розум больш не едзе,
Кісларод садзьмуўся,
Дзеўчына прыснілася,
Да якой імкнуўся.

Сталіся як бляхі,
Колы там дзе сэрца,
Можа гэта праўда?
Але дурнем ж б'ецца.

Сапраўды ж усё была,
Не забыць мне гэта,
Лепшы сон у свеце,
Тут кажу я шэптам:

"Не спрабуй схавацца,
Надта ты разумны,
Ёсць такая справа -
Без цябе мне сумна!"