Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Спіцын

Нарадзіўся 6 верасня 1979 года ў Мінску. У 2001 г. скончыў біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта. Працуе выкладчыкам біялогіі і хіміі. Друкуецца ў перыядычных выданнях з 1992 года (часопісы «Бярозка», «Першацвет», «Маладосць», штотыднёвік «Літаратура і мастацтва»). Аўтар зборніка вершаў "Цені верасоў" (2001). Творы перакладаліся на рускую і англійскую мовы.Air Jordans


Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)
Валокся дождж па горадзе сутулы, Чапляючы за глыбіны дамоў. Ці з гора быў ці з немачы пануры: Не падымаў, вачэй не траціў слоў. Валокся дождж не рады перамогам, Бо нылі раны стратаў і нуды. Дарыў ваду і нес пакутны холад І ветрам уздыхаў. Ён быў адзін. Валокся дождж па горадзе самотна, Пазбаўлены сяброўства да пары, А я збаяўся позіркаў халодных, І не адважыўся я з ім загаварыць.Air Jordan Sneaker


Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)
Так мала іх, cтарых муроў-ліцьвінаў... Іх забівае час, а болей здрада І забыццё - найгоршая прынада, - Яны ж стаяць на зло, як напаміны, Нямногія, якія засталіся І здольныя вякам пальчатку кінуць - Адваяваць у забыцця радзіму І памяць тых, якія не зракліся. Вякамі азіраючы бязмежжа І тлум людскі, што поўны пераменаў, Яны, нібыта суддзі пакаленняў, І праўды прагне змрочны позірк вежаў. Яны стаяць - трывалыя бы вернасць, Далёкай велічы апошнія руіны, Жывыя камяні маёй радзімы, І сілу надаюць, каб ёй васкрэснуць.Sneakers


Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)
Зрываюцца гронкі дамашняй рабіны, як кроплі крыві на бялюткі паркаль, і свецяць апошняй лістотай асіны, і моліцца дуб — адзінокі святар. Туманныя спевы без слоў і без грання, хусцё паграбальнае, сонны сусвет, самотныя думкі ды крык развітальны, слязою туманнай заплаканы след... Так восень туманам сівее, малюе няісныя постаці ў белай імгле і белай бязглуздзіцай далі рыхтуе халоднаму подыху — новай зіме.Air Jordans