Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Георгі Станкевіч

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
Аблокі памяці Аблокі маёй памяці Плывуць удалячынь, Пакружацца і зноў Лятуць у вырай. Але мне і сумаваць цяпер Зусім няма прычын, Калі сказаць вам Ад душы і шчыра. Я лёгкай дзьмухавінкаю Ўзьлятаю да аблок, Жыцьцё сваё З нябёсаў аглядаю. Як добра, што ўсё дробнае Ня бачыцца здалёк, Як добра, што ўсё дрэннае Зьнікае. Суседжуся тут з птушкамі І зь ветрам, і парой Сам станаўлюся Трошкі бесхацінцам. Здаецца, яшчэ крышачку – Ўзгадаецца пароль Ў краіну непаўторную Дзяцінства. Аблокі маёй памяці Памчаць тады на ўрок, Дзе ты якраз Перада мной сядзела. Вярнуцца б на хвілінку, Каб паправіць касьнічок, Той, за які калісьці Тузаў сьмела. Аблокі маёй памяці Плывуць удалячынь, Пакружацца і зноў Лятуць у вырай. Але мне і сумаваць цяпер Зусім няма прычын, Калі сказаць вам Ад душы і шчыра. Я ўдзячны вам, аблокі, Што для вас няма мяжы, Што з вамі можна Вандраваць бясконца. Аблокі маёй памяці Плывуць удалячынь, Ў краіну, дзе заўсёды Сьвеціць сонца. 19.05.2013 Nike Sneakers


Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Беларусь Зьнічак рой дрыжыць над палянамі, досьвіткі ўстаюць палымяныя, уваччу плыве – нібы п’яны я, і, як сон – тваіх дотык рук. І хоць мары спрэс здратаваныя, думкі зорныя – пахаваныя, у цябе адну закаханы я, родная мая Беларусь. Жаўталісьцем дрэў упрыгожана, дываном сьнягоў заварожана, музыкай адвечнаю Божаю ўлетку заняволяць гаі. Птушкай, што кружляе над пожняю, ўсьмешкай сонца ў небе апошняю, ці бярозкаю прыдарожнаю ў задуменьні моўчкі стаіш. Зьбітая, сагнутая стратамі, у сваёй зацятасьці ўпартая. Да кары шчакой, да шурпатае прыхілюся сьцішана я і прысьню: ты больш не за кратамі, сонца твар праменьнямі кратае, і ў нябёсы ўзьнёсла-крылатая узлятае песьня твая. Зьнічак рой дрыжыць над палянамі, досьвіткі ўстаюць палымяныя, уваччу плыве – нібы п’яны я, і, як сон – тваіх дотык рук. І хоць мары спрэс здратаваныя, думкі зорныя – пахаваныя, у цябе адну закаханы я, родная мая Беларусь. 02.03.2013 Nike Hyperdunk 2017


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Зорны воз Мне – чатыры гадкі. Кожны дзень штосьці новае дорыць. Я распытваю ўсіх і пра ўсё і матаю на вус. Сёньня сена вязём, трактар іскры шпурляе ў прасторы. Я упэўнены: іскры, як зоры, ў нябёсах жывуць. Прачынаецца ноч, зор на небе ўсё болей і болей. Найбуйнейшыя зьзяюць, як гумкай нацёрты пятак. Маці кажа, што кожная сьвеціцца з Божае волі, і што зорка мая паміж імі гарыць дзесьці там. Воз крыху калываецца, мякка на ім, як на ваце. Ён праз зорную плынь, быццам човен вялізны плыве. Я скажу вам па шчырасьці, хоць мне было страшнавата, але з бацькам быў згодны я плысьці за сьвет цэлы век. Калі вочы прыжмурыш, то неба становіцца плыткім, зоры побач зусім, так што можна пакратаць рукой. Потым я засмучаўся, што не нанізаў іх на нітку, вось бы цуда-маністы былі для матулі маёй… Я не ведаў тады, колькі часу я буду ў дарозе, колькі сена вазоў пад рубель мне жыцьцё накладзе. Ды да зорак бліжэй, чым на першым, на бацькавым возе, у жыцьці я не быў аніколі, ні з кім і нідзе. 05.03.2013 Air Max 2018 Dunk SB


Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)
Калі сэрца сьціскаецца Ад невылечнай журбы, Калі неба ад ранку Блакітных вачэй не расплюшчвае, Завітаю ў кнігарню, Каб кніжку ўспамінаў набыць, Бы ілбом прытуліцца Да мяккай матульчынай плюшаўкі. У кнігарні пустэльна, І сэрца няўпэўненасьць сьсе: Прадавачкі глядзяць ва упор Кабыліцамі сытымі. Мне адкажа адна: “Успаміны прададзены ўсе, Засталіся адно дарагія, Якіх не запытваюць.” Я куплю самы тоўсты Ўжо цьвіллю пацягнуты том, Разгарну наўздагад, Толькі выйду з кнігарні на ганак. І раз’ясьніцца неба Захмараны шчыльна франтон, І ўсьміхнецца блакітам Завеісты студзеньскі ранак. 29.01.2013 Nike Zoom Vomero 14