Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Васіль Вітка

vasil_vitka.jpg

Нарадзіўся 16 мая 1911 года ў вёсцы Еўлічы Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Сапраўднае імя - Крысько Цімох Васільевіч. Пасля Слуцкай прафтэхшколы (1928) працаваў слесарам на Бабруйскім дрэваапрацоўчым камбінаце, у заводскай шматтыражцы (1929-1930), рэдакцыях газет «Камуніст» (Бабруйск, 1930-1933), «Ударнік» (Жлобін, 1933-1935), «Чырвоная змена» (1935-1937), «Літаратура і мастацтва» (1937-1938) і часопіса «Полымя рэвалюцыі» (1938-1939). Удзельнічаў у паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і да самага пачатку вайны працаваў сакратаром Беластоцкага абласнога аддзялення СП БССР. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны - у рэдакцыі газеты «Савецкая Беларусь», а з 1942 г. - у аддзеле прапаганды і агітацыі ЦК КПБ рэдактарам масавых выданняў для акупіраваных раёнаў. Супрацоўнічаў у сатырычных часопісах «Партызанская дубінка» і «Раздавім фашысцкую гадзіну». З дня ўтварэння часопіса «Беларусь» (студзень 1944) працаваў яго адказным сакратаром, з 1948 г. - намеснікам, з 1951 г. - галоўным рэдактарам газеты «Літаратура і мастацтва». У 1957-1974 гг. - галоўны рэдактар часопіса «Вясёлка». У 1974-1987 гг. - сябра сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі кінастудыі «Беларусьфільм».

Друкавацца пачаў у 1928 годзе. Першы зборнік вершаў «Гартаванне» быў выдадзены ў 1944 годзе ў Маскве. Пасля выходзілі ў свет зборнікі «Поўдзень» (1946), «Вернасць» (1953), «Ружа і штык» (1958), «Паверка» (1961), «Вершы» (1968), «Беларуская калыханка» (1971), «Праводзіны лета» (1972), «Вышыні святла» (1977), «Случчына» (1981), «Трэція пеўні» (1988), зборнік сатыры і гумару «Для дома, для альбома і трохі для эпохі» (1983). Для дзяцей выдаў кніжкі паэзіі і вершаваных казак «Вавёрчына гора» (1948), «Буслінае лета» (1958), «Казка пра цара Зубра» (1960), «Дударык» (1964), «Азбука Васі Вясёлкіна» (1965), «Казкі» (1968, 1976), «Чытанка-маляванка» (1971), «Хто памагае сонцу» (1975), «Ладачкі-ладкі» (1977), «Мы будуем метро» (1979), «Мінскія балады» (1982), «Казкі і краскі», «Госці», «Загадка пра зярнятка» (усе 1984), «Дзецям» (выбраныя творы ў дзвюх кнігах, 1986), «Свята дружбы» (1987), зборнік апавяданняў «Зайчык-вадалаз» (1962). У 1973 г. выйшлі Выбраныя творы ў 2 тамах. Васіль Вітка з'яўляецца адным з аўтараў чытанкі «Роднае слова» для 1-га (1969), 2-га (1970) і 3-га (1988) класаў.

Аўтар п'ес «Прамень будучыні» (1948), «Шчасце паэта» (1951, пастаўлена ў 1952).

Напісаў многа літаратурна-крытычных і публіцыстычных артыкулаў на маральна-этычныя і выхаваўчыя тэмы. У 1977 г. выдаў кнігу дзённікаў, нарысаў і апавяданняў «Дзеці і мы», у 1982 г. - кнігу «Урокі», у 1988 г. - «Азбука душы».

На беларускую мову пераклаў паэму Ў. Маякоўскага «Добра!» (1940, з Р. Лыньковым), «Паны Галаўлёвы» М. Салтыкова-Шчадрына (1956), кнігу В. Сухамлінскага «Блакітныя жураўлі» (1971), творы расейскіх, украінскіх, латышскіх, балгарскіх і польскіх пісьменнікаў.

У 1978 годзе Васіль Вітка быў узнагароджаны Міжнародным ганаровым дыпломам імя X. К. Андэрсена з занясеннем прозвішча пісьменніка ў ганаровы спіс вялікага дацкага казачніка. За кнігі «Беларуская калыханка» (1971), «Казкі» (1968), «Чытанка-маляванка» (1971) паэту ў 1972 годзе прысуджана Дзяржаўная прэмія БССР. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1970). Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, двума - «Знак Пашаны» і медалямі.



Сярэдняя: 4.1 (36 галасоў)

Рашыў Вясёлкін Вася:
- Сам адкрываю школу.
Збіраю ў першым класе
І птушак, і жывёлу,
Усіх звяроў на свеце.

І вы прыходзьце, дзеці.
Ў мяне такая кніжка ёсць,
Што рады будзе кожны госць.
Я літары вам пакажу,
Пра ўсе малюнкі раскажу.

Глядзіць Васіль наўкола:
Хто ж першы прыйдзе ў школу.
А тут з двара:
- Здароў, Вясёл!
- А ты хто будзеш?
- Я асёл.

Стаіць і дзівіцца Васіль:
- Нашто аслу аўтамабіль?
Куды вязеш ты агуркі?

- А гэта звычай мой такі, -
Яму адказвае асёл. -
Саджуся з кнігаю за стол -
У рот адразу ж агурок.
- Нашто?
- Каб ведаць лепш урок.
Давай, вучы мяне, Вясёл,
Саджай хутчэй за парту.
Ты ж ведаеш, сярод жывёл
Я самы, брат, упарты.

- Па-першае, я не Вясёл, -
Сказаў Вясёлкін Вася, -
А па-другое, стаўлю кол
За панібрацтва ў класе.

Тут школьны празвінеў званок.
Настаўнік абвясціў урок:
- Упартасць ты адразу кінь,
Калі яна была.
З чаго пачнём мы азбуку?
Сказаў асёл:
- З асла.

А
- Буквар мы пачынаем з А,
І я заўважыць мушу:
Не вельмі цяміць галава,
Хоць і даўгія вушы.
Хапае слоў апроч асла,
Што пачынаюцца на А:
Арол, акварыум, алень,
Аса, акула, авадзень,
Авёс, алмаз, атара,
Алена і Алеся
І нават акуляры,
Што ты на нос павесіў.

Як закрычыць асёл: - Браткі,
Вось для чаго мне агуркі!
Ў мяне іх - цэлая гара.
За розум брацца мне пара.
Як з'ем апошні агурок -
Урок засвою назубок.

Б
А гэта, дзеці, што за франт:
Завіты ўвесь, на шыі - бант
І так ілбом у бубен б'е:
- Прыміце ў клас,
Я знаю: Бэ-э-э!
Прыняць выдатніка, прыняць!
Ён заслужыў адразу 5.

В
Хто гэта лісця нанізаў
На вострыя іголкі?
А вожык Васю так сказаў:
- Вітаю вас, Вясёлкін.
- Я рад, - прызнаўся Вася, -
Ды чым жа ты заняўся?
Навошта льеш, пытаю я,
З вядра ваду на вераб'я?

- Мы з вераб'ём у пары
Збіралі вам гербарый.
Дружок мой запыліўся,
Хачу, каб ён памыўся.

Сягоння ўсе глядзяць на нас,
Бо мы прыйшлі ж у першы клас.

Г
Напэўна, дзеці, вы змаглі б
І пасмяяцца: гляньце - грыб.
І прозвішча, як у людзей,
У вучня - Баравік.
А ён у школу ўжо ідзе,
Выдатнік-нулявік.

Хай невялік, хай невысок,
А ведае здавён
І той лясок, і верасок,
Дзе нарадзіўся ён.

Д
І дзяцел ведае свой дом
На дрэве са старым дуплом.
Калі і непагадзь - ну што ж,
Не страшны дзецям снег і дождж.
Як добра ў дзятла пад крылом,
Калі такі выдатны дом!

Хто знае Дэ знайсці нам дзе?
Пытайце ў бацькі, ў маці,
Шукайце ў дзятлавым гняздзе -
Падкажа добры дзяцел.

Е Ё
А за дзвярыма: тук-тук-тук.
Пытае Вася: - Што за стук?
Зноў дзяцел? Не, зусім не ён -
Прыйшоў у школу паштальён:

- Вам тэлеграма ёсць адна.
Здзівіўся Вася: - Ад каго ж?
- Напэўна, што з рачнога дна,
Бо тут унізе подпіс: Ёрш.

- Ну што ж, якраз да часу.
Чытайце ўсяму класу.
Ш-ша, слухайце, што піша ёрш:
«Жыву за іншых я не горш.
Малым паставіў ёлку.
Выпісваю «Вясёлку».
Ды вось бяда: сыны мае
Не ведаюць ні Ё, ні Е.

Да вас у школу трэба плыць,
Але парайце, як нам быць.
Калі паступім мы туды,
Дык жа загінем без вады...»
Сказаў Вясёлкін: - Точна,
Хай вучацца завочна.

Ж З
Тут Вася адчыніў акно:
- А гэта што там за яно -
Ці не пад'ёмны гэта кран?
Зірні на вуліцу, баран.

Зірнуў баран, спужаўся:
- Яно з хвастом, з нагамі,
З вушамі і рагамі,
Пад стол хавайся, Вася,
А я залезу ў шафу!..

Вясёлкін рассмяяўся:
- Дык гэта ж, брат, жырафа.
Яна паспела ў самы раз.
Прашу, прашу, заходзьце ў клас.
Сядайце, калі ласка, ў нас!
Жырафа рада б сесці,
Ды ў школу ёй не ўлезці.

Заўважыў заяц звера,
Збялеў і - шмыг за дзверы,
Па калідоры - скок-скок-скок.
Ён думаў, што з'явіўся воўк.

На парту ўскочыў з перапуду:
- Вучыцца болей я не буду! -
Хапіў адзін, другі званок:
- Хутчэй канчай, Васіль, урок!

Цягнуўся цэлы месяц
У класе перапынак,
Шукалі зайца ў лесе
Ля ўсіх дубоў, асінак.
Уцёк са школы Зай, уцёк.
- Што ж, без яго пачнём урок, -
Сказаў Вясёлкін Вася
І за журнал узяўся,
Бо цвёрдую меў звычку -
Штодня вёў пераклічку.

І Й
- Індык, - спытаўся Вася, -
А ты куды сабраўся -
Ў гурток шыцця і кройкі?
Дзеля чаго ў запасе
Ў хвасце ў цябе іголкі?
Чаго ты так надзьмуўся,
Ад вучняў адвярнуўся?

- Хаджу я важна па зямлі, -
Затрос індык бародкаю, -
Бо ведаю, што ёсць два І:
І доўгае, й кароткае.

Усё я ведаю, пытай.
Напрыклад: іней, гай і май,
Ігнат, Іван, Іран...

- А бэ-э-э? - не вытрываў баран. -
Не паважаю я цябе,
Бо ты сказаць не ўмееш: бэ!

Спакойна Васіна рука
Лягла на дзённік індыка.

- Ты адказаў мне бойка, -
Сказаў настаўнік Вася, -
Але я стаўлю тройку,
Каб больш не зазнаваўся.

К
А качаня і кацяня
Паміж сабою як радня.
Усюды разам, удваіх,
Не разальеш вадою іх.

У клас увойдуць, знімуць шапкі,
Пасядуць і - угору лапкі,
Бо качанятка і каток
Заўсёды ведаюць урок.

Выдатнікам настаўнік рад.
А хто іх выхаваў?
Дзетсад.

Л
- А што нам скажа ліска?
- Нічога не скажу.
Не падыходзьце блізка:
Вы ж бачыце, сяджу
Ўвесь дзень перад люстэркам,
Занятая прымеркай.
Напэўна, што завузка
Нейлонавая блузка,
А модная спадніца
Так цісне ў паясніцы...

- Ліса і лісяняткі,
Пакіньце вы заняткі!
У вас, у модніц, - свой прыцэл.
Мы вывучым і самі Л.

М
Зірнуў Васіль у кніжку:
- А дзе маленькі Мішка?

- А вунь на школьным ён двары,
Сам у акно пабач.
Прыйшоў да нас мядзведзь стары,
Купіў унуку мяч.

Старому сумна ў лесе
На персанальнай пенсіі.
Сюды штодня хадзіць ён рад
Насіць малому мармелад.

Такі ж ужо чуллівы дзед,
Вунь прывалок веласіпед:
«Бяры веласіпедзік,
Катайся, мой мядзведзік!»

Сказаў настаўнік: - Ой, дзяды,
Нямала мне ад вас бяды.
Так песціце вы ўнукаў -
Зрываеце навуку.

Н
Навуку любіць насарог,
Калі здалёк прыехаць мог,
Аж з Афрыкі, Нігерыі.
Але ступіў ён на парог -
Не можа ўлезці ў дзверы.

Жырафа рада земляку:
- Жаданы мой, чаканы...

- А ты, жырафачка, адкуль?
- Твая суседка - з Ганы.

- Канікулы, - сказаў Васіль, -
Браткі, не пашкадуем сіл.
Пашырыць трэба школу,
Пляцоўку для футболу,
А для гасцей замежных
Паставіць клас сумежны.
- Ура! - абрадваўся баран. -
Я зараз намалюю план.
І пачалася праца,
Рад кожны быў старацца.

Стаў за учотчыка індык,
Сам працаваць ён не прывык.
Пляцоўку расчышчаў асёл,
Бо вельмі ж ён любіў футбол...
- Ёсць разгарнуцца дзе цяпер! -
Сказаў мядзведзь-пенсіянер.
Стаў пілаваць бярвенні.
Ён пільшчык быў адменны.
Уважліва сачыў унук,
Каб не парваць пілы аб сук.
Знайшлі і вучні-малышы
Сабе занятак па душы.
Тут завіхаліся штодня
І качаня, і кацяня.

І нават зай-зайчына
Вярнуўся, малайчына,
І стаў на дапамогу
Самому насарогу.

Пыхцеў,
Стараўся
Насарог,
Ажно пацеў
І нос,
І рог.

Жырафа следам бегла
І падавала цэглу.
Упраўна брала з долу
Яна любыя высі...

Пабудавалі школу -
Спыніся і дзівіся,
Якія гмахі ўзніклі.
Вось гэта дык канікулы!

О
І зноў увесь сабраўся клас.
Зірнуў у кнігу Вася.
- На чым спыніліся той раз? -
Ён у крата спытаўся.
Разявіў крот шырока рот
І прастаяў бы, можа, год.

Была ў гасцях у школе
З дзетсада ляля Оля.
Сама не знаючы таго,
Яна і падказала: О!

Адкрыла лялечка раток -
Маленькі, роўненькі кружок.
І насарог адкрыў свайго,
Жахнуўся клас увесь: - Ого!

П
- Навошта пеўню парасон,
Чаго стаіць на плоце ён
Якраз ля нашых жа акон?

- Схаваўся, дзеці, я ў цянёк,
Каб добра вывучыць урок.
- Скажы нам літару сваю!
- Не, дзеці, лепей я спяю.

Хоць з граматаю не ў ладах,
Але спяваю па складах.
Ніхто так на маім вяку
Яшчэ не пеў: ку-ка-рэ-ку!

- Ты ўмеў бы значна болей,
Калі б вучыўся ў школе.
Прыходзьце, пеўні, ўсе вы
Да нас у клас на спевы.

Р
- Паслухайце, здаецца,
Хтось ля дзвярэй шкрабецца.
Чакайце, сам праверу.

Зірнуў Васіль за дзверы:
- Дык гэта ж рак.
Адкуль, бядак?
Чаго такі распараны,
Як кіпенем абвараны?

Падняўшы стрэльбу ў клюшні,
Рак адказаў: - Мне душна.

- Нашто ж ты стрэльбу ў клас валок?
Яшчэ націснеш на курок.

- Так, - адказаў ён горда, - так,
Я - лепшы паляўнічы...

Нічога дзіўнага, што рак
У школу не залічан.
Калі не верыш, дык правер,
Пакуль у рэчцы мелка.

С
- А хто ў нас на чарзе цяпер?
Сказалі дзеці: - Стрэлка!
- А дзе яна ў нас, дзеці?

- У космасе, ў ракеце!
Абкружыць сонца сорак раз
І прыляціць ізноў у клас.

Т
- Я добра бачу па ўсіх вас,
Ваш пазнаю характар -
Нам тэхнікай заняцца час,
Прыйшоў якраз і трактар.

А гэта вось механік сам,
Славуты на ўсім свеце,
Пакажа ўсе машыны вам,
Пракаціць на ракеце.

Наўрад ці ёсць яму раўня -
Паважны і вусаты...
Падняла лапку кацяня:
- Дык гэта мой жа тата!

Механік тут сынка абняў:
- Як вучышся, дзіцятка?
І адказаў сыночак: - М-мяў,
А я - выдатнік, татка...

І загадала татку
Кацяня загадку:

У Ў
- У галаве У доўгае,
Кароткае ў хвасце.
Выкручваецца, поўзае
На тоўстым жываце.
Уміг жывога зайца
Глыне - і не падавіцца.
Ну, што? Не адгадаў?
Я падкажу - удаў.

Такая ўродзіна удаў,
Убачыш - зойме дух.
Каб ты, пачварына, прапаў,
Так напалохаў - ух!
Яго не пусцім мы ў свой клас,
Бо праглыне ўсіх нас за раз,
І стол, і школьны глобус,
І новы наш аўтобус.
На чым жа мы, татуся,
Паедзем на экскурсію?

І вось ужо завёў матор
Механік дзядзька Коця.
Ён вельмі строгі быў шафёр,
Суровы на рабоце.

І да сябе ў кабіну
Не ўзяў ён нават сына:
- Мне на машыне не радня
Ні свет, ні брат, ні кацяня.

Ф
Сказаў Вясёлкін Вася:
- Хвалю за дысцыпліну.
Мой клас увесь сабраўся.
Гані, шафёр, машыну...

Ляціць аўтобус па шашы.
Глядзяць з акенца малышы.
Мігцяць фіранкі, як флажкі,
І шоўкавыя фартушкі,
І новыя фуражкі.
Лагодна і пакорна,
Адзетыя па форме,
Сядзяць індык з барашкам.
А за машынай пеша
Услед жырафа чэша,
А за жырафай - ох, ох, ох -
Цялёпкаецца насарог,
Ажно дрыжыць пад імі дол.
- А вы куды?
- Мы на футбол.
- А хіба ў нас сягоння матч? -
Спытаў шафёр з кабіны.

- А вы - балельшчык, Кот-вусач?
Дык самі знаць павінны,
Што ў нас на стадыёне
Выдатны дзень сягоння:
Аслам забілі гол зайцы.
Вось малайцы дык малайцы!

Як усхапіўся тут асёл:
- Шафёр, вязі нас на футбол!
Хутчэй, хутчэй на стадыён! -
Зароў ад горкай крыўды ён.

Ды што паробіш: плач не плач -
Ганебна скончыўся той матч.
Асёл як апантаны
Не мог утаймавацца...

- На плошчу да фантана
Фата-графа-вацца,
Увесь мой клас, збірайся! -
Паклікаў вучняў Вася...
Фацэтны выйшаў здымак -
Цудоўны напамінак
Настаўніку і вучням
Аб дружбе неразлучнай.

Х
Хаця хітрун-хамелеон
Не сапсаваў ледзь ўвесь фасон.
То з галавы да самых пят
У хатні хутаўся халат,
То захінаўся ў хусту,
Халву з капустай хрумстаў,
Высоўваў доўгі свой язык,
Лізаў жырафе чаравік
І, хвалячы свой спрыт і рух,
Хапаў па-заліхвацку мух.

І ў колерах мяняўся,
І гэтак надзімаўся,
Што ўсе не клаліся траха
Ад смеху ўпокат: ха-ха-ха!

Аб Васілёвай школе
Прачула ўсё наўколле.
Да нашае экскурсіі
Прыбіліся тры гусі,
Два худыя харты -
Валацужныя браты,
Варона-пабіраха,
Шакал і чарапаха.

Ц
Прыцялёпкала здаля
Адно пацешнае цяля:
- А я ў цырку пабывала,
Я прынесла вам цымбалы.
Залічыце ў клас мяне,
Я ўсё на свеце знаю: м-м-мэ!

Васіль сказаў: - Пабачым.
Задам табе задачу:

На градзе яна расце,
Пачынаецца на Цэ.
Аж падскочыла цялятка:
- Знаю, знаю - шакаладка!

Засмяяўся Вася:
- Падумай, не спяшайся.
Я лічу да трох: раз, два...
- Ах, я ўспомніла - халва!

- Памыляешся, красуля, -
На градзе расце цыбуля.
І хоць яна не шакаладка,
А есці трэба для парадку,
Бо ўсе мы знаем як адзін,
Што Цэ - найлепшы вітамін.

Ч
Вось чарапашычын сынок
Есць і цыбулю, і часнок.
Няхай яшчэ сыночак
На выгляд - чарапочак,
Затое ў нас у школе ён
Ужо вядомы чэмпіён.

Малы чарапашонак
Не носіць распашонак.
Выходзячы на шпацыр,
Ён надзявае панцыр.
Таму не гнецца пад мячом,
Не хіліцца пад молатам,
Расце выдатным сілачом
І незвычайным волатам.

Ш
Мы не змаглі б вучыцца
Ні з воўкам, ні з ваўчыцай.
А вось прыйшоў да нас шакал
І ледзь усіх не ашукаў.

Ён доўга носам шморгаў
І Васіля ўгаворваў,
Нібы прасіўся ў школу,
А сам пры шаблі, ў шпорах
Прынёс дзве торбы толу,
Шнур, дынаміт і порах.

Не, ашуканец шэры,
Табе не будзе веры.
Ты з выгляду - лагоднік,
А сам - шпіён і шкоднік.

Ы
Ёсць літары у буквары,
З іх не пачнеш ты слова.
Але запомніце, сябры,
Вы іх абавязкова.
Ну, хто мне іх напіша?

- МЫ, - адказалі мышы. -
Каб не было на свеце Ы, -
Запелі хорам мышкі, -
Былі б мядзведзямі ўсе мы,
Нас дзеці б звалі - мішкі.

Была дзяўчынка ў нас адна,
Рукамі пляснула яна,
Прызналася ўсім шчыра:
- Як добра, што я - Іра!

Ь
Каню прысніўся страшны сон,
Што ён не конь, а кон.

Перапалохаўся, бядак:
- Куды падзеўся мяккі знак?
Мне без яго жыцця няма...
Прыбег задоўга давідна
Да нас буланы госць:
- Ці мяккі знак яшчэ ў вас ёсць?

Яму сказаў Вясёлкін так:
- Вось, калі ласка, мяккі знак.
Яго сабе ты забірай,
Бяжы і весела гуляй.

І так быў рады, небарак,
Што зноў знайшоў свой мяккі знак.

Э
- Эх, - спахапіўся Вася, -
Экскурсія ўдалася,
Ды час дамоў збірацца,
Зноў за навуку брацца.

Я заказаў вам эшалон.
Сядайце кожны ў свой вагон.

Купэ - для насарога,
Жырафу - на платформу.
Адзеньцеся ў дарогу
У школьную ўсе форму...

Гудуць па рэйках колы.
Дадому едзе школа.
Ад песень і ад смеху
Чуваць далёка рэха.
Мільгнуўся элеватар,
А вунь - электрастанцыя,
Торф рэжа экскаватар
На рэчцы Балачанцы.

Між родных сосен і бяроз
Імчыцца наш электравоз.

Ю
Вучыцца зноў прыйшла пара.
- Ура! - гучыць сярод двара.

На выстаўку юннаты
Выносяць экспанаты:
Капусту,
рэпу,
буракі,
Фасолю,
моркву,
агуркі.

Зірніце на цыбулю!
Яе расціла Юля!

Умела пастарацца
Яна на школьнай градцы.
Цяпер усе мы як адзін
Цыбулю Юліну ядзім.

Я
А вось малая Ядзя
Сабрала ў нашым садзе
Пад яблыняю ягады -
Не паядзім за два гады.

Так вучыцца, стараецца
Дружная сям'я.
На гэтым і канчаецца
Азбука мая.



Сярэдняя: 4.3 (31 голас)

Пацешная,
Між вербаў ніцых
Арэшына
У завушніцах.

Цыбаты падлетак,
Яна надзела
Іх толькі сёлета
І то ў нядзелю.

І ўся выблісквае,
Высвечвае
Такая блізкая,
Сардэчная.

Мая націначка
З вяснушкамі,
Дзяўчыначка,
Давай пагушкаю.

Траха да крохкай
Дакрануся –
І ты ўся ў лёгкай
Завірусе,

А залацісты
Пылок лажыцца
На лес бязлісты,
На ігліцу,

На ўсё зарэчча,
На палянкі,
На нашу стрэчу,
А берасцянкі

Высвістваюць
Ужо ў тумане,
Вітаюць чыстае
Каханне,

Маю арэшыну
У агеньчыках,
Навекі грэшную,
Нявенчаную.

І зараз помню
Да драбніцы
Світання промні
Ў завушніцах,

Гаркавы водар
Балігалову,
Што і праз годы
Займае мову.

Такі бясконцы
Мой давер быў
Да ласкі сонца,
І да вербаў,

І да прадвесня,
І да выраю,
Да ціхай песні,
Самай шчырае.

Гары,
Палай, мая арэшына,
Маё жывое шчасце
Першае.



Сярэдняя: 4.5 (26 галасоў)

Ладачкі-ладкі!
Дзе былі? – У бабкі.
Што пілі вы? – Малако.
А што елі? – Ко-ко-ко.
Доўга ж вы сядзелі,
Доўга пілі-елі.
– А мы не сядзелі –
Цэлы дзень дурэлі.
Мы і заўтра пойдзем
Да бабулі нашай –
Абяцала бабка
Бярозавай кашы.