Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

горад

Сярэдняя: 4.3 (23 галасоў)

Афішы, перахрышчаныя клеем,
Чытаюцца дзяўчынкай па складах.
Новабудоўлі моцна пахнуць глеем,
Вартаўнікі сумуюць пры складах.
Хлапечае жыццё мікрараёнаў
Заблыталася ў бітумнай смале.
Будзільнікам зялёным, электронным
Міргае вока часу на стале.



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Зачынены свет –
праз пасівелы
абшар,
праз каляровую
бездань
сэрцаў дрыготкіх зораў,
неабсяжнасць сусветаў,
спадарожнікаў
мокрай
ад восеньскіх слёзаў
зямлі
спакваля дакранаецца
сонца,
працінае ўпотай
першым нясмелым
праменнем
мой
яшчэ не прачнуўшыйся
стомлены
горад...



Сярэдняя: 4 (1 голас)

На апошні паверх –
Горад, цемра.
І не тое, каб смех,
Ці памерла.
Холад, восень ідзе,
Не жартуе
І люстэрка ў вадзе
Пафарбуе.
Фанатычна бягу
На апошні…

На апошні…уздых.
Гора і шчасце тых
Знойдзе, страціць, і хто
Не хавае ў нутро
Свае мары, а я
Пахавала…
Я! Чакала! Цябе!
Я!!! Чакала!!!

Ты апошні гандляр
Майго сэрца.
Я глядзела б у твар:
Ці смяецца.
Холад, восень ідзе,
Лісце валіць.
І здаецца, што мне
Больш не трапіць.
Але ж я пабягу
На апошні.

Мы на даху сядзім,
І дзьме вецер
І па твары тваім,
І па свеце.
Смецце гоніць ад нас
Прэч і далей.
Ды да тых, хто як раз
Топча травень.
Дзён трымаць ім адказ
Да апошніх…



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

здалёк у прыцемках
мне горад падаецца
вялізнай перакуленаю елкай
якую ўпрыгожылі да сьвята
цяпер жа
яна ляжыць
раскінуўшы галіны
і цацкі ліхтарамі
зіхацяць
між
імі