Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

людзі

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Свеціць месяц удалячынь, Снягі мятуць завірухаю. Розум спавядае плынь, Розум спавядае скрухаю Туга пануе нада мной. За вакном ваўчыны вой. Аб чым ваўкі гавораць? Аб долі чалавечай: Што яны у свеце твораць. Бяручысь за зброю, паляць свечы. Людзі ваююць, моляцца богу. Забіваючы, вершы пішуць. У сябра адбіраюць крохі. А у нас, у ваўкоў ціша… Наш статак проста жыве. Чалавек жа па крыві плывеNike Air Presto Fly


Сярэдняя: 3.4 (28 галасоў)
Я дзякую вам! За любоў, дарагія мае сустрэчнікі і спадарожнікі шляху зямнога, — паплечнікі, звёўшыя тропкі — маю і свае — на міг — і на век аб'яднаныя дальняй дарогай. Я дзякую вам! Як настаўнікам сэрца майго — камусьці за ўрок (і за жорсткі, сябры, не крыўдую), камусьці за ўзор і за прыклад яскравы таго, як жыць, і любіць, і узносіць Тварцу "Алілуя!" Я дзякую вам! І вітаю, як сонца святло, пачуцці і думкі высокія, ўчынкі і словы. А хмаркі на небе... развеем, нібы й не было між намі ніколі нічога даждліва-хмурнога. Я дзякую вам! І люблю вас, як тое дзіця, якое, хаця й пасталела... да стану дарослых, не вырасла з веры ў бясконцае свята жыцця і ў тое, што ўсе мы — радня... па зямлі і нябёсах. 05.2018Air Max 90 Hypfuse


Сярэдняя: 4 (3 галасоў)
здаецца мне, што воля чалавекаў залежыць і ад тых, каго пусціў к сабе ён. ці хто сам туды забраўся, без папытання. імітуючы абрэка засеў там і па меры сваіх сіл спрабуе вырашаць. альбо вагаўся. не пара кволая: анёл - нячысцік, якія сочаць, натаміўшы плечы, як тузаецца індыкатар спіну, а сонмішча жаданняў непамысных, спячы з учынку страву, так дарэчы, з даменнай печы ў момант загавіны. спытай сябе – хіба я ў іх прасіў парадаў? так пагавары сам-насам, Cogіto, ergo sum - вось карта брэга, мяжы дасюсь. і па ўзроўню сіл пераканай, ўплыў любы ўсячасна мяжы ніжэй спадара гейзенберга. Men's Tops


Сярэдняя: 4.8 (25 галасоў)
Мая найлепшая сяброўка З вачыма колеру бурштыну!.. Твая прынада – мыш-палёўка, І цёплы кут – твая Айчына. Ты маеш трапяткое сэрца І на своё лёс не наракаеш. Зачаравана праз акенца За тлумным светам назіраеш. Вунь птушкі гойсаюць па дрэвах, І дзве кабеты точаць лясы; Аўтамабілі – справа, злева – Бясконца сноўдаюць па трасе. А ты сядзіш, нібыта Буда, Накіраваўшы вусы ў вечнасць, І падаешся мне больш мудрай За цэлы статак чалавечы. Boots