Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

людзі

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Свеціць месяц удалячынь,
Снягі мятуць завірухаю.
Розум спавядае плынь,
Розум спавядае скрухаю

Туга пануе нада мной.
За вакном ваўчыны вой.
Аб чым ваўкі гавораць?
Аб долі чалавечай:
Што яны у свеце твораць.
Бяручысь за зброю, паляць свечы.
Людзі ваююць, моляцца богу.
Забіваючы, вершы пішуць.
У сябра адбіраюць крохі.
А у нас, у ваўкоў ціша…

Наш статак проста жыве.
Чалавек жа па крыві плыве



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

здаецца мне, што воля чалавекаў
залежыць і ад тых, каго пусціў
к сабе ён. ці хто сам туды забраўся,
без папытання. імітуючы абрэка
засеў там і па меры сваіх сіл
спрабуе вырашаць. альбо вагаўся.

не пара кволая: анёл - нячысцік,
якія сочаць, натаміўшы плечы,
як тузаецца індыкатар спіну,
а сонмішча жаданняў непамысных,
спячы з учынку страву, так дарэчы,
з даменнай печы ў момант загавіны.

спытай сябе – хіба я ў іх прасіў
парадаў? так пагавары сам-насам,
Cogіto, ergo sum - вось карта брэга,
мяжы дасюсь. і па ўзроўню сіл
пераканай, ўплыў любы ўсячасна
мяжы ніжэй спадара гейзенберга.



Сярэдняя: 4.8 (25 галасоў)

Мая найлепшая сяброўка
З вачыма колеру бурштыну!..
Твая прынада – мыш-палёўка,
І цёплы кут – твая Айчына.

Ты маеш трапяткое сэрца
І на своё лёс не наракаеш.
Зачаравана праз акенца
За тлумным светам назіраеш.

Вунь птушкі гойсаюць па дрэвах,
І дзве кабеты точаць лясы;
Аўтамабілі – справа, злева –
Бясконца сноўдаюць па трасе.

А ты сядзіш, нібыта Буда,
Накіраваўшы вусы ў вечнасць,
І падаешся мне больш мудрай
За цэлы статак чалавечы.



Сярэдняя: 4.7 (11 галасоў)

Мы памерлыя, мы ненароджаныя,
Мы забітыя і зьнявечаныя,
Мы адныя, мы бездапаможныя,
Мы заганныя і нявечныя.

Мы чужыя у роднай прасторы,
Мы няправільна марым і думаем,
Мы удзельнікі страшнае змовы,
Мы занадта й да болю разумныя.

Мы нябачныя, мы нячутныя,
Небясьпечныя для навакольля,
Адмарозкі мы і еб….ыя
У краіне шчасьлівых і за-да-во-ле-ных.

Нашы твары замазаны шэрым,
Мы абвешчаны стратай сумнеўнай,
Затаптаная ўшчэнт нашая вера
У зялёна-чырвоны небыт.

Мы жывем па сваіх законах
Сэрца колеру бела-чырвонага,
Маем веру сваю і гонар,
Прызначэньне ад неба зорнага.

Нас ніхто не пазнае на вуліцах
І ніхто не убачыць ў прайм-тайм,
Мы сыны Беларусі згубленай,
Пахаванае і непрымальнае.

Але з намі заўсёды праўда,
Белы сьцяг і зорка Венера,
І ня варта адчайвацца надта,
Пераможам мы, можам і верым!