Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

настаўнік

Сярэдняя: 4.2 (64 галасоў)

На роспач не маеш права,
Хаваеш слабасць і стому.
Твая нялёгкая справа
Жыццё адкрываць другому.

Любові навучыць адданай
Да роднай пявучай мовы,
Што з песні жытоў саткана,
Са звону гусляў вясновых.

Любові да роднага краю,
Да песень і казак матулі,
Сівых курганоў ля гаю,
Дзе мудрыя продкі паснулі.

У працы не маеш права:
На роспач,
на слабасць,
На стому.
Твая пачэсная справа —
Жыццё адкрываць другому.



Сярэдняя: 4 (24 галасоў)

Стаяць ля маладых гадоў,
Ля чалавечага дзяцінства —
Вялікі гонар, светлы доўг
Настаўніцтва і мацярынства.

Спачатку ў сэрцах прабудзі
Цягу і смагу да асветы,
Пасля — задуманых вядзі
Аж да крыніцы чыстай, светлай.

На ростані шляхоў-дарог,
Абвеяных паходным пылам,
Народ навекі нам збярог
Крыніцу мудрасці і сілы.

Ты чэрпаць навучы з глыбінь
Жывучую ваду рукою,
Каб наш народ і край любіць,
Мудрэць і харашэць душою.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Ноч, нібыта на сцішаным беразе,
Пакідае пакой.
Можа, гэта ад белага ветразя
У душы неспакой.

Можа, проста пастукала раніца
I застыла ў акне.
Я ў верасень крочу настаўніцай.
Як сустрэнуць мяне?

У сабе мову дзіўную, матчыну,
Як таемнасць, нашу.
Абуджаю Купалавай спадчынай
За душою душу.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Алене Іванаўне Лятун
(першай настаўніцы)

Дзесяцігоддзі з той пары прайшлі,
Як жнівеньскім лагодным, цёплым ранкам
Да хаты дзве дзяўчыны падышлі
І запыталі весела на ганку:

“Ці тут жыве дзяўчо сямі гадоў?
Пара ёй, пэўна, у школу ўжо збірацца…”
--І кліча маці: Нінка, дзе ты зноў?
Цябе ніколі ў час не дагукацца.

Збянтэжаная, выйшла я да іх
І сарамліва апусціла вочы.
--Ну, выбірай каго вось з нас дваіх,
К якой у клас ты запісацца хочаш?”

Зірнула я: жартуюць, а ці не,
Глядзяць сур'ёзна, а ў вачах—смяшынкі.
Ну, пэўна ж, пацяшаюцца з мяне,
Вясковай, басаногае дзяўчынкі.

--Вось гэтая. Напэўна, прыгажэй?
Я смела ткнула пальцам ёй у грудзі.
“Але ж—і добра. Падыдзі бліжэй,
Цяпер з табой знаёміцца мы будзем”.

Так з першаю настаўніцай маёй
Сустрэлася на бацькавым я ганку.
…І першынца вяла таксама к ёй
Па волі лёсу вераснёўскім ранкам.

1994 г.