Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алена Руцкая

jpg.
Нарадзілася 11 студзеня 1950 года у вёсцы Дзякаўцы Шчучынскага раёна Гарадзенскай вобласці ў сям'і служачых. У 1961 г. з бацькамі пераехала ў Слонім. Скончыла філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1971). У 1971-1977 гг. працавала настаўніцай беларускай мовы і літаратуры ў Сценявіцкай васьмігадовай школе Слонімскага раёна, у Судзілаўскай сярэдняй школе Клімавіцкага раёна, у Сянькоўшчынскай сярэдняй школе Слонімскага раёна. С 1977 г. працуе ў сярэдняй школе № 2 у Слоніме. Выдатнiк асветы (1982 г.), Заслужаная настаўнiца Беларусi (1987 г.), член Саюза пiсьменнiкаў РБ (1985 г.). З першым вершам выступіла ў 1966 г. (газета «Голас Радзімы»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Надзея» (1983), «Роздум» (1988). Перакладае з украінскай мовы.NIke Dunk SB Low


Сярэдняя: 4.8 (14 галасоў)
Дарэмна прывідным цяплом Я абагрэць сябе імкнуся, Дарма — не кружыць белы бусел Над ілюзорнасці жытлом, Сабе адцэжваю спакой, Але з халоднай раўнавагі He ўсходзіць рунь жыццёвай прагі. I зноў вярнуся ў ветрабой. He ашчаджаючы душу, У цемрадзі сатку світанкі I для шчаслівае буслянкі Зычлівасць колам палажу. Няхай пасля не будзе сіл Здабыткам шчодрым наталіцца, Затое не ў снах прысніцца Крылаты, чысты небасхіл.Release Calendar


Сярэдняя: 4.7 (22 галасоў)
Жоўтай восені сумны звон Зноў паціху трывожыць сэрца. Неба шэрага парасон Зрэдку промнямі усміхнецца. Нетаропка, нібы пастух, Вецер лісце дарогай гоніць. Патапталі расісты луг Туманоў белагрывыя коні. Цёплым водарам спелых стагоў Шчэ зямля да ранку сагрэта — Журавы напомнілі зноў, Што зямля пасталела за лета. Так сталеем, пэўна, і мы, Толькі з розніцаю адною, Што не можам, як журавы, Зноў вярнуцца з новай вясною.Kobe 13 A.D. Shoes


Сярэдняя: 4.8 (20 галасоў)
Лістапад закружыў галаву, Сыпле золата восень пад ногі. Журавы па аблоках плывуць, Нібы мары мае і трывогі. Па сумётах кляновых лістоў He магу я ніяк наблукацца. Парк, як царства чаруючых сноў, Як таемнасць старога палаца. To прайду, то вярнуся ізноў, А вакол цішыня такая, Што здаецца, праз далеч гадоў Нехта побач са мной блукае. Я за мудрасць восень люблю, Вецер роздуму гойдае вецце, Пакідаю бяздумнасць сваю У далёкім свавольным леце.Womens Footwear Online