Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1942

Сярэдняя: 4.4 (78 галасоў)
А ці міг, ці век — не знаў ніхто там, Колькі моўчкі праляжалі мы На краі сыпучага сумёта Пасярод марознае зімы. Толькі раптам лютаўская сцюжа Адступіла быццам, адлягла. Чую і не веру сам я — «Ружа»: «Ой, расцвіла ружа, расцвіла...» Азірнуўся: ціха ў задуменні Сам сабе спявае зампаліт. Слухаем. І нікне поўнач ценем, Іншыя ўстаюць хлапцам палі. Случчына каму, каму у песні Амсціслаўшчына яго ўстае, Мне ж — рачэнскі край, маё Палессе, Вербы, вочы ясныя твае. І узбек, сусед мой, вочы мружыць (Што ён прыгадаў у той цішы?), Слухаў, слухаў і ўсміхнуўся: «Ружа. Ружа, — зноў ён паўтарыў, — якшы». І да самае атакі потым Больш не думалі аб сцюжы мы На краі сыпучага сумёта Пасярод марознае зімы.Nike Sneakers


Сярэдняя: 4.8 (27 галасоў)
- Скажы, скуль ты, хлопча? - З зямлi беларускай - стуль, дзе льецца Нёман мiгатлiвай стужкай. Дзе лугi буйныя, ураджайны землi, дзе старыя вербы ля гасьцiнцаў дрэмлюць. Дзе лясы як ў казцы - ўсё з дубоў адвечных; дзе ў нетры пушчаў глянуць небясьпечна. Я з краiны слаўнай, з гарадоў прыгожых, што ня зналi колiсь цьмы чужой, варожай. Родны сьцяг наш горда уздымаўся ў гору ад балтыйскiх хваляў аж па Чорна Мора! У маiм краi казкi, сiвыя курганы; там зрадзiлась песьня вешчага Баяна. Выпiлi вякi ўжо, на'т зь Нямiгi воду - славу нашых продкаў засланiла воддаль. Але, ўсё-ж, я горды нашых сэрцаў сiлай - мы падымем славу з курганоў-магiлаў. Бо мы хочам волi горача i цьвёрда, бо мы хочам славы для Пагонi гордай!Air Jordan Horizon AJ13


Сярэдняя: 4.3 (540 галасоў)
Хутка вызваляцца гонi З-пад уцiску, з-пад прымусу, Будзем сеяць, беларусы, На ўсход сонца чыстым зернем… Смерць на захад мы павернем! Мы вясну сваю спаткаем, — Дождж праменны зацярусiць… Будзем сеяць, беларусы! Прыйдзе рунь да нас з расою, А на захад — смерць з касою. Зацвiтуць ля новай хаты Зноўку яблынi i грушы. Будзем сеяць, беларусы! Закуваюць нам зязюлi, Пахаваюць катаў кулi. Стане поле каласiцца, Ляжа шоўкавым абрусам, Будзем сеяць, беларусы! Закрасуе буйна збожжа. Нас нiхто скарыць не зможа!Apparel


Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Даліну, таполі, дувалы шызая хмара закрыла. Ударылі ў твар з перавалу ветру халодныя крылы. Вяршыні пакрыты снягамі. Машыны спавіты вятрамі. Такога не выдумаць, здэцца. Дарога спіраллю віецца. Масівы граніту. Пячэры клыкі сталактытаў ашчэраць. То раптам тунелі у мроку, то прорва дзвюхвёрстая збоку. Вяршыні пакрыты снягамі. Машыны спавіты вятрамі. А ветры чытаюць трывожна надпіс старое грабніцы: «Падарожны, будзь асцярожны, ты — як сляза на расніцы». А нашы імчацца машыны, шумна ірвуць кіламетры, стаптаўшы, падмяўшы пад шыны хмары, вяршыні і ветры! Nike HyperRev 2017