Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

пра Янку Купалу

Сярэдняя: 4.8 (31 голас)

Зноў прыйшла і у хмельныя травы упала.
І маўклівым туманам панікла ў журбе.
Маладая, як колісь загадка, Купала,
Што праз тысячы год сёння сніцца табе?

Мо ў дыханні тваім – нашых продкаў вяртанне,
Што трывожнай зямлі сагравае спакой?
Можа, хмельная смага зямнога кахання
Засцілае няўтольную душу смугой?
У купальскае ночы – бяздонныя вочы.
Заварожаць паглядам у соннай смузе.
І гараць у цішы агнём лёгкім, прарочым
Свечкамі зоркі на цёплай вадзе.
А з дзявочай рукі, нібы з самага сэрца,
Пачуўшы ўначы прызначэнне сваё,
Вянок утрапёна на водмель сарвецца –
І скажа Купала, дзе шчасце маё.
Няўмольная Лада са мной засмуткуе.
Бо знае прароцтвы ў сваёй варажбе:
На Купалле мой любы заручыць другую –
Мой вянок утапіўся ў купальскай журбе.



Сярэдняя: 4.3 (20 галасоў)
                           «У суботу еду ў Стоўбцы да Коласа».

                                                 З пісьма Янкі Купалы ад
                                                          26 ліпеня 1912 года

Да Стоўбцаў Купала ехаў.
Сышоў з цягніка спехам...
Значыць, недзе тут
родны Коласаў кут?
Родны ды паднявольны.
Калі што не так — у астрог.
«А як дабірацца да Смольні?
Хто б тут параіць мог?
Дарога зусім незнаёмая...»
Чуе Купала ў адказ:
«А вы ідзіце да Нёмана.
Вось гэтай сцяжынай якраз.
Пойдзеце па-над ракою,
не збочвайце нідзе.
Рака вас і прывядзе.
Да Смольні падаць рукою... »
Так і кіруе Купала.
Купала прыспешвае крок.
Шыр нёманская заззяла,
завабіла здалёк.
Плынь нёманская дыхнула
свежасцю густой,
сустрэла прахожага чула —
з яго імклівай хадой.
Нібы благаслаўляла,
давала сілы і ўздым...
Ідзе, ідзе Купала
нёманскім берагам тым.
Купала да Коласа ідзе,
Купалу Нёман вядзе,
Рака вяла, спрыяла,
бы ведала, што да чаго,
хто ідзе да каго...
Да Коласа — Купала.
Ведала як быццам,
што нельга іначай тут, —
сустрэча павінна адбыцца,
павінен збыцца цуд.
He вылазка на прыроду,
не святочны пікнік...
Тут — служэнне народу,
тут — сумлення крык.
Купала да Коласа ідзе,
Купалу Нёман вядзе,
Ускрыкнула звонка, голасна
птушка недзе ў трысці,
Купала ідзе да Коласа,
не можа не ісці.
Ці рана на Івана,
ці ў нейкі іншы дзень
так ім наканавана: 
адзін аднаго сустрэнь!
Адзін з другім сустрэнься,
Дайце братні зарок —
па-брацку — да песні песня,
па-брацку — да кроку крок!
Адзін у полі не воін.
Два берагі у ракі.
Купала і Колас — двое,
як гэтыя два берагі.
У гэтым краі хапала
міжусобіц і здрад...
Да Коласа — Купала
ідзе як да брата брат.
Каб шэрагам адзіным
пайсці на вялікі сход —
па бацькаўшчыну, па радзіму,
па шчаслівы народ.
Купала да Коласа ідзе,
Купалу Нёман вядзе...


Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)
Калі ў вестыбюлі
Гасцініцы знатнай «Масква»
Хоць раз
Вы чулі
У гуле
Наезджым
Раптоўнае:
                 «А-а..» —

To рэха Купалы,
Што з Чорнае рэчкі сюды
Ад Пушкіна прыблукала,
Звязала
Іх лёс
Праз гады...

У гулкую яму —
У лесвічны гэты развод —
Купалы
Купальскую драму
Дантэс,
         як у чорную раму,
Штурхнуў
У апошні палёт.

I лёд
Мармуровы
На маршах
               прыступах цяжкіх
Цяплом дывановым,
Агнём пурпуровым
Цяпер не растопяць вякі.

Калоны, як свечкі,
Стаяць,
Ды не могуць свяціць, —
Як Чорная рэчка
Адмыцца не можа —
Ёй вечна
Чорнаю быць.


Сярэдняя: 3.8 (16 галасоў)

Ружы хваляў, паэзіі водар...
Ноч купальская сьвет ахінала,
І гучала мінуўшчыны ода –
Крочыў берагам Янка Купала.

Перашэптваў чарот яго крокі,
Здані вогнішчаў смутна ўздыхалі.
А паэта натхнялі аблокі,
Што паданьне пра Нарач шапталі.

Задуменная поўня-каханка
Рыбакам торны шлях асьвятляла.
У прыроды свая калыханка –
Захапляўся Нароччам Купала.

Прытуліліся сонныя сосны
Да загадкавай бездані млявай.
Ткалі вершы нябёсныя кросны,
І паэзія сталася явай.

Песьню даўнюю голасам горкім
Беражніца на высьпе сьпявала.
Над пачуцьцямі ўспыхвалі зоркі,
І шчасьлівы быў Янка Купала.