Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Блогі

DSC04550.jpg

Псам мнеса ж хозяйского,
То мы скажэм: на хвуй злазь

Мы сёння мог бы здзелаць ціп очырк.
Да вожжы чось очынь-то закороткы шчэ.
Поэтому так, но накропайім жыццёрыска.
Хоць бы зь того й Наполеона ж.

Вот к нам знов прыйіхалы Коля Брыч.
Да й хвалыця своім ровыром.
От він якый швыдкый пак:
Пса любого догонэ!

А мы-то под плотом найшов но кольц з 2.
Да й то погнёны шчось.



DSC04711---.jpg

Бо ж дэ ж жыда ты уфпрошь,
Кабы он пароль не спёр
Дзе-та аж за столь зь.

І кому-то трэба ж то.
От шчо мні дывосно ў Воўк.
Чы то так узе Ласось
Надаефш уф Блог?

От ты дня 2 зе не ходзь.
Да сусетКі зе онь той сь!
А навішчо коб Осёл
Місцэ знав своё б. Не! Там О но Вершык тфой!
А тут фо вець ФОК СЬ!

Да! Ў Сашкоў калодц
Поўны ш бочкы, шо ты!

... в жыда во ж і й зріцель мног



В нас жэ во тут такой моторчык

Шыва ОМ да Харэ Шрі й в дом

Сёння дзень быў неверагодны.
Аж стаміўся тут мой Брылёк.
Ну, бо скокі жа гэта можна,
Каб сянцо во гніло за плотам!

І вот мы пасля сан… кюлотаў,
Ну, дакашваў аж фронт жытоў.
Метыр з 2цыть аж травы гопнулісь.
Зарэ ж слягуць. Тады ты што?

Ну, й с рання мы, слегка ж паджрамшыс,
Ха-ха, ха-ха, на пусты жывот,
Так прашлісь, можа, с сотак с пару ўж,



Ну, вот, віш, корову ж пасэм?

А ты мне чаго венік в зебр?

А мы тута шо вам. Цвыточкы жэ в морду сь.
А шо шэ табе, кабы есль,
Мо, й с кошыка зробыть татарская мордыль
Якого плытёного пне шч?

І вота: лытеть фсі ошмёточкы помпы
За во дэ ограду поэт!
Бо ж мы не спаймаф ш а ні бітую цёлку сь
За гэтым ганебным занетк.

Скыдайімо фсё дэ куда нам ны годно фш!
Хто в лес, а хто дэся і в фэйс.



Я Звізда

Ростягае жебкам морды.
А воны усэ свое!
Ах, да ты быстыжый бомбас!
Ты мынэ ж во всю уфгробыф,
Но закынув кіш іх ф хлев.

Ну, і мы жэ тожэ плотнік.
Но і знайім чысціць чобат
Во оно старухам с прэнт.
Ібо ш Месяц дзе з авторка.
З Бараном гутаріць борздка ш.
Ну, і мы паддайся чэрць.

Ззів ж я ж тару гонды мослав.
А не тоКі зь яблік квёлій.
Та і то се безь овсе й.



Я сягоння хачу расказаць вам,
І на беларускай мове нат,
Што гэта за год такі ўш –
Культуры якыйсь.

Бо ш шія ў нас вонь кака!
Ці прама зь тоўста-та.
Ну, хто дзе тут зойдзе
Ў які табе блох тфой.

А таму падрыхтоўваўся
Я, ох, пак як доўга ўжа.
Ну, кабы й кабеты, ха,
Ўсё зразумелі уў Бельмаса ж.

Ну, от я шэ ў школе Дзяд
Ды быў вучань з Оўныкаў сь.
І той Дзядовіч-та,



Ны пойму шчось я вас!
Шо, с свого тут каўнерыка
НельГА Й вошк с 5 вам 2ць?



Шэ й ій Дзёньнікаў с 5.
А то, відіш, діткы всхотілы вж
Шось такого й, бы й ф Саск.

Натэ-натэ-натэ зь вам скідкы.
От такы, бы й ув Вась.
А колы мы навішайім
Вжэ пранцывым улад?

Так шо вы уж там надывітэсь,
Шо за й мова така.
Гах, бо ш ныкак на Палісьсі зь
А ныма й вжэ й Сіза З.

Ну, Зюзька Я! Кусок С3лка.
Заморозю!
Ух-ах!



.. Раней, у дзяцінстве-юнацтве, у школьныя гады, любіў лета.
У дарослым жыцьці ўпадабаў восень. За яе сьцішанасьць-памяркоўнасьць, скупое восеньскае (ведае сабе цану напярэдадні хуткіх зімовых халадоў!) сонейка...
А хіба можна з чым параўнаць жоўта-аранжава-чырвоныя, залатыя сполахі восеньскага лесу!..



Кума аднойчы прачытала у газеце,
Што недзе там, у белым свеце,
Быў злоўлен кіт вялізны.
Пісалі, што заважыў ён
Дзве сотні тон,
Адзін язык быў тоны тры прыблізна!
«Вось гэта дык язык! — ускрыкнула Кума.
I пляснула ў далоні ад здзіўлення. —
Чаму ў мяне такога языка няма?
Навошта ён маўкліваму стварэнню?
А я ж, каб рэч такую атрымала,
Суседку так бы аббрахала,