Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Аляксандра Фагот

Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Невясновае паветра. Халодная прастора.
Я іду па дарозе. Шукаю прыстанак.
У душы вар'яцеюць шалёныя хвалі мора
І хістаюцца іскры выбухоўных маланак.
Contra spem spero.

Я па крузе блукаю, здаецца, у стоме.
У пустэчы гучыць немы голас мой.
Марны лямант у пустыні. Дрыжаць далоні.
Зводзіць з розуму супакой.
Dum spіro spero.

Незнаёмец, прашу, ты грамчэй пазаві.
Я прыйду да цябе скрозь зацвілую золь.
Стану побач ціхутка. Зірнем візаві -
І пазбавіцца моцы заінелы боль.
іn spem adductі.

Поплеч, поруч вярнемся ў пенаты.
- Трымай сэрца. Прайдзем праз імглу?
Лёс не ўвозьмецца блытаць карты.
Я не знікну. Не прывід. Я не памру.
іn has spe vіvo.

___________________________________________
Contra spem spero — без надзеі спадзяюся.
Dum spіro spero - пакуль дышу - спадзяюся.
іn spem adductі - акрыленая надзеяй.
іn has spe vіvo - гэтай надзеяй жыву.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Вечар мая сплывае ў вясковым калоссі.
Далягляд закурыўся хмарным экранам...
Я калісьці кахаю пісала ў двухкоссі
І калісьці каханне лічыла заганным.

Кагадзе быць адкрытай здавалася явай.
Мой давер быў нясмелы і нават крохкі.
Я глытала пачуцці з ранішняй кавай,
А самота з крутнёй напаўнялі лёгкія.

Я ішла па жарстве, па лязу, па крушы
І ганяла па кордзе ўласны боль.
Я стаяла на жорсткай высокай кручы
І ментальна трымала ля скроні кольт.

Надвячэрная ціша...Чакаю світання.
Кругагляд зняў кашнэ. Узарваліся масты,
Бо знайшла квінтэсенцыю і ратаванне:
У іманентны сусвет уварваўся вось ты.

Даканаў у душы інтрыгант-малавер,
І кармінавы захад нібы нетравы знак,
Што пазычыла душу табе напавер.
Даастатку. Дарэшты. Імортэльна, так.

У душы непарадак, аднак цалкам творчы.
У гэтым і ёсць мой нязгасны, нятленны спакой.
І без слоў кажуць праўду здраднікі-вочы:
Ты мора маё і збавіцель ты мой.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Бывае часам нам самотна...
Вось так губляецца настрой.
Крадцзецца ў думкі адзінота
І навявае неспакой.

І сэрца раптам ужо не б'ецца,
А толькі ціхі, слабы стогн...
Унутры цябе кудысьці рвецца,
Але нячутны, слабы ён.

Сябе самога ты губляеш,
Калі апошні чуцен гук.
Калі ў бяспамецтва трапляеш,
Дзе больш няма пакут і мук.

Дзе ўсё аднолькава, маркотна,
Дзе ўсё без болю, паражэнняў...
Дзе ў думках толькі адзінота,
Няма ніякіх захапленняў.

Бывае часам нам самотна,
Вось так губляецца настрой,
Вось так ціхенька й неахвотна,
Ты парушаеш свой спакой.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

У аблоках чытаю нясцерпны падман.
Подых ветру хварэе на сум і маркоту.
Завіруха быцця прадракае самоту.
Прад вачамі трымціць апраметны туман.

Беспрытульная цемра кусае зямлю.
На асколкі крышыцца нямая аўрора.
І па шыю ўжо фарысейнае мора.
Недарэчнасць пануе..а можа я сплю?

У паветры кружыць аксамітавы снег,
Ды ізноў пралятаюць аконныя шыбы.
Ах бравурны хаос пералічвае хібы!
Па дарозе апошні ідзе чалавек...

Я малюю ў прасторы бязмежныя жахі,
Раскрыжоўваю думкі на мокрай паперцы.
Разумееш, чытач, дабрыня - вось, у клетцы,
А Фартуна раскідвае душы на плахі.

Вераломныя людзі выкрыкваюць вета
У пустэчу. Няведанне. Важкія крокі.
А праблема жа ў чым? На аблокі
Узняслі вакханалію вонкава ўлета.