Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Уладзімір Луцкер

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Акаляемы вершам прыватны сусьвет.
Мой прытулак -- сузор'е чароўных кабет.

Нетаропкая раніца з водарам кавы
паляпшае мне верш мой нязвыклаю з'яваю
гожай сталай кабеты ў кароткай спаднічцы…
Ці яна сапраўды, ці мне то толькі сьніцца
Ў асяродзі радкоў, акаляемых моваю?..

Мова вабіць ў прытулкі і ў «у нескладовае»,
да спаднічкі кабеты, яе пацалункаў
у духмяным паветры краіны ласункаў



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Прысьвячаецца Любе і Міхасю Вераціла

Бывае, што й
пазбаўлены бліскучасьці,
але ж у чыстых колерах,
бы акварэль настрою,
верш
рэшткай прысмакаў
аздабляе нам наш
штодневы побыт



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Любе і Міхасю Вераціла

Бывае, што й
пазбаўлены бліскучасьці,
але ж у чыстых колерах,
бы акварэль настрою
верш
рэшткамі прысмакаў
аздабляе нам наш
штоднёвы побыт



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Неабыякавыя да сусьвету
Вершы і дождж
Таямнічы, начны.

Па вільготнаму шклу,
У трапяткім паветры
Дробныя кроплі
Зіхацяць пад святлом ліхтароў;
Нешта шэпчуць галлю
I зрываюцца ўніз,
Бы-нібы з гукаў складаюць малюнак.

Размаўляюць са мною
Пра фарбы восені,
Пра цудоўныя ружы
Пад кашуляй дзяўчат,
Адначасова
Ставячыся да Мовы
Як да цуду.

Рэшткі «Дрэваў» Лоркі
Чутныя ў кожным радку –

Трэба толькі
Адпаведна
Ладзіць слых.