Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Яўген Хвалей

Нарадзіўся 1 студзеня 1947 года ў вёсцы Белькаўшчына Стаўбцоўскага раёна Менскай вобласці ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння Мікалаеўшчынскай сярэдняй школы (1965) працаваў будаўніком, у рэдакцыі стаўбцоўскай раённай газеты «Прамень». Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1971). Настаўнічаў, працаваў у выдавецтве «Народная асвета», Менскім абласным Доме народнай творчасці, на Беларускім радыё і тэлебачанні. З 1985 г. - старшы рэдактар выдавецтва «Юнацтва». Сябра СП СССР з 1989 г. Першыя вершы надрукаваў у 1963 г. (раённая газета «Прамень»). Аўтар кніг паэзіі «Ярына» (калектыўны зборнік «Нашчадкі», 1979), «Прычасце» (1983), «Зялёны прамень аеру» (1987), вершаванай казкі для дзяцей «Насціны гасціны» (1989). У перыядычным друку выступае і як крытык. Перакладае вершы паэтаў народаў СССР. Укладальнік зборнікаў «Вершы» Якуба Коласа (1987), «Гары, агонь Кастрычніка» (1987) і інш.Nike Air Max 97 High


Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)
На прамёрзлы дол ападаюць –
ён усланы ўвесь хутка будзе...
Міма крочаць,
                            не падымаюць
дзічкі-яблыкі людзі.
 
Лёс дзічак —
бясследна прапасці,
без болю,
                 без жалю
                                   і крыку...

...Страшна з дрэва жыцця ўпасці
На зямлю яблыкам дзікім.
Nike Air VaporMax


Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
Я пытаў у палях: «Дзе ты, дзе, мая знічка?» Адказаў Млечны Шлях: «З неба ўпала і знікла...» Я хадзіў у лугі, Я шукаў цуда-кветку Ад журбы, ад тугі, Толькі кветкі, як свечкі... Я блукаў па гаях, Дзе канвалія ў маі — «Не твая, не твая...» — Мне шаптала на ўскраі. Хто ж ты, хто, падкажы, Дзе шукаць цябе, знічка, На якое мяжы, Ты цвіцеш таямніча?.. Puma


Сярэдняя: 4.8 (13 галасоў)
Прыйду на берагі Твае крутыя, Дубоў дзе караніцца род, Дзе хвалі срэбна-залатыя Калышуць памяць, Як чарот. Рака мая, Праз дні мае віротныя Бяжыш — Твой разумею спех... Ды недзе там, За выдмай, паваротам, Прыпыніш, як і я, На хвілю бег. Нам ёсць над чым падумаць... Бо стагоддзі Плылі табой, Нібы варагі ў грэкі. Легенды, былі ў маім народзе Жывуць часцей Там, дзе крынічаць рэкі... Ты рушыш зноў за даляглядным часам, Аддаўшы плынь гарэзу-быстраку. I доўга буду я З маімі днямі разам Рукой махаць, Праводзячы раку...Boots