Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

паэт

Яшчэ не ацэнена

Душа паэта

Не ў ладах я сама з сабою.
Супакоіцца чым- не знаю.
Не знаходзіць душа спакою,
Я на волю яе адпускаю.

Ды не хоча яна пакінуць
Мяне з гэткім адчаем-сумам,
Кажа: Беды-нягоды мінуць
І настане час лепшым думам.

Абураецца: Як жа гэта
Быць бяздушнаю захацела,
І дзе бачыла ты паэта,
Без душы ў якога цела?

2002 г.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Душа паэта

Не ў ладах я сама з сабою.
Супакоіцца чым- не знаю.
Не знаходзіць душа спакою,
Я на волю яе адпускаю.

Ды не хоча яна пакінуць
Мяне з гэткім адчаем-сумам,
Кажа: Беды-нягоды мінуць
І настане час лепшым думам.

Абураецца: Як жа гэта
Быць бяздушнаю захацела,
І дзе бачыла ты паэта,
Без душы ў якога цела?

2002 г.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Няма узросту у паэта,
Не будзе часу ён лічыць,
Бо у сярэдзіне сусвету
У вечным роздуме стаіць.

Яскравы сонечны праменьчык,
Празрысты нібы тое шкло,
Імпэту юнага агеньчык-
Неўтаймавальнае святло.

Яго жыццё вартуе мара,
З ёй, як дзіця лятае ў снах;
І на пачуцці ён не скнара-
Шукай яго гады ў радках.

Бяры чытай,калі па сіле,
Перажыванні уяўляй,
Скамячывай,калі нямілы,
Але заганаў не чапляй.

Не у хвілінах мусіць справа,
Няма чаго граху таіць-
Не дадзена нікому права,
Яго ружовы свет глуміць.

У весну жоўтым першацветам,
Няхай узыйдуць вершы зноў.
Няма узросту у паэта-
І гэта лепшая з высноў.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Па лінейках пеша…

Цнатліва бялее сшытак,
Нямыя глядзяць лінейкі,
Не ведаю ці адбітак
Убачу на іх я нейкі.

А можа ніводнага слова
Мне запісаць не удасца,
Мо здрадзіць паэзіі мова,
Да іншых паэтаў падасца.

І ўсё, што жыве ў маіх думках,
Прыхаваным застанецца
У нейкіх таемных клунках,
У самым куточку сэрца.

І думка з якімсь непакорам,
Пайшла па лінейках пеша.
Няхай не бялеюць дакорам,
Адчуюць прысутнасць верша.

1999 г.