Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Грант Мішэль

Сярэдняя: 4.9 (19 галасоў)

Мінула цёплая пара,
Трываць мароз няма ўжо сілы,
І выправіцца ўжо пара –
Ён пакідае край свой мілы.

Чакае зноў яго адлёт,
А на душы так горка-горка,
Бо пранясуцца пад крылом
Свае азёры і пагоркі.

Апошні клёкат – а пасля
Да сонца ўздымецца ён кругам,
І сэрца сціснецца ў бусла,
Як будзе ён над родным лугам.

Ды хутка новая вясна,
І быццам у спрадвечным цудзе
Радзіму нашу ада сна
Зноў клёкат радасны абудзіць.



Сярэдняя: 4.6 (11 галасоў)

Фінал сапраўдны, невясёлы,
Праўдзівы, як і мае быць:
Загіне той, хто будзе кволы,
Хто моцны — вечна будзе жыць.

Не будуць ім спяваць псаломы,
Імёны пойдуць у нябыт,
Згарыць жыццё хутчэй саломы,
А справа — вечна будзе жыць.

Агнёў у гонар не запаляць
(Не будзе рук, каб запаліць),
Але адзін агеньчык — памяць —
У душах вечна будзе жыць.

Забітых душы не ўваскрэснуць.
Ды і навошта ўваскрасіць?
Што ім было на гэтым свеце?
На тым жа — вечна будуць жыць.

Праменьчык блісне — і пагасне,
І вецер доўга будзе выць.
Хто не знайшоў на свеце шчасця,
Няшчасным вечна мусіць быць.

А людзі доўга не забудуць
І за зямлю сваю маліць
На словы тых заўсёды будуць.
...І стане ўсё як мае быць.



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

Проста быў вясновы дзень.
Наляцеў на неба цень.
Радуюцца людзі: ”Адступіла духата!”
Скуль было ім ведаць, што на самай справе там?!
А праз пару дзён сказалі:
“Аварыю ліквідавалі,
Найгоршае даўно прайшло,
Зажывём мы, як было”.
Пастановы і ўказы –
Добры сродак ад заразы!
А дзе выйсце чалавеку,
Што хлеб сеяў там адвеку?
Ці спакойна яму спаць?
Дзетак родных гадаваць?
Жыць у гэтым брудзе?
Чакаць, што потым будзе?
І таму пайшлі яны,
Беларускія сыны,
Беларускія дачушкі,
Разляцеліся, як птушкі,
Долю лепшую шукаць,
Лёс нанова будаваць.
І па вёсках, і па хатах.
“Памажыце, чым багаты.
Дайце хлеба хоць скарынку,
Не ганіце сірацінку.
Мы таксама хочам жыць,
Па мінулым не тужыць.
Што далёка наша хата,
Мы у тым не вінаваты.
Моцна цягне нас туды:
Да палескае вады,
Да драўлянага дома –
Там радзіма, вядома.
Але нашай сірочае долі
Не хацелі б нікому ніколі, ніколі, ніколі”.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Час ёсць,
Давай напішам мы найперш
Прыгожы, мілагучны верш,
Каб людзям ён, як птушак пенне,
Прыносіў толькі здавальненне.
А розныя турботы і згрызоты
Хай людзі дзе-небудзь схаваюць ўпотай,
Каб потым і не ўспаміналі,
Што нешта там яны схавалі.
А з верша выйдзе хай такая песня,
Як першых капяжоў спеў напрадвесні.
Я думаю, не пашкадуем мы з табой,
Калі прачнуцца людзі з песняй раніцой.
І нават хай не наша гэта будзе песня!
Нам не да славы (хай яна хоць трэсне).
Хачу сказаць наступныя я словы:
«Былі б усе вясёлы і здаровы!”