Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Міхась Скобла

Skobla.jpg

Нарадзіўся 23 лістапада 1966 года на хутары паблізу мястэчка Дзярэчын на Зэльвеншчыне. Закончыў Дзярэчынскую сярэднюю школу (1984), філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта (1991). Працаваў намеснікам галоўнага рэдактара часопісаў „Роднае слова” і „Бярозка”, у Міністэрстве культуры і друку, у Дзяржаўным камітэце па друку, у выдавецтве „Беларускі кнігазбор”. Вядзе аўтарскую праграму „Вольная студыя” на Радыё Свабода (з 1998). Сябра Саюза беларускіх пісьменьнікаў (з 1991). З’яўляецца намеснікам старшыні Саюза (з 2002).

Выдаў паэтычныя кнігі „Вечны Зніч” (1990), „Вочы Савы” (1994), „Нашэсце Поўні” (2001), зборнік літаратурных пародый „Розгі ў розніцу” (1993), зборнік вершаў для дзяцей „Камень-перунок” (1998), кнігу артыкулаў і эсэ „Дзярэчынскі дыярыюш” (1999). Уклаў дзве паэтычныя анталогіі: „Краса і сіла: беларуская паэзія ХХ стагоддзя” (2003) і „Галасы з-за небакраю: паэзія свету ў беларускіх перакладах ХХ стагоддзя” (2008).

На высокім тэксталагічным узроўні падрыхтаваў і выдаў у серыі „Беларускі кнігазбор” аднатомавікі твораў Уладзіміра Жылкі (1998), Ларысы Геніюш (2000), Рыгора Крушыны (2005), Рыгора Барадуліна (2008). Таксама ўклаў і выдаў том эпісталярнай спадчыны Ларысы Геніюш „Каб вы ведалі” (2005) і зборнік выбраных твораў Анатоля Сыса „Лён” (2006). Лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Алеся Адамовіча (2000).



Сярэдняя: 4 (15 галасоў)

А мне? A мне, як кажуць, Бог не даў
спяваць псалмы і танчыць паланезы.

Я воблакам спыніцца загадаў —
яны з мяне смяяліся, гарэзы.

Я снег стварыў з метафараў і мар,
я дождж сыпнуў на ружы поўнай жменяй...
Ды снег і дождж, няйначай, Люцыпар
ператварыў у ліпеньскі прыпар.

А ты?
А ты здзіўляешся ўсё меней.
У твой палац я лірнікам прыйду —
скажы, каб слугі адчынілі брамы.
Я Песняў Песню для цябе складу —
для гэтага я быў калісь абраны?

Я ў свет дабра спяшаўся. He паспеў.
I з кубка піў над чараю Грааля.
Гучыць над краем твой чароўны спеў —
без скрыпкі, без дуды і без раяля!

Хай слухаюць салоўкі ў лясах,
глядзіць багіня маладосці Геба,
як маладзік з саломкі ў валасах
тваіх, бы сонцам дадзены пасаг,
заблытаўся й не вырвецца на неба!

Ты з крымскіх гор у снах маіх бяжыш
у слуцкае найсонечнае лета.
Кахай мяне, каханая, любі ж —
адзінае, чаго, як ласкі звыш,
спакон вякоў вымольвае паэта.



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Бацька прыйшоў.
На парозе прысеў,
з працы нібыта вярнуўся дахаты.
— Што ж ты адрокся, сынок, як і ўсе?
Што ж не адведаеш таты?
— Помніш,
маленькі, хапаўся за руль,
сынку,
бялявы, як сонейка...
I не схапіцца за:
«Тата, даруй!..» —
як за саломінку...

Дзе ж тваё поле
і жаўранкі дзе?
Крыж, ды півоні, ды месячык...
Выйсці на волю
хацеў да людзей —
дротам завязаны веснічкі.

Скрып калаўрота ў калодзеж упаў.
Кружаць над возерам чайкі.
Вецер з веранды выдзьмухвае пах
бацькавай
чорнай
фуфайкі...



Сярэдняя: 5 (11 галасоў)

Дождж, пракраўшыся ў храм па карнізе,
твар праявіць на белай сцяне.
I царква, нібы вежа ў Пізе,
нахіліўшыся, ў рэчку зірне.

Дождж абмые, напоіць, загоіць —
лісце, вербы і фрэскавы твар.
Нібы неба пярэстае доіць —
за вяроўкі цягае званар.

Дождж стаіць ля царквы, як прыдзвернік,
як ля хорама бедны сваяк,
як ля храма разгублены вернік,
што малітву не ўспомніць ніяк.

Дождж пусціце ў ладанную прошчу!
Ён стаміўся стаяць, грэшны дождж.
Ён ляцеў, разбіваўся аб плошчу,
уставаў, прадзіраўся праз хвошч.

Дождж на звонніцу сеецца скупа,
лёгкі, светлы, амаль што сухі.
Расчыніце не дзверы, а купал —
дождж жадае замольваць грахі!

Дождж — ён марыў пра райскія кушчы,
ды спагады людской не сустрэў
і пайшоў у паганскія пушчы,
дзе ён сам — бог для кветак і дрэў.

Дождж...