Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

развітанне

Яшчэ не ацэнена

На плячы пляцачок -
Не паходны, а модны.
Пашыты недзе ў Кітаі,
Набыты ўпотай.
На вуснах змярзае мята.
Роўны выходны,
Не кроўю і потам,
А півам і музыкай
Ператвораны ў свята.
Рыпіць пад нагамі сонная глеба.
У галаве бадзёра.
Ну і што, што мароз, снег?!
Ці дождж...
Ці што там?
Я яшчэ не глядзела ў неба.
І вечар нібыта вясёлы.
Патрохі калядныя думкі
Перакрываюць празрыста, лёгка
Жаданне зарыцца ў попел.
Каханне, хлусня, пацалункі,
Дым цыгарэт маіх тонкіх,
Што ў баб зараз модна
Паліць,
Сціскаючы даўгімі пальцамі
З лакам чырвоным,
Як кроў...
Усё азноў
З вуснаў льецца.
І нельга спыніць.
У цябе няма мазгоў,
У мяне - сэрца.
Але нечым усё ж давядзецца
Мне адагрэцца,
Табе - забыць.

Хутка з'явіцца новая хваля..
Накрые па самы дах.
Новы смак, новы пах,
Можа не такі мягкі,
А рэзкі ці нават прыкры.
Якая-небудзь, скажам,
"П'яная вішня".
Колер, цяпло, фактура
У руках тваіх
Будзе нечае іншае.

Болю ад словаў,
Рук і вачэй маіх.
Табе ўжо залішне...

"Бывай.
Не сумуй.
Твая любімая дура."



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Я не клянчу з вас волю,
Шаноўны.
Я ўсё маю ці проста хапае,
А яшчэ мяне хлопец кахае.

Не трымалі? О, як вы не гналі!
Вам ільсціць, вы не рады. Мне брыдка.
Я яшчэ вас крыху пашкадую.
Вам усё ўсё адно? Дзякуй Богу!
Прэч адгэтуль знайдзіце дарогу.

Мне здавалася – быццам, вы здольны,
На вялікае. Што вы пустое !..
Я з-за вас чалавек катаваны,
Чалавек… ну хай так. Забытое.
Мне даруйце таксама – калісьці.
Вось і вынайшлі мы, як нам выйсці.



Сярэдняя: 4.5 (27 галасоў)

Апошні позірк вокамгненны,
Вакзал, цягнік, узмах рукой,
Крывёй напоўненыя вены,
Твой пульс і страчаны спакой...

Пакута развітання - гэта
Маўчанне, жэстаў мітусня.
Змяніць бы разам сродкі, мэты...
Няма ўжо часу, каб мяняць.

Гудок разносіцца ў паветры...
Мо, мы спаткаемся яшчэ,
Але пакуль праз кіламетры
Чыгунка, быццам Стыкс, цячэ.



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

Пуста ў нашай казне,
Грошаў болей няма.
Зорка падае долу –
Дагарае яна.
Не ўзыйшло то насенне,
Хутка скончыцца хлеб.
Мы ўдваіх толькі ў свеце
Сярод дробных планет.

Усё болей цямнее
Неба над галавою.
Хоць бы толькі паспець
Развітацца з табою.
Не сустрэнемся зноўку
І не будзе ўжо нас.
На пытанні свае
Не пачую адказ...