Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Уладзімір Арлоў

arlou.jpg

Нарадзіўся 25 жніўня 1953 года ў горадзе Полацку ў сям'і служачых. Скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1975). Выкладаў гісторыю ў школе ў Наваполацку (1975-1976). З 1976 г. працаваў у рэдакцыі гарадской наваполацкай газеты «Хімік» - карэспандэнтам, загадчыкам аддзела, намеснікам рэдактара. З 1988 г. - рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура». Віцэ-прэзідэнт Беларускага ПЭН-цэнтра з 1989 г. Сябра СП СССР з 1986 г.

Першыя творы змясціў у самвыдатаўскіх альманахах «Блакітны ліхтар» і «Мілавіца». Дэбютны празаічны зборнік «Добры дзень, мая Шыпшына» выдаў у 1986-м, пасля чаго выйшлі яшчэ трыццаць кнігаў прозы, эсэістыкі і паэзіі, у тым ліку «Таямніцы полацкай гісторыі», «Адкуль наш род», «Ордэн Белай Мышы», «Час чумы», «Каханак яе вялікасьці», «Сланы Ганібала», «Адкусі галаву вароне», «Фаўна сноў», «Краіна Беларусь», «Паром празь Ля-Манш». Аўтар кніг апавяданняў і аповесцей «Дзень, калі ўпала страла» (1988), навукова-папулярнай кнігі «Асветніца з роду Ўсяслава» (1989).

Пераклаў з расейскай мовы гісторыка-этнаграфічны нарыс М. Улашчыка «Была такая вёска» (1989).

Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1986) за кнігу «Добры дзень, мая Шыпшына». Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.



Сярэдняя: 4.2 (15 галасоў)
      Там жыве самотнік, — кажуць людзі
пра вежу, што стаіць між балотных пустак. —
Памерлі ўжо тыя, хто бачыў яго.

      Блукаю я пусткамі, гляджу на вежу, думаю
затоена: там жыве самотнік.
      Толькі няма ніколі святла ў адзіным яе вакне.
      Толькі няма ніколі слядоў вакол вежы.
      Толькі няма ў яе ўваходу.

      Зладзіўшы драбіны, дасягну адчыненага вакна,
      запалю ў галубніцы свечку,
      убачу на стальцы пергамен,
      прачытаю ў ім:

      Я збудаваў гэтую вежу,
      я замураваў сябе ў ёй,
      я разбурыў за сабою, падымаючыся ўгору, сходы... —
      птушыны след заместа працягу. 
 
      Чытаю пергамен уголас.
      З вечаровага неба ляціць да мяне птушка.


Сярэдняя: 4.1 (20 галасоў)

Кожны дзень праплывае нада мною высокае
воблака з тонкім жаночым профілем.

Што гаворыць мне неба?
Нагадаць хоча тую, з якой развітаўся?
Але я не пазнаю яе.

Кажа пра тую, якую кахаю?
Але я не пазнаю яе.

Прарочыць тую, якую сустрэну?
Але я не пазнаю яе.
Дзень пры дні праплывае па небе высокае воб-
лака з тонкім жаночым профілем.

Дзень пры дні бачу слёзы на вейках у той, што
кахаю.
Дзень пры дні завешваю раніцай вокны.

Але там, за шторамі, плыве па небе высокае
воблака з тонкім жаночым профілем.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

He спі, калі сонца сядае,
бо заснеш з ім разам,
а ўранні ўжо не прачнешся.
He глядзі ў люстэрка апоўначы,
бо растанеш у ім,
як солі драбінка
ў студні.
He любіся з дзеўкамі ў жыце
і ў красках не любіся,
бо колькі каласоў зломіш —
столькі людзей
ад голаду сканае,
а колькі красак звяне —
столькі дзетак
на свет не народзіцца.

Пажатае жыта даўно,
і поплаў мой
скошаны.
Сонца сядае.
Глыбее ў дубовай асадзе
бабуліна люстра.