Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

сябры

Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Я дзякую вам!
За любоў, дарагія мае
сустрэчнікі і спадарожнікі шляху зямнога, —
паплечнікі, звёўшыя тропкі — маю і свае —
на міг — і на век аб'яднаныя дальняй дарогай.

Я дзякую вам!
Як настаўнікам сэрца майго —
камусьці за ўрок (і за жорсткі, сябры, не крыўдую),
камусьці за ўзор і за прыклад яскравы таго,
як жыць, і любіць, і узносіць Тварцу "Алілуя!"

Я дзякую вам!
І вітаю, як сонца святло,
пачуцці і думкі высокія, ўчынкі і словы.
А хмаркі на небе... развеем, нібы й не было
між намі ніколі нічога даждліва-хмурнога.

Я дзякую вам!
І люблю вас, як тое дзіця,
якое, хаця й пасталела... да стану дарослых,
не вырасла з веры ў бясконцае свята жыцця
і ў тое, што ўсе мы — радня...
па зямлі і нябёсах.

05.2018



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

З вечара збяруся парыбачыць,
Падрыхтую спінінг і вуду,
У выходны свой з самааддачай
На прыродзе час я правяду.

Ад прыпынку да вады – сцяжынка
Праз густы, цяністы беразняк.
Тут на воблер з хвосцікам – пушынкай
Можа возьме жэрах ці шчупак.

Адлятае з ветрыкам самота,
Сапсаваць няможна добры клёў.
Ля ўзбярэжжа ў гушчары чарота
Чуйна стала зграйка карасёў.

А па плыткаводдзю ходзяць плоткі,
Пад навіслым дрэвам – акуні.
Хлопцы ловяць краснапёрак з лодкі.
Шчасце, ты мяне не абміні!

З глыбіні аблокі выплываюць,
Лебедзі закруцяць карагод.
Свежага паветра выпіваю,
Як і ўвесь рыбацкі наш народ.

І, зачараваны наваколлем,
Выйду на пясчаную касу.
Рыбы не злаўлю, так для застолля
Нізку новых вершаў прынясу.



Сярэдняя: 3.9 (24 галасоў)

Дзякуй усiм, хто побач,
Дзякуй вам, сябры.
Дзякуй тым, з кiм разам
Дзецьмi мы былi.

За успамiны цёплыя
Шчыры дзякуй вам.
Шмат чаго у жыццi было,
Ты памятаеш сам.

I за тую музыку,
Што грэла у начы,
Дзякуй усiм, хто побач.
Дзякуй вам, сябры!

Аляксей Жывіцкі
31.05.2013



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

...Барадулін памёр...
І сустрэўся
з сябрамі
нарэшце.
Над Дняпром
каля вогнішча
ціха гаворка
цячэ.
- Зачакаліся, братка, -
з усьмешкай сказаў
Караткевіч...
Быкаў сумна
панурыўся
і кідае трысцінкі
ў агмень...
- Зараз мы будем
разам,
заўжды.
Кожны год,
кожны тыдзень
і дзень...