Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ладзімір Зброя

Яшчэ не ацэнена

Блукаю паміж вёснамі і зімамі,
Праз восеньскі гукаю зорапад
Хвіліны, што магу назваць счаслівымі,
Хвіліны, што не вернуцца назад.

Шукаю іх. калі дажджамі летнімі
Амытая вясёлка паўстае,
Калі ляцяць імгненні непрыкметныя,
Каля ўспамін пакою не дае.

Мінулае ўзарвецца бліскавіцамі
Над паласой шумлівага ралля
І застанецца сціплаю сініцаю,
Пакінуўшы ў аблоках жураўля.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Віно, як недапітае каханне...
Я напаўняю куфар, я лаўлю
з невыказаным сэрцам хваляваннем
твой твар і вочы ў бляску крышталю.
І, пахам адурманены знаёмым,
шукаю вуснаў. Сам у барацьбе
яшчэ сяджу хвіліну нерухомы,
а потым выпіваю, як цябе...



Яшчэ не ацэнена

Нам не забыцца ў каляровых снах
і летуценнямі не бавіць час:
да белай вежы на сямі вятрах
вяртацца будзем мы яшчэ не раз.
Шукаць у полі сцежкі і шляхі,
і коней гнаць у зорны небасхіл –
нам Божа за мінулыя грахі
пакінуў попел і прагорклы пыл.

Завірухаю лёсаў, скрыжаваннем гадоў
мы імчым, сберагаючы ў душах любоў.
Час пакінуў след свой жорсткі
на рэштках вежы са слановай косткі.

Спякотным сонцам спалены наш лёс,
сцюдзёны вецер сэрцы нам ня грэў,
ніхто не ўбачыць нашых сціплых слёз
і не пачуе немых вуснаў спеў.
Спяшаемся па гонях, напрасткі,
канямі браць у абдымкі небасхіл:
даруй нам, Божа, цяжкія грахі
ды й прывядзі нас да сівых магіл.

Нам не забыцца ў каляровых снах...



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Вецер у вакно
ірвецца стылым ранкам:
клікае ў палёт.