Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

сяброўства

Сярэдняя: 4.1 (112 галасоў)

Між хмарак сонейка смяецца,
У чаце піша, як жывецца,
Дае парады, суцяшае
І кажа: знойдзеш, што шукаеш!

А з ім online – святло другое:
Такое ж сонейка жывое!
Ў адказ на промні-кампліменты
Шмат піша ў чаце словаў светлых.

Два сонейкі на роднай мове
У сетцы інтэрнэт-размоваў
Прыходзяць да высновы простай:
Галоўнае ў жыцці – сяброўства!



Сярэдняя: 4.3 (50 галасоў)

Заранак срэбны. А-га-гу! -
Навокал ціха, сонна, цмяна…
З галля ў ладонь сваю збяру
Пух разарваны ад тумана.

У шалік шоўкавы звяжу
Цыб’я самотнага слязіны,
Начы сшарэлую мяжу
У ценяў скрыю валасіны.

Адчую пах, што на зары
Буяе моцай адраджэння,
Красу вяльможнае пары,
Свабоды сілу абуджэння.

Нап’юся чыстае вады
З пякучай холадам крыніцы,
Амыю стомы ўсе сляды
Крыштальным водарам жывіцы.

Шырока сэрца расчыню,
Самоты даўняе нягоды
Ператвару ў маю вясну -
І затулю ў ім назаўсёды

22 сакавіка 2010 02.00



Сярэдняя: 4.7 (36 галасоў)

Зноў сумуеш, сябра мілы мой:
Вочы апусьціў — і твар журыцца.
Кружыць сьвет нясталасьцю сваёй —
І няма табе дзе прыхіліцца.

Колькі ты прайшоў ужо дарог,
Колькі страціў сіл, і колькі планаў
Лёс зьмяніць, бы чараўнік той, змог,
Колькі здрад спаткаў ты і падманаў.

Так жадаў ты шчасьце даганяць:
Бегчы, крочыць — тое ж уцякае.
Крыж з плячэй хацелася так зьняць,
Сэрца ж кажа: Бог цябе чакае.

Нас чакаюць! Дай сваю далонь —
Разам пойдзем віхрам на сустрэчу.
Што нам дождж, і што для нас агонь —
З Богам пераможам страх, пустэчу.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Кніга ў хаце—сябар, а не госць

Хацела ціха вышмыгнуць із хаты
Ды ўсё ж паспела маці затрымаць,
Адводжу ўбок я позірк вінаваты,
Зноў не ўдалося кнігі памяняць.

“Ты лепш глядзі малых, рабі ўрокі,
А кнігі занясеш пасля Пакроў.
Мне з агародам гэтулькі марокі”,
Дакорліва даводзіць маці зноў.

Пакрыўджанымі зіркаю вачыма,
Ды толькі ў маці клопаты свае.
Сказала, злосна грукнуўшы дзвярыма:
“Ну што тваё чытанне мне дае?”

Стрымаць сябе я больш і не спрабую,
Патокам слёзы хлынулі з вачэй.
Я помсліва пакрыўдзіла малую—
З сястрою плакаць удваіх лягчэй.

Гучаць у сэрцы струны-адгалоскі
Майго дзяцінства даўніх тых гадоў.
“Чаму не спіш? Глухая ноч над вёскай,
У маім юнацтве мама кажа зноў.

Ты лепш бы вышыванне ўзяла ў рукі,
Падумаць пра пасаг даўно пара.
Карысць якая ад твае навукі,
Ляжыць во кніжак цэлая гара”.

Як непісьменнай зразумець матулі,
Што ў кніжках гэтых—цэлае жыццё,
І так цудоўна з імі, так утульна,
Што абуджаюць шчасця пачуццё.

Зусім не важна, хто ты, дзе працуеш,
Калі любоў да кнігі ў сэрцы ёсць,
Калі ты слова роднае шануеш,
То кніга ў хаце сябар, а не госць.

Хвілін я вольных мала сёння маю,
Ды ўбок адклаўшы ніткі і пруткі,
Сама ў бібліятэку завітаю,
Каб прачытаць чароўныя радкі.

1996г.