Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Анатоль Кудласевіч

Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)
* * * Час — вялікі манюка і злодзей вялікі, падмане ён і ўкрадзе апошні рубель. Ты навошта з нябыту мяне, час паклікаў у жыццё нематы, каб пад ветрам грубець? Пагаворым з табой, як мужчына з мужчынам: Раскажы, клькі ўкраў, колькі ў зманы завёў? Растлумач, дзе хаваюцца першапрычыны і чаму ты нанова мяняешся зноў? і, як, Вій, зазіраеш у сэрца вычыма, разбураючы ўсё да таемных асноў. Што ж ты, Час, прамаўчаў? Можа, з гонарам ты? Бачыш гэты кулак? — пальцы зцісну да хрусту, прыкладуся з размаху пад саменькі дых, — Хоп! Дзе ты ёсць! Ты прапаў! І навокала — пуста… NIKE


Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
Адыходзячы ў зорны шлях, Азірнецца яна нясмела І падумае спакваля: Гэтым целам любіць хацела, І балела мне гэтым целам, З гэтым целам жыццё была. Адбалела яно, змярцвела — І душа пакідае цела, Адлятаючы ў вечны шлях. Назаўсёды яго кідае Прад няведамаю дарогай, Апавітая чорнай смугою. І куды адляціць — не знае: Мо да д’ябла, а мо да Бога, Мо да пекла, а мо да раю — І не зменіш ужо нічога, І надзея, як свечка, згарае, Бо душа пакідае цела Растрывожанае неспакоем. Так і людзі на свеце белым, Развярэджаныя тугою, Не аднойчы сумленнем бачаць Недасяжнай каханай вочы, І слязой, як агонь, гарачай Апякаюцца не аднойчы. Іх сумленне хістае сусветы Святым Духам такіх начэй І святло ад вачэй Запаветам Нечытаным, Навейшым, пячэ. Па жыццёвай ідуць дарозе: Мчаць наперада, глядзяць назад, Як вар’яты ў тузе-трывозе На каханне сваё глядзяць. І яно не аднойчы гляне Сэрца праўдаю адбалелай — Так кідаюць яны каханне, Як душа пакідае цела. Crazy Explosive 2017 PK Low


Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)
Спарадзіла мяне маці ў белы свет. Апусціла на ламачча. След у след Па карчах ды па балотах Пацягнуўся я з ахвотай За старой варажбіткай гарбатай Ісціну сватаць. Гаварылі: не гідзіся ты гарба, Як дагоніш, аглядзішся – Малада Жана-Ісціна… Горб на спіне – гэта, браце, не бяда. Торбу поўную не кіне, Без пасагу не прынадзіш жаніха – Вось і цягне, і скругляецца спіна. Пасівелая аблудная карга Захацела – апалудню прыкульгаў Да старой варажбіткі гарбатай, Думаў: ісціну сватаю… Па карчах ды па балотах З панядзелка да суботы: “Што там?! Што там?!” – і ламота У суставах, Аж прыстаў я… У нядзелю аглядзеўся – Дзень святы – І сумеўся: Во брыдота! Гэта ты? Ісціна?! У цябе ж і спераду – спіна!Nike Air Max 270


Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Яна ж была тут засім нядаўна… Пайшла… А куды? — не сказала. Пайшла… А жыццё ідзе? А вы не бачылі маёй каханай? Яна ж была тут зусім нядаўна, Здаецца, нават учора На гэтых каленях сядзела. Пайшла… А калі? — не сказала. Прапала ў шуме вакзалаў. Паехала, ці паляцела, Ці, можа, за мора сплыла? А можа, на небе зоркаю стала? — Яна не сказала. А вы не бачылі маёй каханай? Яшчэ ў яе сінія вочы, І рукі — Такія пяшчотныя Ноччу. Вы не бачылі Маёй каханай? Скажыце, што я чакаю, Скажыце, на тым жа месцы, Не трэба другіх і іншых, Скажыце — яе адну. Скажыце — не хопіць моцы. Скажыце, што больш не буду, Спытайце, ну колькі ж можна? Скажыце, што я чакаю Толькі адно жыццё! NIKE SB