Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

філасофская лірыка

Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)
Самоціць вобраз у люстэрцы? Схіляе разам слёзы ліць? А што, калі выяву сцерці і ўласны твар перамяніць? "Ушчасціць" поглядам і ўсмешкай, заўсёдна поўнымі любві, — і захаваць на духа "флэшку", каб не згубіць, пад грыфам "V" — як пераможцы-жыццялюбцы выратавальнае "ноў-хаў". І "Не!" — самоце-душагубцы! Даеш захопленае "Ваў!" і найружовых акуляраў адну-дзве пары (можна й тры!) — перапісаць нанова мары. І ўспыхне сонейка ўнутры! І раптам зменіцца наўколле і залюстэр'е запяе... Ды так, што некага ад болю ўратуюць "болікі" твае... KD VIII Elite High


Сярэдняя: 3.3 (20 галасоў)
Будзь у свеце святлом. Незгасальным. І ў думцы, і ў слове, і ва ўчынку — любым, як у цемры паходня, свяці! I ўсе "дзеі" свае насычай выпраменнем Любові, ратавальней якой анiчога няма у жыцці. Асвятляй ёю ўсіх, не мiнаючы хмарна нікога: : і сваіх, і чужых, незалежна ад слоў іх і спраў, дабрадзеяў і злых, i не толькі сяброў, а й нябогаў — з ліку тых, хто калiсь лютым ворагам блiжняму стаў. Прабачай i даруй, успрымаючы ўрокi з падзякай. Бласлаўляй і ратуй ад сумневаў і прывідных крыўд. І ўзамен не чакай для сябе ўзнагароды — ніякай, хоць бы ты і душу па шмачотках усю раздарыў. А калі час надыдзе і цела прынесці ў ахвяру, не шкадуй і аб ім — анічога не страшна аддаць дзеля вечнай Любві, і Жыцця, ніспасланага Дарам, i такога Святла... О, якое Яно — Благадаць!..Nike Ambassador 11


Сярэдняя: 4.4 (57 галасоў)
                        Вы думаете время идет?
                        Безумцы! это вы проходите.

Ці могуць дарогу знайсці невідушчыя, Што бродзяць у цемрыве ісцін падманных? Навобмацак ходзяць, Грувасцяцца лбамі, І лезуць на сцены, таму што не маюць вачэй, І думаюць: час цячэ... Час ідзе і праходзіць, Мінае... Яны гэты час пражываюць. Ці могуць дарогу знайсці невідушчыя? - У іхніх абліччах пустыя вачніцы, Не слязамі сплываюць, А болем калючым - Хто іх навучыць? Выведзе хто іх? Гэта горад сляпых - Тут кожны шкае дарогу Да шчасця, да славы, да Бога... І кожны шукае на гэтай дарозе Сябе. womens nike shoes


Сярэдняя: 4.3 (18 галасоў)
Не за медаль пішу, не за лісты! Пішу тады, калі душа у жалі, Што адцвітаюць белыя сады, Ці прыгажосць зямелькі роднай зжалі. Пішу задарам, кажуць ў нас «за так», Як пішуць адчуванні сэрцы ў скрусе, Калі звініць пусты ад ветру гляк, А поўны, бо цяжкі, маўчаці мусіць. І не тады пішу, калі хачу, А вось тады, калі захоча Неба, Каб адагнаць ад зерня саранчу На славу дарагога людзям хлеба. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2018 Свидетельство о публикации №118092806403 Nike Hypervenom Phantom II FG Low