Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Місуна

Сярэдняя: 4 (1 голас)

Беларуская мадонна на зыходзе дня:
З цеплынёй душы прыгожай у моры хараства.
Усмешка паглынула думак мітуслівасць,
У гармоніі сапраўднай - простая ўласцівасць.



Яшчэ не ацэнена

Вольнае паветра – на адлегласць метра!
Па за ім бясконца – небасхіл ды сонца!
Выйсце толькі трэба – рукі, кроў і глеба.
Але цісне пастка, бо ня ў Бога ласка.

Прынясі мне волі, бо чакаў даволі
Ды на белым сподку, каб не рваць мне глотку.
Дай наўпрост у рукі, што ў кайданах ад скукі,
Кінь яе мне ў вочы, што бачаць толькі ў ночы,
Прастагні ў вушы, што слых згубілі слушны.

Я ж пакуль чакаю – на канапе з чаем
Перад чорнай пасткай – с дэпрэсіўнай маскай.
“Не” – кажу, - “нязгодны” – у думках мудрамодных
Ды яшцэ ў кухне, калі келіх бухну.

Хочацца ўзняцца на каня з каленяў
І глынуць свабоды некалькі імгненняў.
Але зноў на працу: душыць гальштук шыю.
Твар усмешку мае, а душа ўсё ные.

Раздзяры ланцуг, што цябе трымае,
Цела хай у чырвань, а душа зайграе!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

День уносится в тень.
Тень наступает на день.
Грустно, когда из лета в осень.
Из весны в лето куда веселей!

Солнца глоточек допей
И забирайся в постель.
До дня рожденья сурка
Греет теплая норка твоя.

Есть ли за окном апрель? -
Глянуть по-прежнему лень,
Даже коли лицом весь в ели,
Подумаешь: не так терпели.

Ура! Ура! Ура!
Вновь отдал своей голос не я.
И кто после этого мы?
Народ или вакуум тьмы?

Вот так и проносятся дни.
Сразу вечными мнились они.
А теперь, как день стал год.
С косою жизнь пляшет и наоборот.

Но руки ты не опускай,
Садясь в молчаливый трамвай,
Транслируй свободу вслух
Да услышит ее, кто был глух!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

З дзяцінства слаўнага куплеты.
І толькі з дрэва – пісталеты.
З вады ўсе кулі, на ўцеху.
Гарматаў залпы – з дзіцячага смеху.

Наўзамен цацак сёння танкі.
І шынялі – не вышыванкі.
Мінула лета, зноў зіма.
І праўды няма, а толькі хлусня.

Свет, Свет, ты спыні вайну, я бачыць слёзы болей не магу.
Людскія стогны чуць я не хачу. Ці можам мы спыніць з табой вайну?

Са зброяй у руках салдаты.
Твой лёс трывогаю працяты.
Агнём палае сэрца, хата.
А дзе ж ты, мама, дзе ж ты, тата?

Свет, Свет, ты спыні вайну, я бачыць слёзы болей не магу.
Людскія стогны чуць я не хачу. Ці можам мы спыніць з табой вайну?

Няўжо адвечна будзе драма?
І знесена да міру брама?
Свабода – учора, сёння – рабства.
І знікла літасць, ззяе хамства.

Свет, Свет, ты спыні вайну, я бачыць слёзы болей не магу.
Людскія стогны чуць я не хачу. Ці можам мы спыніць з табой вайну?

У металалом здамо гарматы!
Да ворагаў пакрочым у сваты!
У ваду ўсе пераплавім кулі…
Каб смех дзіцячы зноў пачулі!

Свет, Свет, ты спыні вайну, я бачыць слёзы болей не магу.
Людскія стогны чуць я не хачу. І можам мы спыніць з табой вайну!