Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Місуна

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Беларуская мадонна на зыходзе дня:
З цеплынёй душы прыгожай у моры хараства.
Усмешка паглынула думак мітуслівасць,
У гармоніі сапраўднай - простая ўласцівасць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вольнае паветра – на адлегласць метра!
Па за ім бясконца – небасхіл ды сонца!
Выйсце толькі трэба – рукі, кроў і глеба.
Але цісне пастка, бо ня ў Бога ласка.

Прынясі мне волі, бо чакаў даволі
Ды на белым сподку, каб не рваць мне глотку.
Дай наўпрост у рукі, што ў кайданах ад скукі,
Кінь яе мне ў вочы, што бачаць толькі ў ночы,
Прастагні ў вушы, што слых згубілі слушны.

Я ж пакуль чакаю – на канапе з чаем
Перад чорнай пасткай – с дэпрэсіўнай маскай.
“Не” – кажу, - “нязгодны” – у думках мудрамодных
Ды яшцэ ў кухне, калі келіх бухну.

Хочацца ўзняцца на каня з каленяў
І глынуць свабоды некалькі імгненняў.
Але зноў на працу: душыць гальштук шыю.
Твар усмешку мае, а душа ўсё ные.

Раздзяры ланцуг, што цябе трымае,
Цела хай у чырвань, а душа зайграе!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

День уносится в тень.
Тень наступает на день.
Грустно, когда из лета в осень.
Из весны в лето куда веселей!

Солнца глоточек допей
И забирайся в постель.
До дня рожденья сурка
Греет теплая норка твоя.

Есть ли за окном апрель? -
Глянуть по-прежнему лень,
Даже коли лицом весь в ели,
Подумаешь: не так терпели.

Ура! Ура! Ура!
Вновь отдал своей голос не я.
И кто после этого мы?
Народ или вакуум тьмы?

Вот так и проносятся дни.
Сразу вечными мнились они.
А теперь, как день стал год.
С косою жизнь пляшет и наоборот.

Но руки ты не опускай,
Садясь в молчаливый трамвай,
Транслируй свободу вслух
Да услышит ее, кто был глух!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Дзе б я ні быў, але ж
У маім сэрцы заўжды
Застанецца дзівосны куточак,
Дзе бярозавы гай і блакітавы рай,
Дзе звала мяне маці: “Сыночак”.
Там стаялі дубы ля ўюркай ракі
І буслы гняздавалі на ўскочах,
Жалі жыта сярпы і ў вякі праз вякі
Ціхамірылі дні ды ночы.
Гаманілі лугі, шапацелі лясы.
Водар кайфны дарылі прасторы.
Людзі ймкнуліся там да бязмернай красы
І ніколі не ведалі гора.
Шмат мінуць можа зім
І няхай разам з імі
Абарвуцца мае ўспаміны
Хоць аб чым, хоць аб кім,
Але гэтай зямлі
Я заўжды буду пець свае гімны!