Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сяргей Творца

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Эвалюцыя пакінула нас на свавольства ў быцці, Усе дзверы адчыненыя, але няма куды ісці, Нашае жыццё цяпер у сеціве, змяшчаецца на некалькі старонак, Трымаць рытм патрэбна, каб не згінуць раней за сорак. Састарэлыя біт-боксы, класічны гук, дыяпазон, Не вытрымліваюць цяжар, на іх цісне хардкор-тон. Пераплеценыя напрамкі раскрываюць творчы ўсплёск, Падкідаюць вышэй да неба, наводзяць свецкі лоск. Моладзевыя трупы паляць у мінулае масты, Заліваюць крыкам ноты, адрываюць ім хвасты, Асыпаюцца, як сцены з састарэлага камення, Чакаюць новы парастак з засеянага зерня. Тупат ног выбухной хваляй крышыць старэчы застой, Пыласосіць гукі мінулага, гучыць імкненнем, як той рой, Што аб’яднаны і супольна адхіляе прынцып “не”, Чакае новы шанец крыкнуць: Step, step, step, just tell me where? Прышпіліцеся мацней, гэта грае сучасны Jazz, Blues, Nu Metal, Hard-core, Step-аргазм. Званіце ў свае званы, вядзіце натоўп людзей, Музычная рэваюцыя за палітычную мацней. 15 чэрвеня 2012 Air Max 90 SACAI


Сярэдняя: 4.5 (17 галасоў)
Наш свет у небяспекі, атручаны грашыма, А вера не схавае ад цемры і ганення, І ў будучы світанак пайдзем мы без аглядку, Калі не ўратуем ад навакольнага парадку. Расплюшчыць вочы!?.. а што імі ўбачыш? Святло б'е, хмары і блакіт найпрыгажэйшы… Ты ў сэрца глянь – там цемра, не перайначыш, Паўзе па сценках, выварочвае, як кішэні. Што ёсць жыццё? – яго мы не ўбачым, А што каханне? – сляпыя мы – яшчэ адна задача… Смех чуем сябра, а можа сэрца плача? Мы не пачуем…. Пачуцці нам туманяць розум , Мы бачым тое, што хочам і без заганы, Але патрэбна нам ілюзія – сцяна турмы? Марыянеткі мы, рашоткі – гарады… 19 ліпеня 2009Adidas


Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)
Кожнай ноччу ты чуеш, як у сэрцы гучаць Спевы птушак і шоргат лістоты, Бачыш у снах, як агеньчыкі грэюць зямлю І захоўваюць жывыя істоты… Слёзамі сваімі ты боль адчуваеш, Калі зноў тузін душ у цемры знікае, Ты нічога не можаш зрабіць… Навошта той дар, што жыццё можа толькі губіць?.. Хто ты? Што ты? Навошта табе бачыць смерць? Плач і крыкі пранізваюць твой слых… А сляды ад парэзаў – пакончыць з сабою – Не даюць табе волі, робіш новы ўздых! Чуеш кожнае слова, агеньчыкі ведаюць, Але верыць не хочаш – істэрыка зноў… Ты пайшла супраць веры, хацела кахання, А цяпер ты выгнаннік – заняпалы анёл. Раўнапраўны абмен – неўміручасць На вечны скрыгат у сэрцы і мозгу, Блакіт – твой наркотык, што не можа падаць Патрэбную звышчалавечую дозу… Ты зэк, што зняволены на вечна, І клетка твая не адкрыецца болей, Ты толькі можаш змірыцца і жыць, Не маючы значнай для будучыні ролі… Хтосьці сонца малюе на лісце і верыць, Што навука адкрыла – мы адзіны у сусвеце… Хтосьці верыць у бога і плача: «Я аддаў усе грошы ў царкву – дзе аддача?» Лепш бы ты не сыходзіла з неба ад веры Тут ніхто не пачуе душы тваёй спевы… Толькі вечар прыйдзе – сон пачне быць рэальным Ты ўбачыш – пачуцці сляпы і фатальны… 23 ліпеня 2009Air Max 95 Invigor Print


Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)
Дзень за днём у дарозе, друзам збітыя ногі, Сэрца зломлена болем, душу цягнеш без волі, Успаміны аб страчаным сапраўдным каханні Цягнуць словы на вецер неабдуманымі хвалямі: “Пашкадуйце мяне – я памылка прыроды, Я трымаю жыццё ў нямоглай далоні, Кожны чэрвень я б’юся аб дзверы ў парозе, Каб зрабіць першы крок на жыццё ў новым годзе…” Смерць збірае зарады з нашых цел-батарэек, Пазбаўляе ад болю, душу ад абалонкі, А ў вачах вашых слёзы, усхліпы і шкадаванне, Пашкадуйце сябе – ток для мікрахвалёўкі! Я не бачу жыцця, таму і не жыву, Дзесьці есць другі шлях, дзе кахаць я змагу, Дзе змагу шкадаваць, адчуваць цеплыню, І ад шчасця заплачу, а душой запяю. Скіну цела ўніз з вышыні перадозу, Пралятаючы міма з усмешкай на твары, Больш не буду сілкаваць вашу грозную роту, Пажынайце, здыхлятнікі, цела маё – узнагароду! 31 мая 2009 Air Jordan Releases 2019