Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Зінаіда Русак

Сярэдняя: 4.2 (77 галасоў)

Як забыць вы мне скажыце,
васількі тыя у жыце?
Іх блакітныя галоўкі
выглядалі з жыта лоўка.
Хоць на ўскрайку тых палеткаў
зацвітала дужа кветкаў,
але надта вабіў зрок-
Сінявокі васілёк.
Мы яго ў ахапкі рвалі
ды ў вянкі перапляталі,
з рамонкам белым упрымешку
гледзячы пры тым на рэчку.
Па рацэ вянкі пускалі,
яны хутка адплывалі,
ды было відаць здалёк,
як красу сваю на хвалях
нясе сіні васілёк.



Сярэдняя: 4.1 (20 галасоў)

Прыйшла чароўная і светлая вясна.
Ружовым ранкам, сонечным праменнем
І радуе пралескавым цвіценнем,
Звініць яе пяшчотная струна.

Вяселы шпак шпакоўню абжывае
І бэз стары вось-вось зазелянее.
Лагодны ветрык пад страхой гуляе,
Забавачку шукае вее, вее.

На лаўцы разваліўся кот шчаслівы
Ды грэецца на сонцы лежабока,
У дзень вясенні малады, руплівы
Бусліны клекат льецца з-пад аблокаў.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Гарэзлівы ветрык у восеньскім скверы
Лістоту з бярозкі рухава зрываў.
Нібы-та хлапчук у каханне паверыў-
Паспешна яе расранаў, распранаў.

І косы расчэсваў, наўкола кружыўся
І ціхенька штосьці шаптаў ёй, шаптаў.
Пяшчотна яе абдымаў і віхрыўся,
Здаецца ужо сапраўды цалаваў.

А потым узнёсся, прыгнаў сівы дожджык,
Яе напаіў і памыў, абласкаў
І кожну галінку, і кожны лісточак…
Такі лёгка-крылы ніяк нізмаўкаў.

Развееўшы хмаркі над золатам сквера,
Абняўшы бярозку-каханку, прыціх…
Апошняй вясёлкай зайграў рэчкі бераг,
Ды сарамліва бярозка трымціць.

2012.10.14



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

На могілках вецер галосіць,
смутак гайдае над крыжам.
Пад сонцам травеньскім рыжым
жанчына у Госпада просіць:
“Даруй нам Ўсявышні спакой,
а вечную памяць - героям,
загінуўшым лютай вайной
і роднай сямейцы маёй.
І мужу, і сыну , і брату
няхай жыве памяць у вяках.
Бязлітасным быў вайны шлях,
людзей палажыла багата”…
Сівенькая кветкі паклала,
уздыхнула, на лаўку прысела,
вось і жыцце праляцела,
а шчасця яна не пазнала.
“Не песціла ўнукаў маленькіх,
ды не вадзіла за ручку
ў прыгожай сукеначцы ўнучку”-
плакала ціха стрэнькая.
З вайны пад зямлею ляжыць
шчасце яе дарагое,
а ей не патрэбна другое -
і сэрца балюча трымціць.
Журботнасць мацней ахапіла,
ды марным жыцце падалося,
І вецер плача- галосіць
Нястрымана, што мае сілы.