Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

п’янства

Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)

“Цвярозым быць –
Навошта жыць?!”, –
І нехта зноў жыццё камячыць,
Пачаўшы піць,
Ды гэтак піць,
Што свету белага не бачыць.

Сто грам – пачын
І за жанчын,..
А дзвесце – дзеля фанабэрства,..
А трыста –
Звонкае “чын-чын”… -
І сабутэльнікі – братэрства.

І там, і тут –
Гасцінны кут,
Дзе п’юць, не ведаючы, мусіць,
Што п’янства – спрут,
Страшэнны спрут,
Які, схапіўшы, не адпусціць…

Бліжэй, бліжэй…
Бы сотня змей,
Але ў абліччы невідзімкі…
Ды ўсё тужей,
Ды ўсё цяжэй
Яго смяротныя абдымкі…

Ізноў сям’я
І ўся радня
Спаўна рассёрбвае распусту…
Бяда твая,
Бяда мая –
Вар'яцтва горкія наступствы.

Каб не набыць
І не лячыць
Хваробу дзікага разгулу,
Не трэба піць!
Не трэба піць,
Каб у нябыт не зацягнула!



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

..............Лічба дня: кожны беларус летась выпіў 48 бутэлек гарэлкі.

Сорак восем бутэлек гарэлкі.
Не на нос – на душу беларуса.
Каб надрацца, як кажуць, у сцельку.
І пры гэтым – ні кроплі прымусу.

Сорак восем? І праўда? Багацце!
І пароўну ж на ўсіх падзялілі –
Уключаючы ў спіс немаўляці
І старых стагадовых рэптылій.

Сорак восем! На рыла? На брата!
Далібог, пабіваем рэкорды!
І нічога, што потым дахаты
Дапаўзаюць зсінелыя морды.

Сорак восем? І “сорак” сагрэе!
І ўсё шчырай вытворчасці гонка!
П’е “народзец” – і дзеці хварэюць,
І ад “шчасця” пакутуюць жонкі.

Сорак восем! Бядота? Брыдота?
Ці ратунак – забыўка-вадзіца –
Каб жлукціць – і не памятаць, хто ты
І з чаго закарцела напіцца?

Сорак восем? А можа ўжо годзе?
Што далей нашай нацыі “свеціць”?
Мы па п’янстве і так уваходзім
У дзясятку “мацнейшых” у свеце.

Сорак восем! Бальзам ці атрута?
Лекаванне істоты ці глупства?
Гіне дух, “алкаманіяй” скуты –
І збірае, збірае наступствы.

25.01.2014



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Мая Радзіма! Ты ва ўгары!
Спіртны струмень ракой цячэ.
І, хоць ужо сінеюць твары,
У рот куляецца яшчэ.

І ў гарадах, і ў дальніх вёсках
Багата тых, хто “паддае”.
Іх дзеці ходзяць у абносках,
Не маюць хлеба на стале.

Заўзята п’янствуюць усюды,
А выбар пойла ўсё шырэй!
Таму і гіне столькі люду,
Дапіўшы яву да чарцей!

Агідны “водар” перагару
Ажно сціксае брудам дых,
Але збяруць парожняй тары –
І зноў купляюць “на траіх”.

Віно, гарэлка, самагонка –
Чым болей п’еш, тым болей раж.
О, мая родная старонка!
Ці немагчыма жыць інакш?

Нашто нам гэтая навала –
Паўсюль пладзіць алкагалізм?
Няўжо другіх заняткаў мала?
Ці лепшы шлях – каціцца ўніз?

Мо хтось ад дурасці ўтрымае,
Навучыць, як цвярозым жыць?
Бо, калі нацыя сканае,
Няма каму ўжо будзе піць…

27.05.2010



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Мне варона дасужая
Лёс калісьці накаркала:
Што мне ў пару прысуджаны
Будзе венчаны з чаркаю.

Будзе венчаны з чаркаю,
З хмельнай лютасцю шэраю.
Мне варона накаркала –
Я таму не паверыла.

Я таму не паверыла,
Але гэтак і сталася:
Лапцем ліханька мерыла,
Морам слёз упівалася.

Морам слёз упівалася,
Насычалася з’едкамі,
Нібы птушка, матлялася
Над маленькімі дзеткамі.

Над маленькімі дзеткамі –
Каб з гаротай не зналіся,
Каб дзівоснымі кветкамі
Да святла павярталіся.

Да святла павярталіся,
Да сусвету адкрытага,
За матулю трымаліся,
Не за бацьку прапітага.

Не за бацьку прапітага,
А за веды глыбокія,
Што, старанна дабытыя,
Стануць пэўнай палёгкаю.

Стануць пэўнай палёгкаю,
Накіруюць і вывядуць –
І на мэты высокія,
І на мудрыя вывады…

Мне варона дасужая
Лёс калісьці накаркала:
Што мне ў пару прысуджаны
Будзе венчаны з чаркаю.

Будзе венчаны з чаркаю,
З хмельнай лютасцю шэраю.
Мне варона накаркала –
Я таму не паверыла…

Я таму не паверыла,
Але з год ужо ёсьціка,
Як зямельцы даверыла
Свайго мужа-нябожчыка.

Свайго мужа-нябожчыка
Пахавала, аплакала…
А за дзетачак, Божачка,
Ад душы шчыра дзякую!

24.01.2011