Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Анатоль Дэбіш

Сярэдняя: 3.9 (16 галасоў)
У змрочным скляпенні, да зданяў падобны Сядзіць анямелы, гаротны народ, He бачыць ён сонца, бо зыркія промні Яго не краналі каторы ўжо год. Уночы і ўранні, у свята і будзень Адно толькі знае ён: есці і піць. Былі гэта колісь магутныя людзі, Ды вораг аднойчы прыйшоў, каб забіць. I ўпалі яны перад ім на калені, Апошнія дзеці магутнай зямлі, — Спужаліся бітвы і ў змрочным скляпенні, Дзе холад і цемра, прытулак знайшлі. Пазбыліся ласкі, вясны і кахання, I вершаў, і волі, і мовы сваёй. I памяць згубілі: ні людзі, ні здані, — Бы цені блукаюць яны пад зямлёй. Па лёхах брыдуць чарадою бясконцай I жудасным крыкам пужаюць людзей. Ды выйсця не знойдуць да волі і сонца — Каторы ўжо год і каторы ўжо дзень... ...Ды сонца заззяла, і рухнулі сховы... I зноў, нібы дзесяць ці сотні гадоў, — Яны прад усімі схілялі галовы, Як статак пужлівых, сляпых пацукоў.Air Jordans


Сярэдняя: 4.2 (51 голас)
Зімовы дзень. Скупою меркай Жыццё адлічвае хвіліны. Глядзіцца ў цьмянае люстэрка Замерзлай лужы — куст шыпшыны. А свет такі надзіва белы, Бы чысціня адна на свеце. Самотна дрэмле сад згалелы, На плот паклаўшы рукі-вецце. Іду. I ў цішы крок нямее. Чуцён скрып снегу пад нагамі. Цалуе рукі, твар — завея, Чароўнай ласкай, дзівам-снамі.Nike Air Max 270


Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Чуеш подых гарачы агню I ахвяраў жахлівыя крыкі? I спалох бачыш духаў вялікі? Гэта ЗНІЧ* зноў прыйшоў на зямлю. Ён не чэпіць адвечнай красы. Ён з’явіўся на нівы і пушчы, Каб ачысціць ад хлуду лясы I ад бруду змярцвелыя душы. Вось вымае агністы свой меч, I няма ад яго паратунку. I бягуць «душы мёртвыя» прэч, Спехам кінуўшы грошы і клункі. * Зніч — святы агонь у старажытных славян.Air Jordan XI 11 Low


Сярэдняя: 4 (3 галасоў)
Мне сніўся сон: на полі сечы, Дзе бітва жорсткая была, Знянацку мне ўпілася ў плечы Чужынца вострая страла. Заслала вочы мне імглою. I голас ратных згукаў сціх... Крыжак спыніўся нада мною I вырваў дзіду з рук маіх. I я з палонам прымірыўся: Што спадзявацца мне на цуд? Ды ЁН перада мной з’явіўся I рукі вызваліў ад пут. I так сказаў: «Я грозны КАВА* Нягожа быць табе рабом. Вось меч. Або памры са славай, Ці будзь заўжды папіхачом!» I сілу я адчуў, і рушыў Туды, дзе жорсткі бой кіпеў... I за сабою чуў я мужны, Непераможны, зычны спеў! * Кава — бог вайны ў старажытных славянLebron Soldiers XI 11