Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Анатоль Дэбіш

Сярэдняя: 3.9 (16 галасоў)

У змрочным скляпенні, да зданяў падобны
Сядзіць анямелы, гаротны народ,
He бачыць ён сонца, бо зыркія промні
Яго не краналі каторы ўжо год.

Уночы і ўранні, у свята і будзень
Адно толькі знае ён: есці і піць.
Былі гэта колісь магутныя людзі,
Ды вораг аднойчы прыйшоў, каб забіць.

I ўпалі яны перад ім на калені,
Апошнія дзеці магутнай зямлі, —
Спужаліся бітвы і ў змрочным скляпенні,
Дзе холад і цемра, прытулак знайшлі.

Пазбыліся ласкі, вясны і кахання,
I вершаў, і волі, і мовы сваёй.
I памяць згубілі: ні людзі, ні здані, —
Бы цені блукаюць яны пад зямлёй.

Па лёхах брыдуць чарадою бясконцай
I жудасным крыкам пужаюць людзей.
Ды выйсця не знойдуць да волі і сонца —
Каторы ўжо год і каторы ўжо дзень...

...Ды сонца заззяла, і рухнулі сховы...
I зноў, нібы дзесяць ці сотні гадоў, —
Яны прад усімі схілялі галовы,
Як статак пужлівых, сляпых пацукоў.



Сярэдняя: 4.2 (51 голас)

Зімовы дзень. Скупою меркай
Жыццё адлічвае хвіліны.
Глядзіцца ў цьмянае люстэрка
Замерзлай лужы — куст шыпшыны.

А свет такі надзіва белы,
Бы чысціня адна на свеце.
Самотна дрэмле сад згалелы,
На плот паклаўшы рукі-вецце.

Іду. I ў цішы крок нямее.
Чуцён скрып снегу пад нагамі.
Цалуе рукі, твар — завея,
Чароўнай ласкай, дзівам-снамі.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Чуеш подых гарачы агню
I ахвяраў жахлівыя крыкі?
I спалох бачыш духаў вялікі?
Гэта ЗНІЧ* зноў прыйшоў на зямлю.

Ён не чэпіць адвечнай красы.
Ён з’явіўся на нівы і пушчы,
Каб ачысціць ад хлуду лясы
I ад бруду змярцвелыя душы.

Вось вымае агністы свой меч,
I няма ад яго паратунку.
I бягуць «душы мёртвыя» прэч,
Спехам кінуўшы грошы і клункі.

* Зніч — святы агонь у старажытных славян.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мне сніўся сон: на полі сечы,
Дзе бітва жорсткая была,
Знянацку мне ўпілася ў плечы
Чужынца вострая страла.

Заслала вочы мне імглою.
I голас ратных згукаў сціх...
Крыжак спыніўся нада мною
I вырваў дзіду з рук маіх.

I я з палонам прымірыўся:
Што спадзявацца мне на цуд?
Ды ЁН перада мной з’явіўся
I рукі вызваліў ад пут.

I так сказаў: «Я грозны КАВА*
Нягожа быць табе рабом.
Вось меч. Або памры са славай,
Ці будзь заўжды папіхачом!»

I сілу я адчуў, і рушыў
Туды, дзе жорсткі бой кіпеў...
I за сабою чуў я мужны,
Непераможны, зычны спеў!

* Кава — бог вайны ў старажытных славян