Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Кірыл Кавалёнак

Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Па законах мастацтва паэт вінен быць хворы псіхічна,
Каб не саромеючыся сьмяяцца па-ідыёцку
Зь таго, што звычайна падаецца шмат больш чым ляґічным
І таемна страсаць зь вачэй адзіную слёзку.

Па законах мастацтва, паэт вінен быць бедным,
Бо да багатых адразу ж ставяцца падазрона.
Таксама патрэбна быць і жорсткім, і пекным,
Галоўнае тут - не быць белай варонай.

Па законах мастацтва, паэту патрэбна шукаць падарожжаў.
Асабліва на свой найцудоўнейшы зад.
І выкручвацца самому, у гэтым стварэньні бязьмежжа,
Нібы ў вайну аднаму зь салдат.

Па законах мастацтва, паэт вінен пісаць пра палітыку,
Бо гэта адзіны анекдот, які можна расказваць вечна.
Яшчэ наўрад ці хто возьме адказнасьць за крытыку,
Бо патрапіць можна і пад артыкул, канешне.

Па законах мастацтва, паэт вінен быць... проста паэтам.
Каб сабой узмацняць усесусьветны катарсіс.
Пляваць як сьпявае: пяшчотна, зь імпэтам.
Законы мастацтва. Усё. Lege artіs.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Адразу табе падаецца, што ўсё было зроблена ляґічна.
Ды толькі як шчоўкнуць працягла кайданкі,
Ну ведаеш, такія сталёва-меланхалічныя,
Да і за краты. І нету заранкі.

Ну да. Ты сядзіш і чакаеш прысуду.
Адвакат твой, каб час не марнаваць, лепш вып'е гарбаты,
"Самаму шчыраму і гуманнаму" суду,
Зараз больш зручна кагосьці кінуць за краты.

І вось судьдзя зірне на гадзіньнік і скажа:
"Вы аднялі ў нас тры хвіліны нашага асабістага часу.
Ну дык трымайце свае тры гады". І ты ўражаны
Хуткасьцю. Ты абураешся. Хочаш скорчыць грымасу.

Твой твар чырванее. Чырвоны нолік.
Судьдзя заўважае і дае яшчэ два гады
За антыдзяржаўную сымболіку.
І ты зноў не разумееш, дзе тут якой сімболікі нейкія сьляды.

Толькі потым ты зразумееш, што на белай сьцяне
Неяк не вельмі зручна знаходзіцца чырвонаму твару.
Ты зноў праціраеш вільготны лоб нейкай анучай,
Бо для псіхікі гэта горш той дубінкі ўдараў.

Цябе вядуць у камеру. Павольна і нясьпешна.
А ў гэтай адзіночцы - два на два той прасторы.
Табе наўрад ці страшна. Ну мабыць толькі сьмешна,
Іначай ты ня выжывеш у гэтым калідоры.

Кожны дзень раніцай, ты дасылаеш вышэйшага на тры літары
Шанхайскай арганізацыі супрацоўніцтва.
І спакойна выходзіш для ператрусу, у старым зэкаўскім сьвітэры.
А на двары, на пабудоўцы

Ты ўздымаеш свой сьцяг - свой кавалак свабоды.
Белы пластыкавы стаканчык, зь праведзенай чырвонай паласой.
Нібы новы малюнак "турэмнай мадоны"
Лёс-мастак сканчвае адзінай рысой.

А кайданкі на руках усё тыя ж.
Тыя самыя сталёва-меланхалічныя.
А мне прыйдзецца скончыць сумны мой выраз.
Мы чакаем, бо маса пакуль не крытычная.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сумны матыy' - паланэз разьвітання,
Удар разгеада - гішпанскі танок.
Рамансы, "Андантэ". "Гісторый кахання"
ільецца прыемны і гучны паток.

Сяброy'ка мая з шасціструнным галоссем,
Каханне з табою дано назаy'жды.
і чорная дэка, як чэрань валосся,
і грыфава пекнасць, і срэбра струны.

Багіня музык, мая муза, каханне,
Любоy' назаy'жды, толькі шчыра кахаць.
Не раз сустракалі мы разам сьвітанне.
Не раз яшчэ будзем яго сустракаць.

Ціxeнька кранаю рукой твае струны,
А ты ціха просіш: "Яшчэ і яшчэ".
і вочы гараць - у іx позірк ня сумны,
і пальцы y'cё граюць хутчэй і хутчэй



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Быць альбо ня быць? Вось у чым пытаньне:
А, стрэлы і ўдары лёсу - ці вартыя яны трываньня?
Ці мабыць лепш памерці і заснуць, заснуць, заснуць?
Калі канец жыцьця пагрозам і трывогам
Яны нясуць, то як жа можна не жадаць такога дару бога?
Памерці і заснуць. І нават бачыць сны.
Толькі якія? Вось пытаньне! Што прынясуць яны
Там, за мяжою сьвету? Якія жа званы
Складуць санэт, калі пазбавімся мы ад слаты жыцьця?
Дык вось чаму няшчасьце так жыве, так доўга!
А, хто бы вытрымаў шаленства што заўсёды прынясе трывога?
Пагарду ўладароў сусьвету? Ціск моцных або слепату законаў?
І бізуны, і здзекі часу? І гонар бога-уладара?
Каханьня боль, такі дарэмны, што забівае спадара
Свайго жыцьця. І ўсё, што шчыры чалавек трывае
Ад людзей няшчырых, калі б ён мог атручаным кінжалам
Спакой здабыць. А, хто бы пад цяжарам
Жыцьця стагнаў і енчыў? Ды толькі страх,
Які закладзены быў невядома кім ці чым,
Перад пагрозай сьмерці - набачным гаем, у якім
Усё застаецца і адкуль ніхто ніколі не вяртаўся,
Нас прымушае жыць у пекле пакут вядомых і знаёмых
І адмаўляць сабе ў іншых, у незнаёмых, невядомых,
І мабыць нават не пакутах, а шчасьці.
Вось так, сумленьне чалавека нас робіць трусамі бяз волі,
Калі кладзе на яркасьць каляроваю
Рашучасьці цень кволай думкі.
І ўсё глыбокае, рашучае і важнае
Зьмяняе назву, накірунак і астатняе...
А зараз - я маўчу.
Афелія, у сваіх малітвах, німфа, скажы і пра мае грахі...