Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Надзея Кухарчык

Сярэдняя: 4.5 (17 галасоў)
Маленькая дзяўчынка стаяла перад Богам на каленях. Маліла: памажы мне – згубілася, не ведаю, не веру… Маліла: дай дажыць мне хаця ж бы толькі ночку да світанку. А не… даруй за ўсё і беражы каханых матку, татку… А Бог маўкліва слухаў з вышыні дзіцячыя малітвы. І не было мо часу памагчы і выцягнуць з той дрыгвы. Дзяўчынка памірала, і побач ўжо ні веры ні надзеі. “А мо шчэ утрываю, мо выжыву – не замяце завея?…” А за вакном мароз малюе сваё свята зноў на шыбах. Мяцеліцай занёс вячорак шлях ад дому да магілак. Дарога за вакном у месяца святле зачаравана. Дзяўчынка спіць даўно, малітва пацішэла і апала. Бог цяжка уздыхнуў. Мо проста не хапіла часу... Дзяўчынка разам з ім аддала свой апошні подых разам. І вецер гэтак млосна застагнаў у коміне, тужліва. Мароз заказытаў пасля пяшчотай свежую магілу. Маленькая дзяўчынка стаяла перад Богам на каленях Маліла: памажы мне – згубілася, не ведаю, не веру… А Бог маўкліва слухаў з вышыні дзіцячыя малітвы. І не было мо часу памагчы, ды выцягнуць з той дрыгвы…Nike Shox Current 807


Сярэдняя: 5 (7 галасоў)
Я Табе пакінула сэрца у снягох між лясоў дрымучых, дзе ў палёх немагчыма сагрэцца: дзьме там вецер: халодны, пякучы… У тым полі самотна каліна гне галлё аж да самага долу. Вецер ломіць яе непрыхільна: праз жаданне, праз мары, праз волю. Мо суцішыцца недзе бліз ночы - яна ўздымецца ледзьве жывая: бы спрасоння дзявочыя вочы, сваё вецце да зор уздымае. Ціхо моліцца, ветру нячутна, аб цяпле і аб жнівеньскім сонцы, і аб полі: ўзараным, пахучым; і аб лісці: зялёным і сочным. Толькі неба маўчыць самотна, адно вецер сцюдзёны ўздымае. Бела-срэбраным покрывам сцюжа ту каліну снягамі хавае. Тое поле лясы абкружылі, ахінулі, схавалі ад вока, быццам скарб які там баранілі ад нядобрага, злога, дурнога… Я сваё там пакінула сэрца - там, пад пільнымі вочкамі сцюжы, Дзе снягі і німа як сагрэцца, і дзе злыя вятрыскі бушуюць. Ах! Каліна, мая ты каліна! Хай прыціснуў вятрыска да долу, але прыдзе, надыдзе часіна, і уздымеш ты вецце да зораў!Air Foamposite One Pro


Сярэдняя: 4.3 (72 галасоў)
Дажджы зімовыя, дажджы калядныя, І лісце чорнае аж да вясны. Ноч сарамлівая, ноч незгасаная, Бярозка мокрая галлём дрыжыць... А там на покуце рушнік і свечачка: Агеньчык кволенькі ў цяпле мігціць. Снягі да пояса, вятры бяз голаса, І месяц жоўценькі ў вакно глядзіць. Яечня, скварачкі, крыху вандэлінкі, І кот ля печанькі п'е малако. Зоры вузорныя, нібы ліхтарыкі, Святочна-сонечна глядзяць ў вакно. Снег мякка падае. Пад коўдрай белаю Лес неабудны ўжо паснуў даўно... А тут калядныя, дажджы зімовыя, І вецер жудасны бярозку гне. Мігцяць ліхтарыкі ўсюль каляровыя, І ў наваколіцах няма людзей. Mens Trainers


Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)
Як я стамілася, Божа, хадзіць басымі нагамі па гэтаму бездарожжу, між гэтымі галасамі; жадаць быць акутай лясамі, развеянай ў полі вятрамі. І сілы німа, мой божа, прабіцца праз агароджу. Халодным каменнем акутая, схаваная ў шэрых мУрах, душа мая век пакутуе у гэтым духоцці тлуму. Бясконцым аглушана шумам, у шэрых схаваная думах, нібыта вакол яе лютая зіма. Так душа пакутуе. Яна памірае, мой божа, ад сонца дурнога цяпла. Ёй кволай і бездапаможнай хацелася крыху святла. На сумную зорку пайшла, ды толькі вады не знайшла. Тут смага - напіцца не можа: яна памірае, мой божа. Мой божа, трымай маю душу, дай волю за тымі мурамі, бо я ўжо трываць тут не мушу, бо глебы німа пад нагамі. Бо, скутыя ланцугамі, пабіты яны камянямі. І раны гаяцца ня слушна. Мой божа, трымай маю душу. А там на пакосе так вольна, гарэзліва лётаюць птушкі, і човен калышыцца сонна на хвалях радзімай рачушкі. Над ім мітуслівыя мушкі гуляюць ў свае паскакушкі. Аблокі - авечая воўна, паветра ўдыхаецца поўна. Малю на каленях, мой божа, забітая бездарожжам, аб белі авечых аблокаў, аб каласах і балотах, аб ліпеньскіх цяжкіх спякотах - аб волі малю цябе, божа, каб сбегчы ад гэтых турботаў, ад гэтага бездарожжа…Sneaker Release Dates 2019