Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

пакуты душы

Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)
Адпусціце мінулае — тое, што цягне назад і гняце, замінаючы ўзняць перабітыя крылы. Што, апутаўшы лейцамі, сёння, нібы канакрад, у загон заганяе душу, пазбаўляючы сілы. Адпусціце балючае — ўсё, што павінны забыць — як дзіцячыя крыўды, ушыбы, парэзы, ангіны... Не мусольце, бы вернікі — чоткі, "прывязную" ніць. Не смакуйце, як піва — пітушчыя, скіслыя віны. Адпусціце, запомніўшы толькі дэ-факта: было. І зрабіўшы свае, ўзбагаціўшыя розум, высновы. І пакінуўшы ў сэрцы набыткам... не нечае зло, а навуку дабра — прабачэння і міласці словы. Адпусціце без плачу — як Бог адпускае грахі — па раскаянні духа, па стогну маленняў гарачых. Бо небачнае бачыць: і мукаў-пакутаў мяхі, і вялікую скруху: "Ізноў бы пражыць, ды іначай!" Адпусціце без жалю — і ціхенька выкіньце прэч — як стары чамадан — перакошаны, з ручкай парванай. Ці замшэлае рыззе — даўно не карысную рэч, не прыкрыўшую нават рубцамі "заросшыя" раны. Адпусціце па ветры — і сэрцайку стане лягчэй ад таго, што вузлы, навязАныя ў ім, распусціла... А цяпер... А цяпер... Не хавайце ад шчасця вачэй! Паглядзіце вакол! Як цудоўна жыццё, Божа мілы!Jordan XII Slide


Сярэдняя: 4.9 (19 галасоў)
Бывае, сум агорне, змога, А дзень за днём — паўзе з начы... Куды мне бегчы ад сябе самога? Не, ад сябе самога не ўцячы! Ты кажаш мне: "Пакiнь дзiвачыць I лепей смейся, а не плач! Не можаш свет пераiначыць, Дык сам сябе пераiнач!" А як сябе пераiначыць, Калі ў табе таксама свет? I для цябе ён столькi ж значыць, Як i бязмежнасць, як сусвет! I, можа, iсцiна у гэтым I мэта — у вечнай барацьбе Твайго маленечкага свету З тым, што не змесцiм у сабе?NikeLab ACG.07.KMTR


Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)
Каб Залюстэр'е не сагнула аб глебу "промнікі" твае, не засмучай сябе мінулым — яно ўжо больш не існуе. І баязлівым "А што будзе?" не зааблочвай небасхіл. Жыві цяпер, на радасць людзям, твары дабро, па меры сіл. Нясі святло па лёсу гонях — агмень любові-мілаты. І дзякуй Бога за "сягоння" і тых, каму патрэбны ты. 29.09.2018Air Jordan News


Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)
Як я стамілася, Божа, хадзіць басымі нагамі па гэтаму бездарожжу, між гэтымі галасамі; жадаць быць акутай лясамі, развеянай ў полі вятрамі. І сілы німа, мой божа, прабіцца праз агароджу. Халодным каменнем акутая, схаваная ў шэрых мУрах, душа мая век пакутуе у гэтым духоцці тлуму. Бясконцым аглушана шумам, у шэрых схаваная думах, нібыта вакол яе лютая зіма. Так душа пакутуе. Яна памірае, мой божа, ад сонца дурнога цяпла. Ёй кволай і бездапаможнай хацелася крыху святла. На сумную зорку пайшла, ды толькі вады не знайшла. Тут смага - напіцца не можа: яна памірае, мой божа. Мой божа, трымай маю душу, дай волю за тымі мурамі, бо я ўжо трываць тут не мушу, бо глебы німа пад нагамі. Бо, скутыя ланцугамі, пабіты яны камянямі. І раны гаяцца ня слушна. Мой божа, трымай маю душу. А там на пакосе так вольна, гарэзліва лётаюць птушкі, і човен калышыцца сонна на хвалях радзімай рачушкі. Над ім мітуслівыя мушкі гуляюць ў свае паскакушкі. Аблокі - авечая воўна, паветра ўдыхаецца поўна. Малю на каленях, мой божа, забітая бездарожжам, аб белі авечых аблокаў, аб каласах і балотах, аб ліпеньскіх цяжкіх спякотах - аб волі малю цябе, божа, каб сбегчы ад гэтых турботаў, ад гэтага бездарожжа…Sneaker Release Dates 2019