Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

разважанні

Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)
А вас не агарошвала пытанне: чаму мы, людзi, колькi б не жылi, самоцiмся аб тым, што нас не стане аднойчы — ў дзень апошнi — на зямлi? I, ў той жа час, нiводнае iмгненне нi кроплi не сумуем ад таго, что некалi, яшчэ да нараджэння, на свеце нас таксама не было. 20.02.2019 Nike Fingertrap Air Max


Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)
Адпусціце мінулае — тое, што цягне назад і гняце, замінаючы ўзняць перабітыя крылы. Што, апутаўшы лейцамі, сёння, нібы канакрад, у загон заганяе душу, пазбаўляючы сілы. Адпусціце балючае — ўсё, што павінны забыць — як дзіцячыя крыўды, ушыбы, парэзы, ангіны... Не мусольце, бы вернікі — чоткі, "прывязную" ніць. Не смакуйце, як піва — пітушчыя, скіслыя віны. Адпусціце, запомніўшы толькі дэ-факта: было. І зрабіўшы свае, ўзбагаціўшыя розум, высновы. І пакінуўшы ў сэрцы набыткам... не нечае зло, а навуку дабра — прабачэння і міласці словы. Адпусціце без плачу — як Бог адпускае грахі — па раскаянні духа, па стогну маленняў гарачых. Бо небачнае бачыць: і мукаў-пакутаў мяхі, і вялікую скруху: "Ізноў бы пражыць, ды іначай!" Адпусціце без жалю — і ціхенька выкіньце прэч — як стары чамадан — перакошаны, з ручкай парванай. Ці замшэлае рыззе — даўно не карысную рэч, не прыкрыўшую нават рубцамі "заросшыя" раны. Адпусціце па ветры — і сэрцайку стане лягчэй ад таго, што вузлы, навязАныя ў ім, распусціла... А цяпер... А цяпер... Не хавайце ад шчасця вачэй! Паглядзіце вакол! Як цудоўна жыццё, Божа мілы!Jordan XII Slide


Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)
Чырвонае неба. Многагалоссе. І дум метуслівых вітая чарга. Аб кім клапачуся, куды я імкнуся Не ведае нават старая вярба. Яна як люстэрка мяне паўтарае: Галінкі павіслі, як рукі мае. На сэрцы трывожна, нібыта той вецер Ганяе і лісце вярбы і мяне. Схавалася сонца за край адарваны І колер чырвоны змяніўся другім. Няўжо я так сама ад сонца залежу І згіну я следам зм ім?nike


Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)
Дзень сканаў. Закіпае вада. У чаканні гарачага чаю Адзначаю: жыццё – не бяда, Покуль простыя радасці маю: Проста дыхаю – нібыта п’ю, Бачу полымя, бурбалкі чую І душу – таямніцу сваю – Вершаплёцтвам ад суму ратую. Апякае істоту глыток. Лыжка цукар спіралямі круціць. Недапісаны мною радок Астывае ў чаканні пачуцця. 16.03.2011 adidas Sneaker News