Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алег Мінкін

Minkin.jpg
Нарадзіўся 31 сакавіка 1952 года ў вёсцы Чарняўка Хоцімскага раёна Магілеўскай вобласці. Пасля заканчэння Бабруйскай школы-інтэрната № 1 (1969) паступіў у Маскоўскі энергетычны інстытут, праз два гады перавёўся ў Маскоўскі інстытут інжынераў сельскагаспадарчай вытворчасці (скончыў у 1975 г.). Працаваў майстрам на будаўніцтве электрападстанцыі ў Бураціі (г. Улан-Удэ), інжынерам-электрыкам на нафтаперапампоўваючых станцыях нафтаправода «Дружба» (г. Наваполацак), інжынерам-наладчыкам у сістэме «Галоўтранснафта» (г. Гомель), інжынерам тэхнагляду на нафтаправодах поўначы Цюменскай вобласці (г. Наябрск). Сябра СБП з 1988 г. Жыве ў Вільні. Выдаваў газету «Рунь». Пачаў выступаць у рэспубліканскім друку з вершамі ў 1980 г. (газеты «Гомельская праўда», «Літаратура і мастацтва»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Сурма» (1985), «Расколіна», прозы «Праўдзівая гісторыя Краіны Хлудаў» (1994), а таксама дзіцячых кніг. У 2007 годзе Мінкін атрымаў літаратурную прэмію Таварыства вольных літаратараў «Гліняны Вялес» за кнігу вершаў «Пенаты». Пераклаў вершы Ц. Норвіда, Б. Лесьмяна, Л. Стафа, П. Грабоўскага.Air Jordan XXXI 31 Shoes


Сярэдняя: 4.5 (26 галасоў)
У полымі вясёлым печы Рухавы скача чалавечак Пад булькаценне чыгуноў, Пад гучны трэск смалістых дроў. У чыгуны, як у мішэні, Ён вугалькоў шпурляе жмені I не спыняе ні на міг Кружэння ў стужках агнявых... Калі ж агонь згасае ў печы — У прысак лезе чалавечак I спіць, згарнуўшыся клубком, Чырвоным стаўшы вугальком.Zoom Lebron Soldiers IX 9


Сярэдняя: 4.5 (34 галасоў)
У спёку пад мостам ляжыць у цяні На ціне нядужы, стары Вадзянік, I доўгія думкі яго чарадой, За хваляю хваля, паўзуць над вадой. Здаецца старому: яшчэ кагадзе Пад поўняй русалкі дурэлі ў вадзе, A то павыходзяць са срэбнай ракі, Хаваюцца ў гай, у лагчыны, раўкі, Каб плесці вянкі і прыпеўкі спяваць, Каб хлопцаў у дзевак-дурніц адбіваць. А зараз няма таго смаку ў вадзе, I рэчка змялела, і гай парадзеў, Засыпаў бульдозер лагчыны, раўкі, Абрынуўся бераг высокі ракі, I дзеўкі-русалкі ад бруднай вады Даўно паўцякалі, сплылі хто куды. Грукоча наверюе па рэйках цягнік... Куды ж табе дзецца, стары Вадзянік!Nike Benassi Slide


Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)
                                І хоць дасць мне доля ў дамавіне месца, —
                                Устане цень з зямлі мой, на крыж
                                                                                  абапрэцца
                                 I ў той бок глядзеці будзе век нязводна,
                                 Дзе ляжаць загоны Беларусі роднай.

                                                                            Янка КУПАЛА

Над дахамі гмахаў адна Вечарніца
Блішчэла ў смузе вечаровай, калі
Самому сабе я падаўся чужынцам,
Самотным чужынцам на роднай зямлі.

I скрушна шапталі мне дрэвы: «Юнача,
Ты дробная трэска ад той грамады,
Што пнулася нечага тут перайначыць,
I марна сышла, і растала, як дым...»

Я слухаў, зайздросячы гмахам халодным,
Жадаючы толькі адно — скамянець,
I раптам убачыў я цень, што нязводна,
Ахутаны смуткам, глядзіць на мяне.

I ў цьмяным абліччы пазнаў я: Купала!
У поглядзе ясным, празрыстым да дна...
Наўкол Вечарніцы з сінечы адталай
Выходзілі зоркі — плылі давідна.
Nike Air Max