Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Наркевіч

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Імжыць. Нібыта, зь неба словы Казычуць прахалодай твар. Ім жыць І кожны раз нанова Складаць камусьці лемантар. Вучыць Пра вечнасьць і прастору, Пра час, пра існасьць, Сэнс і сутнасьць, Каб апраўдаць тваю прысутнасьць Ў вар’яцкім чалавечым моры, Якое ні ў журбе, ні ў горы Не заціхае, Не маўчыць… Імжыць. 4/01/2015 Nike


Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
А чым яшчэ заняцца ўвосень, Калі жыцьцё – ў напрамку дна, Калі зьядае шэрань росы Ды так няўтульна безь віна?.. А чым яшчэ заняцца ўвосень, Калі дажджы празь небакрай?.. Дажынак сьвята адбылося... І – дзе ЯНО!?! – шукай-гукай!.. А чым яшчэ заняцца ўвосень, Калі любая навіна – Не угаворвае, ня просе – А патрабуе ўзяць віна?.. ...І далягляд чырвона-жоўты, І шыза-сіні сябра твар, (Ледзь здольны вымавіць: “пайшоў ты...”) І стойка бара, як алтар... А чым яшчэ заняцца ўвосень – Блукаць ў тумане летніх сноў... Калі ўжо старасьць на парозе, І кліча сьмерць: “Let’s go! Let’s go!..” Nike


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Адвыкаю ад цябе. Сьмех і голас забываю. І надзей ужо ня маю Лашчыцца ў тваім цяпле. Адвыкаю ад цябе. Сэрца поўніцца адчаем. І бяссоннымі начамі Быццам кот душу скрабе. Я аб цудзе не малю. Папіваю моўчкі каву. Невясёлая забава – Чорную самоту п’ю. Адвыкаю. Мілы сон Ўсё радзей у фарбах бачу. Не сьмяюся і ня плачу, Перайшоўшы Рубікон. Adidas Yeezy


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Аднойчы прыходзе стома. Ў які-небудзь ціхі вечар. Калі ўжо усё вядома (а зьведанае – пустэча). Ніякіх ня трэба словаў. Зусім не цікавяць пляны. Ўсе мары мае – удовы. Ўсе мроі – без капітана. Сьвятла не палю і зданьню Блукаю за зьнічкай-часам. Ужо не баляць пытаньні. Ужо не смыляць адказы... У сьвеце далёкім, блізкім, Праз ісьціны і навукі – Важней за усё – калыска, Што гушкаюць маміны рукі, І ціхая калыханка, І смачнае цяпло смочак, І сьветлая ўсьмешка ранкам, І нібыта неба – вочы. NIKE