Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Андрэй Мельнікаў

Сярэдняя: 4.7 (16 галасоў)

Добры дзень у хату Вам, спадары!
Прывітанне, дзеўкі! Хлопцы, прывітанне!
Мы да Вас наведацца, пагаварыць…
Да мінуўшчыны прыйшлі на спатканне.
Сустракай жа госцікаў, гаспадар!
Штоф з гарэлкаю на стол ды закуску!
Хай жа будзе сонейка Вам бяз хмар -
Вам і дзеткам Вашым і ўнукам, беларусы!

Свет у вокнах хутка астывае.
Дзесці ў полі чыйсці коні скачуць
Капытамі топчуць, капытамі памяць… памяць…
Капытамі топчуць, капытамі памяць…

Пастралялі хлопцаў, дзевак згвалцілі…
Засыпае лісцем вецер каладзішчы…
Спадары ў сібірскую зямлю ляглі.
А на месцах шчодрых хат - папялішчы.
Беларусь-радзіма стогне пад ярмом -
пад ярмом чырвоных, пад ярмом крывавых…
Дык дакуль жа шкадаваць нам звяроў?!
Дык дакуль жа нам трываць камісараў?!

І пакуль Радзіма-маці пад ярмом -
пад ярмом чырвоных, пад ярмом крывавым -
Не шкадуйце, нішчыце тых звяроў!
Не шкадуйце - нішчыце камісараў!
І пакуль Радзіма-маці пад ярмом -
пад ярмом чырвоных, пад ярмом крывавым -
Не шкадуйце, нішчыце тых звяроў
да апошняга камісара!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Калі ты адчуў, што стаміўся дарэшты
і страчаны сэнс прагавораных слоў,
і не п’яняць ужо ні музы ні вершы,
і не ратуюць трускаўкі з ільдом, —
значыцца, хлопча, — заводзь рухавік,
досыць упірацца ў абы-што рогам!
З гэтага краю жуды ды нуды некуды ёсць
і ўвонак дарога.

Усё, што сціскала, пякло, прыгнятала,
муляла, усё, што вісела ў душы —
хай у нежыццё, у нябыт адлятае
і застаецца там назаўжды!
Ты ж, дзядзька, давай, заводзь рухавік!
Адвеку хай спаў, ленаваўся... Дый годзе!
Ёсць куды імкнуцца ў гэтым жыцці,
пакуль ёсць дарога, якая выводзіць!

Ты не самотны на гэтай дарозе.
Не пералічыць тую безліч слядоў,
што пакідалі тысячагоддзі,
каб ты па ёй ехаў цяпер альбо ішоў.
Так што, дзядуля, заводзь рухавік!
Кінь мёртвае мёртвым, а злое — да злога!
Можаш пакуль — дык каці па жыцці
Дарогай, якая выводзіць да Бога!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзе палі і лясы,
Там чуваць галасы
тых,хто прыйдзе пасьля
і цябе і мяне
можа быць памяне
спакваля.
Пераселяцца нашы душы ў дубы
ці ў буслоў
і забудуцца тыя,
пра дабро і зло,
і працягне зьмяняцца,як і датуль,
навакольны сьвет,
ні дабра ні зла,
толькі крык бусла-
запавет.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Як за пушчай, за лесам, за балотам з асакой,
У нядобрым месцы каля віру над ракой
Стаіць хата, ў хаце той мая каханая жыве.
Навакольны люд заве вядзьмаркаю яе.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.

Па начох па-над хатай цягнецца дымок,
Беражы сваю маці, сцеражыся, панок.
Не хадзі ты да рэчкі, не хадзі да хаты той,
Бо нячыста сіла авалодае табой.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.

Лешакі сакочуць, пачвары равуць,
Па чаратох русалкі арыі пяюць.
Совы разгукаліся, вые ваўкалак,
А я ў хаце з ведзьмай, і зараз я – вядзьмак.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.