Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Леанід Галубовіч

golubovic.jpg
Нарадзіўся 12 жніўня 1950 года ў вёсцы Вароніна Клецкага раёна Мінскай вобласці. Пасля заканчэння Грыцэвіцкай сярэдняй школы (1967) паступіў у Слуцкае ГПТВ-97. Служыў у радах Савецкай Арміі, працаваў электрыкам на прадпрыемствах Слуцка, Жабінкі і Клецка. З 1977 года працаваў электрыкам у роднай вёсцы Вароніна. У 1987 годзе паступіў на Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве. Працаваў рэдактарам літаратурна-драматычных праграм на БТ, у часопісе «Крыніца». Цяпер працуе ў аддзеле крытыкі ў штотыднёвіку «ЛіМ». Аўтар паэтычных зборнікаў «Таемнасць агню» (1984), «Споведзь бяссоннай душы» (1989), «Бусел без гнязда» (1989), «Таемнасць споведзі» (1993), «Заложнік цемры» (1994), «Апошнія вершы Леаніда Галубовіча» (2000), а таксама кнігі мініяцюраў «Зацемкі з левай кішэні» (1998). Nike Fashion


Сярэдняя: 3.9 (38 галасоў)
Адступаюць лясы. Высыхаюць балоты. Усё меней красы — Усё больш адзіноты. З дбайным сумам глядзяць Землякі-хлебаробы На сваю сенажаць, На свае агароды... Чалавек — уладар, Бог прыроды і знаўца, Толькі ўсё ж гаспадар Яшчэ дрэнны, прызнацца. ...Мазалі да крыві, Кроплі вечнага поту... Трошкі больш бы любві Нам яшчэ да работы.New Balance


Сярэдняя: 2.7 (10 галасоў)
Марнее мой сусед — Скрозь мала цяглай справы. Збягае пакрысе Народ да слоў і славы. На весніцах вісіць Зрання ў сваім падворку, Смыліць яму, карціць Пачаць хоць з кім гаворку. Змарнелы конь брыдзе. Вязе кудысь жанчыну. «Супоня, глянь, спаўзе! Папраў, — крычыць, — ляйчыну!» Падыдзе. Звяне злосць. Пагляне, як з іконы: «Ну, конь, які ўжо ёсць. Хамут бы хоць ягоны...» Каня перапражэ З дасведчанасцю справы, I конік той заржэ I стане больш рухавы. I доўга будзе ўслед Глядзець ён той павозцы, На той апошні след, Што пакідае ў вёсцы.adidas


Сярэдняя: 4.3 (13 галасоў)
Дубамі адвечнымі продкі Надзейна ў Айчыну ўраслі, I вочы нябожчыцы цёткі Валошкамі ў полі ўзышлі. Вясковая вечная повязь Вяртае жывых з забыцця. Я — завязь, я — зерне, я — споведзь Свайго разумення жыцця. Чаго яшчэ ў свеце не будзе?! I згаснуць: хто — ноччу, хто — днём Высокія зоры і людзі, Сусвет азарыўшы агнём. I выстаіць стыласцю студзень, I майскае ўспыхне святло, Чаго яшчэ толькі не будзе, Узросшы на тым, што было!Mens Trainers