Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Леанід Якубовіч

Нарадзіўся 21 сакавіка 1948 года ў вёсцы Радкава Салігорскага раёна Менскай вобласці ў сялянскай сям'і. Працаваў паштальёнам, аператарам у аддзяленні сувязі вёскі Чапялі, пасля заканчэння Любанскай завочнай сярэдняй школы (1965) - машыністам на другім Салігорскім калійным камбінаце. У 1967 г. залічаны ў штат рэдакцыі салігорскай раённай газеты «Шахцёр». Завочна вучыўся на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1969-1970 гг. працаваў у шахце. Трагічна загінуў у шахце ў 1970 г. Першы верш надрукаваў у 1965 г. (газета «Чырвоная змена»). Вершы ўключаліся ў калектыўныя зборнікі «Рунь» (1970), «Універсітэт паэтычны (1971). У 1979 г. выйшаў зборнік вершаў «Я з вамі, вёсны...».Air Jordan XXXII 32 Shoes


Сярэдняя: 4.6 (41 голас)
Адным — каб вецер, каб дарогі, Каб неба шыр над галавой, I не бяда, што шмат трывогі, Што вечна ў сэрцы неспакой. Любую плынь бяруць іх вёслы, — Плывуць і не клянуць раку... Люблю людзей з падобным лёсам, Люблю, хто з сонцам — за руку. Другім жа трэба ціш, утульнасць, Надзьмуты ветразь — не для іх; Жывуць, дрымотаю атулены, Ў бярлогах модненькіх сваіх. А я — не так... А мне — каб сонца Ды песень радасны прыбой!.. He для мяне затокі сонныя; Я з вамі, вёсны, вам я свой!Air Jordan


Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Аднойчы да чалавека прыйшло свята... Неспадзяванае, як першы снег, Шчаслівае, як адчуванне палёту, Урачыстае, як зыход сонца, Прыйшло да чалавека свята. I вочы яго засвяціліся, Як свецяцца яны ў сляпых, Якія пачынаюць бачыць; I спыніўся ён засяроджана, Як спыняюцца глухія, Адкрываючы першы гук. Аднойчы да чалавека прыйшло свята... Аднойчы пачуў ён Імклівую мелодыю крыл, Светлыя гукі сонечных промняў, Велічныя акорды лесу, — Аднойчы спасціг чалавек музыку...Air Max Flair KPU


Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Жыццё — нібы цягнік... Гады мае — вагоны... Ўсё болей іх, цягнік усё расце. Ды сэрца — паравозік неўгамонны, Разгон бярэ, пастуквае часцей. I радасна, і крыху страшнавата Імчаць і захлынацца ад вятроў, Але імчу... На ўздым бяру заўзята, — Упартасці пазычыць нат гатоў. Жыццём маім нагружаны вагоны, Адказна, бо жыццём жа, як-ніяк... Так хочацца, прымчаўшыся да скону, Убачыць, што цягнік — не паражняк.Nike Air Max