Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Антон Рудак

Сярэдняя: 4.2 (39 галасоў)
Вецер хмары па небе ў сумёты зьбіраў, І яны застывалі ў маўклівым спакоі. Сумны хлопчык сядзеў на адхоне Дняпра, А краіна драмала ў сьнягах за ракою. “Бог пакінуў яе. Пэўна, зь дзесяць вякоў, Як забыўся аб нашай няшчаснай радзіме, Дзе ня тое што цмокаў – няма й ветракоў, Ані Донаў Кіхотаў, каб біліся зь імі. Ён пайшоў і пакінуў нас зь ёю саміх – Дык на чорта малітвы да гэткага Бога?” Раптам сьнег прыпыніўся і вецер заціх – Бог схіліўся і сумна глядзеў на малога. І пакуль феерверкі ляцелі ў гару І клалося ў снапы пад сярпамі калосьсе, Ён пайшоў – і адзін нарадзіў Беларусь, І для першага разу някепска ўдалося.Air Force 1 Mid Flyknit


Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)
У вечаровых туманах Каровы з пашы йдуць на голас. Гусьцее змрок. У сьветлых снах Мястэчку сьняцца Вільня й Полацк. Гудуць млыны, бы пчолаў рой, І птушкі пралятаюць з крыкам Па-над маленькаю царквой І па-над возерам вялікім. Тут час спыніўся. Не такі Звычай і лад, правы й законы, Мястэчка сьніць свае вякі, Старых багоў, князёў імёны. Нас лёс матляе па зямлі. Малюся я – і ты маліся, Каб мы прыйшлі, адкуль пайшлі, Каб мы змаглі вярнуцца ў Плісу.adidas NMD kaufen


Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)
Сьцяліўся туман па зямлі, Ясьнелі пад сьнегам рабіны, Я выйшаў на прызьбе паліць І вечар на плечы накінуў. Зьвінела на дрэвах гальлё І хутаўся сад заінелы, А вецер прыносіў з палёў Арганаў забытыя сьпевы, Кружыў, перасыпваў сьняжком... Тым часам між дрэваў у садзе Маленькі анёлак цішком Да неба драбіны прыладзіў. Ужо вечарэла. На сьнег Клаліся няроўныя цені. Я сплюнуў цыгарку і зьбег У вечным сваім задуменьні. Разьліўся па лесе спакой, Завеі над полем застылі, Аўтобус дарогай гразкой Сьпяшаўся зь Вялейкі на Ільлю... Анёлак, пачуўшы пару, Намацаў чагосьці пад лаўкай, Драбінамі ўзьбіўся ўгару І радасна чыркнуў запалкай.Nike React Element 87


Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)
Месца сустрэчы нязьменна, З сонцам вясновым, ці сьнегам – Пункт прыбыцьця-адпраўленьня, Альфа твая і амега: Звонка імкнуцца трамваі, Дрэмлюць у скверы анёлы, Нешта ізноў паўтарае Дыктаркі стомлены голас, Чэргі таўкуцца ля крамаў, Гукі рынгтонаў і мату, Варта праходзіць ля брамы У камуфляжных бушлатах, Дробненька сыплецца дожджык Па навакольных кварталах... Зь вежы на мокрую плошчу Зьнічкаю ўпаў недапалак.Adidas x Alexander Wang