Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Кастусь Кірыенка

Сярэдняя: 4.5 (29 галасоў)
I сонца ёсць, і маю неба,
Як песня даўняя пяе...
Ах, божа, што яшчэ мне трэба?
Чаго для сэрца не стае?

Каму крычу, чаго чакаю,
Куды без роспачы лячу?..
Туга з гадамі не знікае...
Ды я тугі і не лячу...

Напэўна, нешта ёсць такое,
Чаго вось так не назавеш...
А можа,
           лепшае, зямное
Даўно ірвецца слова ў верш?..


Сярэдняя: 4.1 (38 галасоў)
Бярозы, летуценніцы гаёў,
Хіба я правініўся перад вамі,
Што сэрца ўраз заходзіцца маё,
Як стану перад белымі стваламі?

Жывыя вы, не казачныя вы,
Узрошчаныя долаў родных сокам.
Чаму ж над вамі нават журавы
Падоўгу тужаць,
                         як ляцяць далёка?

Ці вы ўвабралі з вечнасці
                                        ў сябе
Усю красу, усю прывабнасць краю?
Ці ў вашай мройнай,
                                сонечнай журбе
Ёсць радасць нейкая,
                                 што ўсіх скарае?

А можа, сказ — як вёсны веснаваць,
Як шчасна
               сонца піць лісточкам клейкім,
Нішто не можа лепей праспяваць,
Чым вашы берасцяныя жалейкі?..

Бярозы, летуценніцы гаёў,
Ізноў стаіў дыханне перад вамі...
I сэрца ўраз заходзіцца маё
Так соладка прад белымі стваламі...


Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
Вянок любімай Беларусі —
З праменняў весніх і зарніц,
З надзей, якіх маўчаць не змусяць,
З пачуццяў, што не ўпадуць ніц.

Вянок з гадоў, з напеваў наскіх,
З крыві маёй і чыстых слёз, —
Усё жыццё,
                 як віцязь з казкі,
Я праз вятры і буры нёс.

Стаю, схіляюся ўлюбёна,
Гляджу адданымі вачмі...
Мой сын, вянок жыцця зялёны —
То сэрца спадчына... Вазьмі.


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Не гаварыце гучна —
                               сад даспеў...
Ад слоў неасцярожных
                                     яблык падае.
А гоман спрэчкі —
                               згубнай кананадаю
Грыміць між дрэваў,
                               калі сад даспеў.
У даспяванні
                   мудрае жыццё
Сваю да свету
                     шчодрасць падсумоўвае.
Задумлівай, даверліваю
                                      моваю
Нясе нам любасць
                             мудрае жыццё.
Таму заўсёды
                    ў даспявання дні
Агнём маланак
                        далягляд не кроіцца.
Прырода прагне
                          сцішыцца, спакоіцца
I думай жыць
                    у даспявання дні.
Прашу ж вас, не забудзьце:
                                           сад даспеў!
Не гаварыце гучна
                              нат хвілінаю...
Лепш заспявайце
                           ўслед за той дзяўчыяаю...
Заўсёды ў радасць
                             саду
                                     ціхі спеў...