Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ірына Хадарэнка

Ірына Хадарэнка. Фота
Ірына ХАДАРЭНКА, сапр. ШУМСКАЯ (нарадзілася 19 чэрвеня 1976, Мінск), беларуская паэтка, пісьменніца, перакладчыца. Скончыла музычную школу па класу фартэпіяна, потым гімназію № 1 ім. Ф. Скарыны. Пасля заканчэння вучобы ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце ў 1997 годзе, паступіла ў аспірантуру Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры і мастацтваў. З 2000 года працуе ў якасці выкладчыка ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў, займае пасаду дацэнта. У 2002 годзе паспяхова абараніла кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці “тэорыя і гісторыя культуры”. Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў з 2000 года. З 1992 года рэгулярна выступае ў рэспубліканскім друку. Перакладае з польскай і рускай мовы. З’яўляецца аўтарам шматлікіх публікацый у навуковых і перыядычных айчынных выданнях, таксама друкавалася ў “Беларускім дайджэсце” ў ЗША. Бібліяграфія * “Лабірынты душы” (“Першацвет”, 1996) – кніга паэзіі; * “Чорная ружа” (“Мастацкая літаратура”, 1998) – кніга паэзіі; * “Танцы на шкле”, (“Белы вецер”, 1999) – кніга паэзіі і прозы. Seasonal Footwear


Сярэдняя: 5 (16 галасоў)
Вось – просты чалавек, кавалак біямассы І будучы жыхар драўлянае труны. Ці здольны ён спазнаць, застаўшыся сам-насам, Як брыдка існаваць за кратамі маны? Ці можа ён адчуць у гонцы мітуслівай, Што гэта зноў над ім смяецца небасхіл? Гадуйся, чалавек! Ты ў невуцтве шчаслівы; Учора эмбрыён, а заўтра – толькі пыл.Nike Jordan Super Fly 5


Сярэдняя: 4.7 (22 галасоў)
Маўчанне золатам бывае не заўжды, Ягоны водбліск нейкі алхімічны: Ратуе ад знявагі і бяды, І – аздабляе здраднікаў аблічча. Паэтам часам трэба памаўчаць, Бо нават птушкі не пяюць бясконца, Не зелянее ўзімку сенажаць, Не свеціць і не грэе ноччу сонца. Калі ж навокал бессаромны гвалт Ператварае ў быдла беларусаў, А існаванне іх – турмы накшталт, Маўчанне – выбар халуёў і трусаў. Air Jordan XIII Slippers


Сярэдняя: 4.8 (16 галасоў)
Здалося, што нябёсы пабялелі, Расцёкся боль чырвонай паласою І лёсу недасяжныя арэлі Спыніліся над вечнасці ракою. А побач – пылам засціцца дарога, Спяваюць птушкі і смяюцца дзеці. І быццам не змянілася нічога На гэтай абыякавай планеце. Усё, як і раней, у наваколлі… Ды памяці людской агмень нязгасны Сілкуе душы тых, хто мімаволі Зляцеў у вырай. Найчасцей заўчасна. adidas